Innocence

Innocence در مقایسه با فیلم اصلی به عمق بیشتری در عناصر سورئال می پردازد و درگیری داخلی موتوکو کوساناگی و تلاش او برای درک خود را بررسی می کند. سوال اصلی در مورد هویت دوباره مورد بررسی قرار می گیرد و شریک سابق موتوکو، باتو، پیامدهای ادغام او با PuppetMaster A.I را فاش می کند. از نظر بصری، Innocence به خاطر انیمیشن خیره کننده اش، تحسین برانگیز است که به طور یکپارچه دو بعدی سنتی را با CGI سه بعدی ترکیب می کند. چیزی که به خصوص من را مجذوب خود می‌کند نه تنها یکپارچه‌سازی این سبک‌های انیمیشن، بلکه نحوه کمک آن‌ها به محیط فراگیر سایبرپانک است. این رویکرد با مانگای اصلی، که شامل تصاویر سه بعدی از شبکه و فضای مجازی است، همسو می‌شود، و جنبه‌ای لودوناراتیو ایجاد می‌کند که داستان‌گویی را تقویت می‌کند. ادغام فناوری جدیدتر مانند سه بعدی در روایتی در مورد پیشرفت و ادغام فناوری در جامعه مناسب است. این یک دیدگاه سورئال در مورد مفهوم ترسناک هک روح ارائه می دهد و دیدگاه سوم شخص را ارائه می دهد. مخاطب به جای اینکه شاهد عواقب بعدی باشد، در حلقه‌ای هزارتویی و وجودی، ادراکات چالش‌برانگیز و محو کردن خطوط بین واقعیت و تجربیات مصنوعی رانده می‌شود. تصویرهای اولیه توکیو در Innocence دارای رژه CGI است که بقایای انیمیشن های سنتی را با فناوری جدید CGI ادغام می کند. این کنار هم قرار دادن تمایز بین آنچه واقعی است و آنچه نیست را محو می کند، منعکس کننده تصویرسازی فیلم از یک واقعیت پایه ای است که در آن بدن های سایبورگ پیش پا افتاده هستند. ترکیب یکپارچه انیمیشن دو بعدی و سه بعدی در Innocence آن را از فیلم اصلی 1995 متمایز می کند. در حالی که فیلم اصلی با احساس زنده و انیمیشن سلولی آنالوگ از جذابیت خاصی برخوردار است، اما گاهی اوقات در مقایسه با واقعیت سایبرپانکی که قصد به تصویر کشیدن آن را دارد، احساس نابهنگامی داشته باشد. این انیمیشن دست‌کش، اگرچه نمادین و مناسب زمان خود است، اما به‌طور کامل دنیای آینده‌نگر و پیشرفته‌ای را که Ghost in the Shell متصور است، به تصویر نمی‌کشد. انتقال به انیمیشن سه بعدی کامل در SAC: 2045، از این نظر، مانند یک پیشرفت منطقی به نظر می رسد، که با مضامین روایی ادغام فناوری که در Ghost in the Shell کاوش شده است، هماهنگی بیشتری دارد. این تغییر به نمایشی فراگیرتر و بصری پیشرفته تر از رابطه پیچیده و همیشه در حال تکامل بین بشریت و فناوری اجازه می دهد. قوس باتو در فیلم حول همان سوال وجودی می چرخد ​​که گریبان موتوکو را گرفته بود. پس از فاش شدن یک خط ارواح بالقوه در یک اندروید، باتو از مبارزه موتوکو ابراز ناامیدی و سردرگمی می کند. نگرش متضاد آنها نسبت به ادغام پیشرفت های سایبرنتیک با آگاهی انسانی بر عمق پویایی شخصیت آنها تأکید می کند. وقتی موتوکو اثبات وجود باتو را زیر سوال می برد، پاسخ انکارآمیز او منعکس کننده دیدگاه عملی و کمتر متفکرانه اوست. این تضاد در نگرش