Kidou Senshi Gundam SEED Destiny

این نمایش به طرز شگفت‌انگیزی شروع می‌شود، و طرح واقعاً شما را ابتدا به مسائل می‌اندازد. شخصیت های جدید جالب هستند و من در ابتدا از دیدن مبارزه، یادگیری و رشد آنها هیجان زده بودم. متأسفانه این نمایش برنامه های دیگری داشت. تقریباً به نظر می رسد که این نمایش در یک کشمکش دائمی بین دو نمایش مختلف، "نمایش مینروا" و "نمایش فرشتگان" است. شاید این هدف بوده است اما کار نمی کند. فرشته بزرگ واقعاً تا نیمه راه ظاهر نمی شود و در درجه اول به همین دلیل است که نیمه اول نمایش در بهترین حالت خود است. خدمه Minerva به اطراف می چرخند، لگد می زنند و نام می برند. زمانی که آنها واقعاً در کانون توجه نمایش قرار گرفتند. نیمه دوم این نمایش و پایان آن واقعاً بد است. به نظر می رسد که نویسندگان واقعاً از شین متنفرند زیرا به نظر می رسد از اینکه اجازه دهند او شخصیت اصلی باشد وحشت دارند. نیمی از نمایش فقط درباره ماجراهای کیرا و گروهش است. این نمایش به شدت می‌خواهد من فکر کنم که دوراندال آدم بدی است و کیرا و گروهش هیچ غلطی نمی‌توانند بکنند، وقتی که مرتباً ثابت می‌شود درست است. به معنای واقعی کلمه، در قسمت اول، کاگالی به خاطر ساختن ارتش از دست او عصبانی می شود و کیهان آبی به آنها حمله می کند و به او ثابت می کند که درست می گوید. حتی هرگز به وضوح توضیح داده نمی شود که نقشه سرنوشت چه بوده یا چرا بد بوده است. تنها نشانه شرور بودن او این است که او تلاش می کند لاکوس را بکشد و با راو روابطی دارد که هیچ کس حتی از آن خبر ندارد. فرشته بزرگ به معنای واقعی کلمه از جبریل (شور واقعی نمایش، توجه داشته باشید و تقریباً تنها دلیل وقوع این جنگ) محافظت می کند و به طور تصادفی اجازه می دهد چند گیاه از بین برود و میلیون ها نفر کشته شوند و "قهرمانان" به سختی اذعان می کنند. این وقتی اتفاق می افتد علاوه بر این، شخصیت های خوب از دانه به جهنم حرام می شوند. کاگالی از قوی، توانا و مستقل به ناله، ناتوان و ناتوان از کنترل کشوری که قرار است رهبری کند تبدیل می شود. Kira از یک شخصیت پیچیده و معیوب که مجبور به جنگی برخلاف میل خود شده است به یک آقای کامل مری سو تبدیل می شود که هیچ غلطی نمی تواند بکند و به نوعی می تواند از غیرممکن ها جان سالم به در ببرد. لاکوس هرگز برای من قانع‌کننده نبود، اما او در اینجا حتی بدتر از آن است، تقریباً فقط در نقش یک بله‌من کیرا بازی می‌کند یا برای گفتن یک سخنرانی هیچ‌برگر جعلی و عمیق ظاهر می‌شود. با گذشت زمان، دعواها جذابیت کمتری پیدا می‌کنند، زیرا لباس‌های موبایل خیلی ضعیف می‌شوند. فقط این است که کیرا بدون دریافت خراش به همه شلیک می کند. کار به جایی رسید که من به طور فعال علیه فرشتگان و کیرا ریشه یابی کردم. همچنین، از اینکه با رابطه آترون و کاگالی کار بسیار کمی انجام شد، عصبانی بودم، زیرا آنها به راحتی بهترین زوج در این سریال هستند (خیلی بهتر از کیرا و لاکوس). در مجموع، من از اینکه چگونه این اتفاق افتاد ناامید شدم. نمایش در نیمه اولش خیلی خوب بود، اما هر چه بیشتر جلو می‌روید، آن را خراب می‌کند.

