Kidou Senshi Gundam

اولین و مهمترین چیزی که در مورد Mobile Suit Gundam باید گفت این است که سکانس های زیادی وجود دارد که از تصاویر چشمک زن استفاده می کند که می تواند باعث تشنج در افرادی شود که صرع حساس به نور دارند. این مجموعه ای از زمانی است که استفاده از افکت های بارق برای نمایش انفجارها هنوز قابل قبول تلقی می شد و به طور آزادانه استفاده می شود. سکانس‌هایی که از این افکت استفاده می‌کنند برای من ناخوشایند بود، و بنابراین به نظر می‌رسد این سکانس‌ها می‌توانند تأثیرات بسیار بدتری روی افرادی که به چنین چیزهایی حساس هستند داشته باشند. علیرغم اینکه سن خود را از بسیاری جهات نشان می دهد، کیفیت های بهتر Mobile Suit Gundam به طور پیوسته می درخشد. انیمه تلویزیونی 1979 حداقل بگوییم ابتدایی بود. به نظر می رسد هر قسمت بودجه ای در حدود 23 ین داشته است، اما شما می توانید جهت را با این محدودیت ها کنار بگذارید تا حداکثر ارزش ممکن را روی صفحه نمایش دهید. طراحی دقیق مکانیکی یک رویای لوله است، اشیاء روی صفحه اغلب تا جایی که ممکن است نمی چرخند، و خود گاندام در بسیاری از مواقع احساس می کند کمی از مدل خارج شده است. با وجود این، ترکیب‌بندی شات بسیار چشم‌گیر و استفاده دقیق از امتیاز نسبتاً محدود برای ایجاد تنش و هیجان وجود دارد، حتی اگر اغلب چیزی که تماشا می‌کنید به وضوح یک سلول انیمیشن ثابت است که در یک پس‌زمینه جابه‌جا می‌شود. به تصویر کشیدن واقعیت های تلخ جنگ، و نهایت غیرانسانی بودن مرگ و ویرانی در چنین مقیاسی، با وجود محدودیت های انیمیشن، به کمک برخی از طراحی های صوتی عالی، بسیار موثر است. طراحی فنی نیز دائماً شگفت‌انگیز است، زیبایی‌شناسی بسیار متمایز و جالبی نه تنها در لباس‌های موبایل، بلکه تمام فناوری‌ها، کشتی‌ها و یونیفرم‌ها ظاهری عالی به آن‌ها دارند. بسیاری از آن دیدگاه دهه 1970 از زیبایی شناسی آینده است که کاملاً با حساسیت های مدرن مطابقت ندارد، اما گاندام خود یک طراحی کلاسیک است که به دلایلی در آگاهی جمعی ما ماندگار شده است. سمت نگارش داستان مشابهی است از این نظر که چگونه از بسیاری جهات آشکار بسیار ناقص است و در عین حال به وضوح چیز خاصی در مورد آن دارد. شخصیت اصلی، آمورو، آمیزه‌ای از روان رنجوری، ترس، غرور، انگیزه و ضداجتماعی است که برای نوجوانی که در یک موقعیت کلیدی در جنگ قرار می‌گیرد، مناسب است، اگرچه همیشه احساس نمی‌شود که این ویژگی‌ها به طور ارگانیک به منصه ظهور می‌رسند. یا به ترتیب درست آنتاگونیست مرکزی Char Aznable، به عنوان یک سرباز باتجربه و حیله گر، یک فویل ایده آل برای او است و صحنه هایی که در آن قدرت گاندام در برابر تجربه و مهارت های چار قرار می گیرد، همیشه هیجان انگیز است. آنها توسط یک بازیگر حمایت کننده خوب احاطه شده اند، و خدمه پایگاه سفید به طور باورپذیری از گروهی از کودکان مسلح به فناوری پیشرفته نظامی به یک نیروی جنگی سخت تبدیل می شوند. بزرگ‌ترین عیب سریال که بیش از هر چیز دیگری آن را پایین می‌آورد این است که طرح داستان در همه جا است. قوس باز که در آن پایگاه سفید در تلاش برای فرار به زمین است، بسیار عالی است، پر از تنش دائمی که توسط نیروهای زئون تعقیب می‌شوند. هنگامی که آنها به زمین می رسند، همه چیز شروع به لرزش می کند. Char