آنها نسبت به ادغام پیشرفت های سایبرنتیک با آگاهی انسان را برجسته می کند. از دست دادن موتوکو، باتو را متزلزل می‌کند، و او را به پذیرش گابریل سگ باست سوق می‌دهد، مضامین همدلی که در رمان‌های علمی تخیلی مانند «آیا اندرویدی‌ها رویای گوسفند برقی را می‌بینند» و اینکه چقدر همدلی وجه تمایز بین انسان‌ها و اندرویدها است، تکرار می‌شود. در فیلم اصلی، باتو شخصیتی گویاتر و انسانی تر از سرگرد بود. این دوگانگی به بی‌گناهی سرازیر می‌شود، که نه تنها از طریق جهت‌گیری ثابت، بلکه در طرح اصلی مربوط به عروسک‌های جنسی مشهود است. این فیلم تکامل Motoko را با پیشنهاد این که عروسک ها ممکن است نمایانگر شکل جدیدی از احساسات باشند که از دریای اطلاعات ظاهر می شود، شبیه به آگاهی PuppetMaster، شبیه به تکامل Motoko، بررسی می کند. به طور کلی، سبک بصری جذاب Innocence، ترکیب یکپارچه انیمیشن، و کاوش در موضوعات وجودی به تمایز آن از فیلم اصلی و تأثیر معنادار آن بر ژانر سایبرپانک کمک می‌کند. از بسیاری جهات، با برخوردهای صمیمانه‌تر با این ایده‌ها در منظر اول شخص، اعصاب وجودی‌تری را نسبت به نسخه اصلی به هم می‌زند و به بیننده اجازه می‌دهد همان ترس شخصیت‌ها را احساس کند. اگر بخواهم نقدی بکنم، ارجاعاتی که اغلب به ایده‌های فلسفی مختلف در طول فیلم صورت می‌گیرد، در عین حال که در راستای مضامین هستند و صرفاً به خاطر تلاش برای عمیق جلوه دادن ظاهراً اضافه نمی‌شوند، مشکل متفاوتی را مرتکب می‌شوند، جایی که به شدت شروع می‌شود. از ایده های فلسفی موجود در فیلم به شکلی آشکار استفاده کرده و به وضوح اشاره می کند. در نتیجه، دیالوگ می‌تواند عجیب یا ناخوشایند به نظر برسد و گاهی اوقات حواس شخصی را که در ایده‌ها غوطه‌ور است از طریق اسمز منحرف می‌کند، نه اینکه فیلم مرجع کتابی را به سمت او پرتاب کند، مثل اینکه در مقدمه فلسفه 101 آمده است. این موضوع به اندازه کافی جزئی است. من و بیش از حد ظاهر نمی شود. در چارچوب جهان، به نظر من این به سادگی شیوه‌ای است که بسیاری از شخصیت‌ها با استناد به ادبیات و فلسفه مختلف سعی در درک این موضوعات دارند و سر خود را در اطراف آن قرار می‌دهند.

باید بگویم که این یکی خیلی کارها را بهتر از نسخه اصلی انجام می دهد، تا حدی به لطف آن. استدلال‌های فلسفی ارائه شده در این بحث به شیوه‌ای بسیار جذاب‌تر و جالب‌تر نشان داده می‌شوند، به‌ویژه صحنه عمارت واقعاً من را متحیر می‌کند. این یکی در ابتدایی ترین حالتش به عنوان یک فیلم پلیسی رفیق بود که طرحی پایدار برای ادامه دادن آن ارائه می کرد، اما من متوجه شدم که خود طرح کلی به خودی خود نسبت به اولی جذاب تر است، اما با اکشن عالی آن را جبران می کند. و بحث بزرگ در طول راه. از جهاتی این فیلم من را از این واقعیت می ترساند که بحث های فلسفی در این به احتمال زیاد در طول زندگی من به واقعیت تبدیل می شود و این موضوع این فیلم را بیشتر مرتبط می کند. *در زیر تخت تماشا کردم*