Kidou Senshi Gundam: Gyakushuu no Char

برای هر سریال دیگری به جز گاندام، پایانی به این نامقطع من را ناامید می کرد. طرح داستان بر روی رقابتی متمرکز است که در 60 قسمت اخیر چیزی از آن ندیده‌ایم، به ضرر تقریباً هر شخصیت دیگری که سریال نسبت به قسمت‌های قبلی خود معرفی کرده است (به ویژه در زمان نمایش). انیمیشن، صداگذاری و غیره همگی مثل همیشه فوق‌العاده بودند، اما فیلم احساس می‌کرد عجولانه، تقریباً ناتمام است، و احساس فوری من پس از پایان آن ناامیدی بود، زیرا این پایان اصلاً آن چیزی نبود که تصور می‌کردم. به هر حال، من از آن متنفر نبودم و نمی‌توانستم دلیل آن را بفهمم. مانند همه چیز، فقط زمان می برد. به هر حال، تغییرات به کندی انجام می شود. هرچه بیشتر فیلم را تجزیه و تحلیل کردم، بیشتر آن را دوست داشتم، اما همچنین بیشتر و بیشتر فهمیدم که چرا مردم از آن سردرگم یا ناراضی هستند، زیرا بسیاری از شایستگی های فیلم در حجم باورنکردنی زیرمتن مدفون آن است که آنقدر کم گفته که تقریباً خسته کننده است. چرا چیزی به این نابغه می نویسی و با ظریف ساختن آن به پای خودت شلیک می کنی؟ ضدحمله چار فیلم کاملی نیست، اما هرچه بیشتر در مورد آن فکر می کنم، بیشتر متوجه می شوم که چه شاهکار دیوانه کننده ای در نوشتن آن است و چقدر در مجموعه کلی جا می شود. در CCA، Tomino موفق شده است تمام تم های گاندام را به دو شخصیت تقطیر کند و به نظر می رسد که او همیشه قرار است این کار را انجام دهد. اگر زتا ماشینی بود که به خوبی روغن کاری شده بود، این یک فناوری آینده نگرانه است، زیرا این یک داستان سرایی در سطح فوق‌العاده کارآمدی است. و چیزی که مرا جلب می کند این است که هنوز کامل نیست. هنوز برخی از خطوط هدر رفته، برخی رشته های طرح ناخواسته، برخی پتانسیل های استفاده نشده وجود دارد. این من را برای نوشتن به طور کلی امیدوار می‌کند، زیرا اگر چیزی به این شگفت‌انگیز نیز به وضوح ناقص باشد، پس چه عظمت دیگری در آینده نوشته خواهد شد؟ بدیهی است که هنر یک رقابت نیست، اما چرخه بی پایان آن از افرادی که تمام تلاش خود را می کنند تا خودشان را بیان کنند و امیدوارند دیگران بفهمند، و از کارهای کسانی که قبل از آنها آمده اند الهام می گیرند... خوب، مناسب است که این فیلم من را ساخت. به آن فکر کنید، زیرا تقریباً موضوع اصلی فیلم است. این نامه ای عاشقانه برای هنر و انسانیت است. خود تومینو همیشه یکی از جذاب ترین جنبه های گاندام برای من بوده است، به گونه ای که سریال به وضوح از او و اعتقاداتش جدایی ناپذیر است. سبک نویسندگی او عجیب است، اما به گونه ای که من از آن سیر نمی شوم و نمی توانم تصور کنم که شخص دیگری بتواند با جذابیت منحصر به فردی که انجام داد، چنین سریالی بسازد. با سریالی که خیلی درباره‌اش هیاهو شده بودم، شروع کردم به ساختن دیدگاه خودم از اینکه پایان باید چگونه باشد، و وقتی با واقعیت مطابقت نداشت، احساس می‌کردم مشکلی پیش آمده است. اما تومینو هرگز قرار نبود به من رسیدگی کند و خوشحالم که این کار را نکرد. هر طرح اصلی و موضوع موضوعی، چه به وضوح یا نه، در این فیلم به پایان رسید و به نظر من، به گاندم ترین شکل ممکن، بهترین ارسال برای این سریال باشکوه است.