برای کشش‌های بزرگ وجود ندارد و هیچ یک از آنتاگونیست‌های ثانویه معرفی شده در این بین نمی‌توانند سوراخی را که او به جا می‌گذارد را پر کنند، و قوس‌های کوتاه متعددی وجود دارد که نشستن در آنها کمی دشوار است. همچنین به نظر می‌رسد شخصیت‌ها بارها و بارها انگیزه‌ها یا روابط خود را به طور تصادفی تغییر می‌دهند که منجر به بسیاری از صحنه‌ها می‌شود. همچنین ممکن است کمبود زیرنویس‌هایی باشد که من استفاده می‌کردم، اما انگیزه‌های شخصیت‌های خاص گهگاه به‌گونه‌ای مبهم به نظر می‌رسید که من فکر نمی‌کنم عمدی باشد. برای مثال، من نمی‌دانم که چار واقعاً امیدوار بود در آخرین قوس به چه چیزی دست یابد، که اتفاقاً به سمت چپ چرخش می‌کشد تا به پیامدهای ظهور نیوتایپ‌ها، انسان‌هایی با ادراک فراحسی توجه کند. در حالی که توطئه شباهت آمیز است، ارتعاشات به طور کلی از طریق می درخشند. این یک جنگ فرسایشی خردکننده است، جایی که شخصیت‌ها می‌توانند بمیرند و خواهند مرد، با مصالحه اخلاقی در هر دو طرف. ملی‌گرایی و اقتدارگرایی زئون حماقت بزرگ‌تری است که آغازگر جنگ در وهله اول بود، اما فدراسیون‌ها از انجام بسیاری از جنایات مشابه بی‌گناه نیستند. به همین ترتیب، اگرچه بسیاری از رزمندگان بر خلاف میل خود به جنگ کشیده می شوند، اما در تبلیغ آن کمتر همدست نیستند. نتیجه عملی این است که Mobile Suit Gundam عمیقاً کثیف و ناقص است، اما این یک آشفتگی ناقص است که من برای آن احترام زیادی قائل هستم و حاوی چیزهای بسیار لذت بخشی است. من آن را به شایستگی خود توصیه نمی کنم، اما Mobile Suit Gundam است. ما در دنیای آن زندگی می کنیم و نیازی نیست که درخشان باشد تا ارزش تماشا کردن داشته باشد. میراث ماندگار انیمه‌های مکانیکی از اینجا شروع شد، در تداوم قرن جهانی، فرنچایز گسترده‌تر Gundam و فراتر از آن، و اگر به تاریخچه رسانه اهمیت می‌دهید، ارزش آن را دارد.

Mobile Suit Gundam، سنگ بنای انیمه های مکانیکی. یک غول بزرگ ترسناک که چترش بسیاری از سریال ها، OVA ها و فیلم ها را پوشش می دهد. مطمئناً در زمان خود پیشگامانه است، اما زمان آن را با دستکش های ابریشمی اداره نکرده است. با توجه به سن و 43 قسمتش، برای شروع تماشای این برنامه مردد بودم. اما شروع کردم، و در اینجا افکار من هستند. بیایید با انیمیشن شروع کنیم. خوب، MSG یک انیمه 45 ساله است، بنابراین من آن را به خاطر قدیمی بودن سرزنش نمی کنم. این همان کاری است که گذشت سالها و پیشرفت انجام می دهد. هر از گاهی حتی از نحوه انجام برخی قسمت ها به طرز خوشایندی شگفت زده می شدم. در ابتدا کمی کسل کننده بود، اما بعد از مدتی به آن عادت کردم. در کل خوب بود حالا، به روایت و شخصیت‌ها، جایی که من نگاه دقیق‌تری خواهم داشت. در آغاز، ما در جنگ به منظومه شمسی پرتاب می شویم. شاهزاده زئون و فدراسیون زمین برای تسلط بر زمین و مستعمرات فضایی آن می جنگند. شاهزاده زئون یکی از ایستگاه های فضایی مستعمره خود را بر روی زمین انداخته است و باعث مرگ میلیون ها نفر شده است. در ماه اول جنگ نیمی از جمعیت انسانی کشته شده اند و هشت ماه است که جنگ در بن بست بوده است. و بس. تقریباً هیچ چیز دیگری در مورد روزهای آغاز جنگ در کل سریال گفته یا توضیح داده نشده است. همه اینها در دو دقیقه و نیم ابتدایی. سپس