آیا نقش ما در جامعه به عنوان بخشی از سرنوشت از پیش تعیین شده است؟ آیا باید باشد؟ و غیره. متأسفانه، در میان بسیاری از مضامین و ایده‌های همزمان دیگر که در طول سریال پخش می‌شود، نمی‌تواند پیام را کاملاً منتقل کند - این من بیشتر باندای را مقصر می‌دانم، زیرا آنها بودجه/هزینه سریال را به شدت محدود کردند. سود شرکت (به زیر مراجعه کنید). Seed Destiny یک انیمه تفرقه‌انگیز و بحث‌برانگیز است که احتمالاً یکی از انیمه‌هایی است که تا به حال در مجموعه‌های Gundam وجود داشته است و دلیل آن احتمالاً پتانسیل آن است. هیچ کس به طور جدی در مورد یک انیمیشن بد عصبانی نمی شود. آنها به سادگی از تماشا کردن دست می کشند و ادامه می دهند. زمانی است که نمایشی که پتانسیل زیادی ایجاد می کند و موفق می شود آن را هدر دهد، مردم اغلب بسیار عصبانی می شوند. اما ابتدا، اجازه دهید قبل از اینکه به چیزهای نه چندان خوب برویم، با چیزهای خوب شروع کنیم. خوب: 10 قسمت اول / شروع Seed Destiny شگفت انگیز است و داستان نویسی فوق العاده ای را نشان می دهد. در قسمت 1، Seed Destiny موفق می شود لحن خود را تنظیم کند، شخصیت های اصلی خود را معرفی کند، موضوع خود را ایجاد کند و افکار و انگیزه های آنتاگونیست (شین و گیل) را در یک حرکت نشان دهد. هیجان انگیز، سریع و خام است. ما به معنای واقعی کلمه تمام خانواده شین را در قسمت 1 در یکی از وحشتناک ترین و جنگی ترین صحنه های تاریخ گاندام می بینیم. در جنگ تلفاتی وجود دارد. ما اغلب به آنها فکر نمی کنیم، زیرا تنها چیزی که به عنوان بیننده می بینیم، نبردهای حماسی گاندام است که روی صفحه اتفاق می افتد، اما در پس زمینه نمایش داده نشده وجود دارد، و خانواده شین نمونه کاملی بود. به خانواده شین فقط چند ثانیه زمان کوتاهی داده می شود، و با این حال، تماشای بارها و بارها پخش پیام صوتی خواهر مرده شین، با استفاده از تلفن صورتی او به عنوان تنها آیتم باقی مانده از او در دنیای زنده، بسیار آزاردهنده است. بد: با وجود 50 قسمت بودن انیمه، شخصیت ها هرگز به طور کامل توسعه نمی یابند. به این ترتیب، بینندگان با شین به عنوان آنتاگونیست/ضد قهرمان احساس بیگانگی می کنند. هر قسمت که می گذرد، شین بیشتر و بیشتر در ماهیت وحشتناک نقشه های گیل فرو می رود، و با این حال ما به عنوان بیننده با او همدردی نمی کنیم، زیرا داستان سرایی عجولانه و تنبلی که به تدریج در ماهیت Seed Destiny مرکزیت بیشتری پیدا می کند. من بسیاری از اشتباهات Seed Destiny را به Bandai نسبت می‌دهم که احتمالاً بودجه تولید را به شدت محدود کرده بود - که به وضوح از طریق استفاده مجدد فراوان از انیمیشن مشهود است (مثلاً Zakus تبر خود را از سپر بیرون می‌کشد، Impulse دو بار با شمشیر پرتو بریده می‌شود. واحد، حتی کاراکترهایی که انیمیشن صحبت می کنند مانند شین فریاد می زند در حالی که دشمن را از بین می برد و غیره). این استفاده مجدد آشکار از انیمیشن، فلاش بک های طولانی و سنگین (برای صرفه جویی در بودجه انیمیشن)، و غیره، همه به سقوط چیزی که در ابتدا به عنوان یک سریال امیدوارکننده Gundam شروع شد، کمک می کند. در پایان، این به یکی از بدترین پایان‌های گاندام که تا به حال وجود داشته است، ختم می‌شود، جایی که استفاده مجدد از انیمیشن، فلاش‌بک‌های سنگین و غیره به اوج خود می‌رسد و بینندگان عصبانی، می‌لرزند، و به درستی احساس می‌کنند. کنده شده'. با وجود این، من به Seed Destiny به دلیل پتانسیل واضح آن که در ابتدای سریال مشهود بود و مضامین/موتیف هایی که هرگز واقعاً نتوانستند به خط پایان برسند، امتیاز خوبی در اینجا می دهم، اما آنقدر قوی ساخته شده بودند که من می توانستم فقط چشمانم را ببند و خط پایان را در سرم تصور کن.