یکی دیگر از ورودی های معروف در جدول زمانی گاندام یونیورسال قرن، ضد حمله Char's شاید کمی کمتر از نوشته هایی مانند Zeta تحسین شده است، اما همچنان در اسطوره های وسیع گاندام بسیار نمادین در نظر گرفته می شود. قرار است این رویارویی نهایی بین آمورو و چار باشد و نقطه اوج درگیری‌ها و ایدئولوژی‌های زمین و فضا باشد که سریال تاکنون تلاش کرده است. متأسفانه به نظر می رسد Tomino and co. باز هم بیشتر نگران مثلث های عشقی خسته کننده ای بودند که شامل دختران مو آبی مرگ مغزی می شد تا اینکه داستانی هوشمندانه یا ظریف با شخصیت های خوش نوشته را تعریف کنند. من واقعاً می‌خواستم این فیلم را دوست داشته باشم، و در حالی که در یک سوم اول از جنگ‌های فضایی و نقشه‌های سیاسی لذت می‌بردم، می‌توانستم حس کنم که صبرم به آرامی توسط همان چیزهایی که به نظر می‌رسد در حال فروکش کردن هستند، کم می‌شود. هر ورودی خط اصلی UC - یعنی شخصیت‌های جانبی غیرقابل تحمل، نوشته‌های شلخته، و «تفسیرهای» به شدت خشن. برای من بیشتر و بیشتر آشکار می شود که آنچه در UC Gundam برای تفسیر می گذرد، مفهومی بسیار گسترده یا پیچیده است (یعنی بشریت باید فراتر از تکیه بر زمین و درک یکدیگر در یک سطح اساسی تکامل یابد) و فقط ایجاد کند. کاراکترها با بیرون زدن دیالوگ های ناهنجار و غیرطبیعی بارها و بارها از سر شما می کوبند. من مطمئن هستم که طرفداران گاندام این نمایش‌ها و فیلم‌ها را به‌خاطر «عمیق» و «چند وجهی» بودن تحسین خواهند کرد، اما این نوع شبه روشنفکری اثر جانبی جزئی دارد که باعث می‌شود داستان و شخصیت‌ها به‌طور باورنکردنی خسته‌کننده‌تر شوند. هیچ کس مانند یک انسان معمولی صحبت نمی کند یا با هم تعامل نمی کند، آنها فقط حرف های مبهم را به یکدیگر می گویند یا به روش های کاملاً غیرمنطقی عمل می کنند زیرا طرح را به جلو می برد. هر بار که فکر می‌کنید دو شخصیت می‌خواهند کمی بیشتر در دیدگاه‌ها یا انگیزه‌های خود به شیوه‌ای جالب توجه کنند، فقط چیزی مبهم از جیب خود می‌گویند و صحنه به شکل تصادفی شخصیت نوجوان نوجوان شماره ۴۷ در حال غر زدن یا دزدیدن یک موبایل تبدیل می‌شود. دوباره کت و شلوار در فیلمی که ایدئولوژی‌ها و انگیزه‌های شخصیت‌ها در هسته اصلی داستان قرار دارند، همه این‌ها باعث می‌شود که داستان از هم گسیخته یا تصادفی به نظر برسد، زیرا هرگز احساس نمی‌کنید که می‌دانید کسی چه می‌خواهد یا چرا. نه به روشی مرموز و در لبه صندلی، بیشتر به روشی "چرا چار ناگهان می گوید لاله مانند یک مادر است و می خواهد زمین را نابود کند". تغییر ناگهانی قلب چار، رابطه اش با لاله، غیبت سایلا یا کمیل یا جوداو، میرای سعی می کند خانواده اش را با نزدیک شدن به زمین به امنیت برساند - همه این جزئیات مهم یا قانع کننده یا نادیده گرفته می شوند یا کاملاً به نفع آن نادیده گرفته می شوند. افراد نظامی که با