با قهرمان داستانمان، آمورو آشنا می شویم که به زودی خلبان گاندام خواهد شد. در خلال تخلیه ایستگاه فضایی ساید 7، جایی که آمورو در آن زندگی می‌کند، گاندام را در حال ساخت در آنجا می‌بیند، آن را فعال می‌کند و شروع به دفع لباس‌های موبایل مهاجم زئون می‌کند. پس از اینکه آمورو با دو لباس موبایل زئون مبارزه کرد و آنها را نابود کرد، تخلیه سمت 7 به سفینه فضایی وایت بیس کامل شد. من بیشتر به طرح داستان نمی پردازم، اما از این نقطه به بعد، قسمت ها عمدتاً حول محور اجتناب از نیروهای Zeon و سپس دفع آنها می چرخند. و با آنها مبارزه خواهند کرد، به طوری که فضای کمی برای توسعه شخصیت وجود دارد. آمورو یکی از ضخیم‌ترین زره‌هایی را دارد که مدتی است دیده‌ام. آمورو، به عنوان یک خلبان کت و شلوار متحرک آماتور، به راحتی در برابر سربازان کهنه کار پیروز می شود، که در ابتدا می توان آن را مدیون فناوری برتر گاندام و عنصر غافلگیری دانست. اما همانطور که داستان پیش می‌رود و آمورو همچنان مدعی پیروزی پس از پیروزی است، حتی در برابر Char Aznable، قهرمان جنگ زئون و مسلماً بهترین خلبان لباس موبایل موجود، تعلیق ناباوری شروع به فروپاشی می‌کند. زره‌های طرح‌دار همچنین بسیاری از خدمه پایگاه سفید را پوشش می‌دهند، که تقریباً همگی غیرنظامیانی هستند که هیچ تجربه قبلی از کشتی‌های جنگی ندارند. White Base از جنگ‌های زیادی با حداقل آسیب جان سالم به در می‌برد که وقتی یکی از شخصیت‌های جانبی اصلی کشته شد، شگفت‌زده شدم. همانطور که قبلاً اشاره کردم، در میان اعضای اصلی کاراکتر توسعه چندانی وجود ندارد و همه احساس می‌کنند کاملا صاف و تک بعدی هستند. فقط آمورو است که تا حدودی به یک قوس توسعه تبدیل می شود، به عنوان یک دلقک مزاحم که هر کاری را که می خواهد انجام می دهد، تا بعداً در سریال تقریباً دوست داشتنی شود. بنابراین من حدس می زنم که توسعه شخصیت وجود دارد. سپس، نزدیک به پایان سریال، لحظه "مقدس تر از تو" آمورو فرا می رسد که او معشوق چار را می کشد و سپس چار را به خاطر آوردن او، یک سرباز، به جنگ سرزنش می کند، در حالی که دوستان دوران کودکی آمورو در پایگاه سفید می جنگند. من فقط نمی توانستم آن را تحمل کنم. آمورو از چکمه های لاستیکی من با انعکاس صفر احمق تر است. و سپس داستان عاشقانه دو شخصیت فرعی است که ناگهان بدون هیچ هشداری توسعه می یابد. زن مورد نظر آشکارا از مرد بدش می آمد و آن مرد حتی در یک نقطه به صورت او ضربه زد، اما در قسمت بعدی یا بیشتر، آنها ناگهان عاشق یکدیگر شدند؟ و سپس با نصب بزرگترین پرچم مرگ توسط مرد، او به یک مأموریت جنگی می رود و می میرد. لعنتی، این یک طرح B احمقانه برای یک قسمت بود. در مجموع، با شخصیت‌های تخت مانند یک تخته، تنها شخصیت تا حدی جالب، Char با کاریزمای خود و انگیزه‌های نهفته برای مبارزه با نیروهای زئون بود. شاید من در این سریال خیلی خشن هستم و در کل سریال خوبی بود. این یک نمایش 45 ساله است، بسیاری از موضوعاتی که من را کمی آزار می‌دهند، با Mobile Suit Gundam پیشگام شدند. چهل و سه قسمت خیلی زیاد بود، و مقدار زیادی فیلر وجود داشت که می‌توانست آن را کم کند. به نظر می رسد که برخی از اپیزودها هیچ تأثیری در طرح کلی ندارند. چیزی که برای من عجیب به نظر می رسید درجه های نظامی بود که استفاده می شد. در سرتاسر سریال یک ژنرال و دو دریادار عقب وجود داشت. بقیه پرسنل نظامی کاپیتان یا پایین تر بودند. فرمانده نیروهای تهاجم زمین زئون یک کاپیتان بود و فرمانده پایگاه سفید، کشتی که در عملیات ویژه بود، ستوان دوم بود. این درجات قطعاً بسیار پایین هستند و جنگی را که احتمالاً میلیون‌ها سرباز در هر دو طرف درگیر می‌کنند، شبیه یک نبرد در سطح گردان در مقیاس کوچک می‌کند. اما چون مهارت‌های من در زبان ژاپنی تقریباً وجود ندارد، مطمئن نیستم که آیا این فقط یک خطای ترجمه بوده است. در ویکی فن‌دم گاندام، رتبه‌های نظامی مناسب‌تر است، بنابراین ممکن است یک تصحیح عطف به ماسبق یا یک خطای ترجمه باشد. اما این یکی از چیزهایی بود که تعلیق ناباوری من را بدتر کرد. خلاصه خلاصه: Mobile Suit Gundam یک نمایش خوب بود، زمانی پیشگام بود اما اکنون، با استانداردهای امروزی، هیچ چیز خاصی نیست. آیا باید آن را تماشا کنید؟ شاید. یا سه گانه فیلم Mobile Suit Gundam را تماشا کنید. احتمالاً کوتاه تر و فشرده تر است. من آنها را ندیده ام، بنابراین نمی توانم مطمئن باشم. واقعیت تلخ این است که اگر سریال 2015 Mobile Suit Gundam: The Origin را تماشا نمی‌کردم و روی داستان چار و خواهرانش و ساخت جهان سرمایه‌گذاری نمی‌کردم، احتمالاً این سریال را کنار می‌گذاشتم.

برای مدت طولانی فکر می‌کردم اهمیت انیمه اصلی Gundam Mobile Suit Gundam عمدتاً به دلیل پایه‌گذاری ژانر Real Robot و همچنین فرنچایز عظیم و گسترده Gundam است که هنوز هم همچنان قوی است. اگرچه در واقع نشستم و نمایش را تماشا کردم، متوجه شدم که تأثیر این سریال مهم را به طور جدی دست کم گرفته ام: نه تنها نشان خود را در تاریخ انیمه گذاشت، بلکه بسیاری از ایده های آن تا به امروز مرتبط هستند. همیشه برای من کمی عجیب به نظر می رسید که چگونه سریال Gundam اغلب عناصر یکسان را بارها و بارها بازیافت می کند. چیزی که وقتی Mobile SuitGundam را شروع کردم آشکار شد این بود که چگونه این سنت ها مستقیماً از سری اصلی به ارث برده شدند. حتی عکس ابتدایی تصویری نمادین بود، با خورشید که از پشت زمین به بیرون نگاه می کرد و نور خورشید دایره ای را در اطراف طرح کلی سیاره ترسیم می کرد. نمایشگاه پس‌زمینه بلافاصله چند عنصر آشنا دیگر را معرفی می‌کند، از جمله جنگ بین جناح زمین و گروه مستعمره فضایی با نامی که با Z شروع می‌شود - در این مورد زئون - و طراحی‌های بدنام سیکلوپ‌های مکانیکی آنها، و همچنین رویداد بدنام رها کردن مستعمره. ، که من از اینکه دیدم فقط در پس زمینه رخ داده است و نه در قسمت اصلی شگفت زده شدم. سریال اصلی Gundam در اواسط جنگ و در خلال یک آرامش در اکشن آغاز می شود. زمان زیادی طول نمی کشد تا شاهد شکسته شدن این آرامش باشیم، زیرا نیروهای زئون به رهبری چار آزنابل، مرد بلوند و نقابدار اصلی (که دوپلگانگرها جزء اصلی سری های بعدی گاندام هستند)، یک کشتی جنگی فدراسیون که به تازگی مستقر شده بود، در حال برداشتن دسته ای می یابد. سلاح های مخفیانه ساخته شده از یک مستعمره فضایی. یکی از این اسلحه‌ها … درام رول لطفا… لباس موبایل (معروف به ربات) Gundam است. با حمله زئون به مستعمره، اکشن به سرعت بالا می‌رود، و آمورو ری اعجوبه 15 ساله درگیر درگیری می‌شود و در نهایت