Quess and co دستورات و پلات های آزاردهنده b را فریاد می زنند. هر فیلمی که باید بعداً از طریق رشته‌های ردیت پرمدعا بخوانید تا بفهمید، به زمان بیشتری در اتاق نویسنده نیاز دارد. Quess واقعاً بهترین مثال در اینجاست. من می خواستم به او از شک بهره ببرم، اما پروردگار خوب، او سریع اذیت شد. وسواس شدید او با آمورو و به زودی چار به سختی توضیح داده می شود، اما بخش خوبی از فیلم را اشغال می کند و مطلقاً به هیچ جا منتهی نمی شود. فکر می‌کنم می‌فهمم که آنها چه تلاشی می‌کردند، این دختر ساده‌لوح و بی‌ثباتی باشد که به دنبال تایید است، اما طبق معمول هیچ یک از انگیزه‌های او کشف نشد و تمام چیزی که منجر به یک چند ضلعی عشقی عجیب و غریب بین او می‌شود، دو پسر که به سختی او را می‌شناسند. و چار که هیچ احساسی نسبت به او ندارد. بدون اینکه نوجوانان آزاردهنده ای فوراً عاشق شوند و در نتیجه کارهای فوق العاده احمقانه انجام دهند، گاندام نمی شود. باید اضافه کنم که طرح عشقی گفته شده با یک علاقه عشقی رقیب به پایان می رسد که خشمگین می شود و یکی از تنها شخصیت های فرعی شایسته را می کشد. بدون دلیل. و هیچ کس در مورد آن نظر نمی دهد. درخشان هرچند می‌گویم که علی‌رغم شکایت من، لباس‌ها، نبردها، موسیقی متن و انیمیشن به طور کلی بسیار جذاب‌تر از بسیاری از آثار قبلی UC بودند. بودجه بیشتر قطعاً این را نشان می دهد و منجر به نبردهای فضایی واقعاً پر زرق و برق و پویا با طرح های کت و شلوار ستاره ای شد. نو گاندام شیک و سازابی‌های سامورایی به دلایلی نمادین هستند و دیدن مبارزه آن‌ها لذت بخش بود، به خصوص با موسیقی متن ارکستری فراگیر. من فکر می‌کنم تضاد کلی بین ایدئولوژی‌های چار و آمورو بر سر آینده بشریت نسبتاً جالب بود و به شیوه‌ای جذاب اجرا می‌شد، و در حالی که پایان آن از نظر نوشتن چندان منطقی نبود، از نظر بصری بسیار چشمگیر و تکان‌دهنده بود - من فقط دوست داشتم آن را به صورت طبیعی ببینم و توضیح دهم. این ناامیدی همیشگی من از گاندام است: درگیری‌ها، داستان‌ها و شخصیت‌ها معمولاً *از لحاظ مفهومی* باورنکردنی هستند، اما آن‌ها به گونه‌ای درهم و برهم اجرا می‌شوند که شما را از طرح داستان خارج می‌کند. من می‌خواهم احساس کنم در دنیا غوطه‌ور شده‌ام و گرفتار مبارزات این شخصیت‌ها هستم، اما شخصیت‌های این داستان‌های شخصیت‌محور یا ناشیانه نوشته شده‌اند یا کاملاً تحمل‌ناپذیر هستند. به طور کلی، Char’s Counterattack یک راه مناسب برای کشتن چند ساعته و دیدن اینکه چگونه رقابت معروف Char و Amuro به پایان می رسد، است، اما متأسفانه در همان دام های آزاردهنده بسیاری از پیشینیان خود قرار می گیرد. بدون نوشتن هوشمندانه یا شخصیت‌های واقعاً متقاعدکننده، تنها چیزی که برای شما باقی می‌ماند، مبارزات مکانیکی پر زرق و برق با پیام‌هایی است که یک مایل عرض و یک اینچ عمق دارند.