در حالی که پایگاه سفید سعی می‌کند از مستعمره فرار کند، گاندام را در مقابل نیروهای زئون خلبانی می‌کند، و آنچه را که می‌توانستند از مستعمره نجات می‌دهد. تسلیحات توسعه یافته Mobile Suit Gundam بلافاصله با قابلیت تماشای خود مرا تحت تأثیر قرار داد. برای نمایشی که متعلق به دهه 70 میلادی است، بدترین چیزی که می‌توانید در مورد ارزش‌های تولید آن بگویید این است که تم آغازین آن چقدر تاریخی سرگرم‌کننده است. با توجه به نمایش‌های دیگر دهه 70 مانند «سفینه جنگی یاماتو»، از اینکه متوجه شدم این مجموعه 40+ قسمتی تقریباً نیازی به تلاش زیادی برای نشستن ندارد، راحت شدم. قسمت‌های اولیه عمدتاً از تاکتیک‌های نظامی/عملیات نظامی تشکیل می‌شد و با وجود بودجه محدود انیمیشن، چند نبرد چشمگیر را به نمایش گذاشت. من بیشتر از بسیاری از سکانس‌های اکشن انیمیشنی مدرن و بهتر غرق در این جنگ‌های بدوی متحرک شدم، که باعث شد متوجه شوم که خوب فکر کردن از طریق تاکتیک‌ها و رقص تمیز اغلب بر انیمیشن‌های پر زرق و برق و سریع برتری دارد. یکی از چیزهایی که در نبردها برجسته می شود، اهمیت مهمات و انرژی است: کسی همیشه یکی از آنها را تمام می کند و اغلب مسیر نبرد را تغییر می دهد. این نوع جزئیات به وضوح Mobile Suit Gundam را به عنوان نسل جدیدی از نمایش های مکانیکی تثبیت می کند - این ها ربات های فوق العاده ای نیستند که با عرضه به ظاهر بی نهایت موشک Thunderclap Groin و غیره خود عمل کنند. برجسته ترین نبردهای اولیه، دویدن های مکرر بین چار و آمورو است. تضاد سبک ها مسابقه را جالب نگه می دارد: یکی خلبان مکانیکی با تجربه و فوق العاده با استعداد است. دیگری یک تازه کار با پتانسیل عمیق است که یک مکانیزم با فناوری بسیار برتر را هدایت می کند. یکی دیگر از دلایل لذت بخش بودن این برخوردها به خاطر خود چار است. او فوراً به عنوان یک ضد شرور با شخصیتی جذاب و مجموعه‌ای از کاریزما در می‌آید. علاوه بر این، رابطه پیچیده او با دیگر فرماندهان زئون، لایه‌ای از توطئه سیاسی را به روند کار اضافه می‌کند. جای تعجب نیست که او تنها نامی است که قبل از تماشای این نمایش شنیده بودم. فراتر از عناصر تاکتیکی، داستان اولیه به صورت دسته‌ای از تازه‌کارها است که با یک سفینه فضایی قدرتمند اما ناآشنا درگیر درگیری‌های مداوم با نیروهای زئون می‌شوند. این من را به یاد قسمت های اولیه یک برنامه خاص به نام Macross می اندازد (شاید نام آن را شنیده باشید) که چندین سال بعد پخش شد. با این حال، وقتی متوجه می‌شوید که چند نفر از ذهن‌های خلاق ماکروس از همان کلوپ طرفداران گاندام در دانشگاه فارغ‌التحصیل شده‌اند، این نباید تعجب‌آور باشد. قسمت دوم Mobile Suit Gundam روی زمین می گذرد. این کشش برای مدتی طول می کشد، و مطمئناً این احساس را نیز دارد. آنها قوی ترین و ضعیف ترین جنبه های سریال را نشان می دهند. از جنبه های مثبت، برخی از پیشرفت های شخصیتی چشمگیر وجود دارد، با رشد کای از یک شخصیت مزخرف خودخواه به یک شخصیت دلسوز که او را به عنوان یک نقطه برجسته غیرمنتظره از سری ارتقا می دهد. علاوه بر این، گوشت بیشتری در داستان وجود دارد، که تعداد شگفت انگیزی از ایده ها را به نمایش می گذارد که در انیمه های بعدی دوباره ظاهر می شوند و بیشتر مورد بررسی قرار می گیرند. برخی از عناصر سیاسی و زیبایی‌شناختی در Legend of the Galaxy Heroes (شاید شما هم در مورد این موضوع شنیده باشید) به قوت خود باز می‌گردند، و شاید به‌طور واضح‌تر و واضح‌تر، خط داستانی کوچکی که تلفات یک کودک سرباز غیرنظامی را نشان می‌دهد جوانه زده است. ایده ای که بیش از یک دهه بعد رشد کرد و ستون فقرات سریال کوچکی به نام Neon Genesis Evangeleon را تشکیل داد (احتمالاً شنیده اید - نه، این یکی از سریال هایی است که احتمالاً نامش را نشنیده اید). برای اینکه Mobile Suit Gundam به حق خود برسد، برخی از ایده‌های آن با مقدار شگفت‌انگیزی از نکات ظریف و وزن احساسی اجرا شد که حتی امروز نیز تماشای جذابی را ایجاد کرد. اما همانطور که اغلب در مورد پیشگامان اولیه اتفاق می افتد، حداقل به همان اندازه ایده ها لبه های خشن زیادی داشتند. چیزی که اوضاع را بدتر کرد این بود که، به همان اندازه که Mobile Suit Gundam از ژانر ربات های فوق العاده جدا شد، نمی توانست این کار را به طور کامل انجام دهد. با وجود تلاش برای داستان سرایی سریالی، سریال به ندرت به بیش از دو قسمت در یک زمان فکر می کند. در نتیجه، داستان های فرعی عاشقانه ظاهر می شوند و سپس فراموش می شوند. شخصیت های فرعی در چند قسمت معرفی می شوند و از بین می روند. داستان‌ها و ایده‌های جانبی عمدتاً در یک چارچوب زمانی حل می‌شوند، حتی آن‌هایی که پیچیده‌تر هستند که به شدت نیاز به تجلی دارند. علاوه بر این، فرمت قسمت‌ها سفت و سخت است و پس از مدتی نبرد اجباری هفته شروع به شبیه‌سازی قالب هیولاهای هفته می‌کند که در پیشینیان سوپر ربات‌های سریال وجود دارد. به دلیل کوتاه‌مدت نگارش و فرمت شبه اپیزودیک، سریال به‌رغم کیفیت‌های کوتاه و نیمه‌معمول، به‌زودی شروع به کشیدن کرد. حتی درگیری‌های نظامی متفکرانه اولیه به لطف تعداد زیادی از نبردها که منابع محدود ایده‌های خوب را خسته می‌کنند، بیشتر به کارهای اعداد و ارقام تبدیل می‌شوند. علاوه بر این، به دلیل بسته بودن اسباب‌بازی کودکان (اگرچه ممکن است با توجه به محتوای نمایش نامناسب باشد)، نمایش مرتباً توسط سازندگان اسباب‌بازی که مایل به فروش کالا هستند ربوده می‌شود، بنابراین ما با مشخصات Gundam و پیکربندی‌های جنگی غرق می‌شویم. به اندازه کافی جزئیات برای جلب رضایت کسانی (مثل من) که از وارد شدن به جزییات سخت نبرد لذت می‌برند، راضی می‌کند، اما در عین حال بیش از اندازه کافی برای کسانی که به چنین چیزهایی اهمیتی نمی‌دهند خسته شود. این نمایش از ایرادات دیگری نیز رنج می برد که نشانه زمان است. به عنوان مثال، بچه‌های کمیک که به نظر می‌رسند از نوع کاملاً متفاوتی از نمایش آمده‌اند، که بزرگ‌ترین کمک آن‌ها مزاحم بود - و نمی‌گویم به‌عنوان والدین کودک نوپایی که فاز دو نفره وحشتناک را در زمان تماشا می‌گذراند. این به آرامی سپس انبوهی از تبعیض جنسی گاه به گاه دهه 70 وجود دارد که به خصوص وقتی در کنار نقش های قوی ای که به شخصیت های زن داده می شود قرار می گیرند که فقط دختران در مضیقه نیستند. چند سال بعد، ماکروس شخصیت های قوی زنان را فراتر برد، اما در اینجا ما بسیار در مراحل اولیه این ایده ها هستیم. همانطور که Mobile Suit Gundam با بازگشت به فضا وارد مرحله نهایی می شود، انرژی تجدید شده ای به آن تزریق می شود و به نظر می رسد که طرح کلی پرپیچ و خم ناگهان یک حس هدف را دوباره کشف می کند. متأسفانه این با یک تغییر محسوس در جهت طرح خنثی می شود. اگر به نظر می‌رسد که داستان دوباره بازسازی شده است، احتمالاً به این دلیل است که پیش‌نویس داستان اصلی یوشیکی تومینو، خالق سریال، به‌طور چشمگیری با آنچه که در نهایت ساخته شد، متفاوت بود. علاوه بر این، سریال به دلیل رتبه پایین کنسل شد و نویسندگان مجبور شدند زودتر از زمان برنامه ریزی شده سریال را گره بزنند. این امر باعث شد تا خانه سریال سرحال، اما از هم گسیخته شود: ایده‌ها و مفاهیمی که برای بیش از 30 قسمت اول نام برده نشد، ناگهان همه جا و روی لبان همه شخصیت‌ها (هر کسی "نوع جدید"؟) وجود دارد. مفاهیم جدید به طور قابل پیش بینی توسعه نیافته باقی می مانند. کاراکترها پیوندهای عمیق غیرقابل باوری را عملاً در طول شب ایجاد می کنند. انگیزه های شخصیت از دهه 180 گذشت (گاهی اوقات چندین انگیزه). شخصیت چار به طور خاص رنج می برد، و در پایان به عنوان اختلال شخصیت شکاف مرزی ظاهر می شود. جدا از این مشکلات، چند قسمت آخر با برخی از هیجان‌انگیزترین نبردها و صحنه‌های خوب کارگردانی شده در سریال پر شده بود. واقعاً احساس می‌کردیم که تیم سخت تلاش کرده است تا تمام مراحل را از بین ببرد تا سریال را در اوج پایان دهد. افسوس، متوجه شدم که سبک deus ex آن کمی ناامید شده است. بنابراین، نمایش امروز چگونه برگزار می شود؟ احتمالا بهتر از چیزی که انتظار داشتم. مطمئناً کمی پیچیده است: داستانی سریالی دارد که توسط ذهنیت روایت اپیزودیک محدود شده است. این شامل برخی از شخصیت های جذاب همراه با برخی از شخصیت های مشکوک است. در اوایل نبردهای نظامی بزرگی را به نمایش گذاشت تا با فرمت سفت و سخت بی‌امان تمام شود. در حالی که دور از تماشای نیست، من همچنین متقاعد نیستم که Mobile Suit Gundam به اندازه کافی برای جذب بیشتر مخاطبان مدرن موجود باشد. یک گروه وجود دارد که این نمایش برای آنها به راحتی فروخته می شود - آنهایی که به تاریخچه انیمه، به ویژه ژانر mecha علاقه دارند. اغراق نیست اگر بگوییم که می‌توانید خطوط مستقیم و قابل مشاهده از این نمایش را به سایر غول‌های رسانه که سال‌ها و حتی دهه‌ها بعد به نمایش درآمدند، دنبال کنید. این یکی از آن نمایش‌هایی است که در آن احساس می‌کردم به عنوان یک طرفدار انیمه بزرگ شده‌ام، فقط با تجربه‌ی دست اول آن. اما با وجود تمام تأثیرگذاری آشکارش، شخصاً فکر می‌کنم Mobile Suit Gundam توسط یک انیمه افسانه‌ای دیگر - البته شاید کمتر تأثیرگذار - که فقط نیم سال بعد شروع به پخش کرد، تحت الشعاع قرار گرفت: گل رز ورسای. این دو نمایش تضاد شگفت انگیزی را ارائه می دهند: در حالی که در برداشت های اولیه، تولید خنده دار رز ورسای بسیار ضعیف تر از Mobile Suit Gundam پیر شد، همانطور که The Rose of Versailles ادامه می دهد، داستان شتاب بیشتری پیدا کرد (شاید به دلیل داشتن مزیت ناعادلانه تطبیق یک مانگای موجود)؛ از فرمت سریالی نهایت استفاده را برد و نخ فوق العاده جذابی را چرخاند که در پایان من را کاملاً جلب کرد. در حال حاضر نمایشی وجود دارد که هنوز هم به بسیاری از مخاطبان توصیه می کنم. کت و شلوار موبایل گاندام؟ من خیلی مطمئن نیستم. امتیاز شخصی: +0.5 (مناسب)