Mayoiga

مهم نیست که چه نقدهایی داشته باشد، این انیمه ارزش دیدن را دارد، من امروز آن را به شدت تماشا کردم و بلافاصله نقدی نوشتم تا مردم آن را از دست ندهند. نمی گویم دست کم گرفته شده است، اما داستان هایی مانند این نادر است. مفاهیم جالب و تک لاین های کمدی خوبی دارد (می دانم که ترسناک است اما بیشتر در ابتدا تا زمان تعلیق). برای دوستان دوستدار انیمه و اوتاکو، قطعا ارزش دیدن را دارد. این انیمیشن مناسب (دارای پتانسیل TBH) با داستان و طرح منحصر به فرد، کمی سرگرم کننده، SOL است. پایان خوب بود، من پایان های طبیعی/خنثی را به جای پایان های اجباری شاد یا غمگین دوست دارم. فقط قسمت اول را که از قسمت اول یا دوم به بعد گرفتار خواهید شد، بررسی کنید.

هههههههههههههه...این چیه؟ کسی نمیخنده؟ به گفته مردم در انجمن، ما فقط این شوخی را دریافت نمی کنیم که این نمایش است. ظاهراً این یک تقلید ترسناک است، اگرچه هنوز به آن اشاره یا اشاره نشده است. راستش من هم متوجه شوخی نشدم. کلمه عقب ماندگی در گذشته برای توصیف افراد با هوش محدود استفاده می شد. این روزها فقط برای اهداف توهین آمیز استفاده می شود. گفته می شود، این نمایش درباره عقب ماندگی ها است. موارد پزشکی و فقط افراد احمق. به سادگی هیچ راهی برای توصیف شخصیت‌های این نمایش به شیوه‌ای صحیح سیاسی وجود ندارد، و در وهله اول هم نمی‌خواهم این کار را انجام دهم. این در مورد افرادی است که بدون هیچ مهارت یا دانشی تصمیم می گیرند از خانه فرار کنند و در بیابان زندگی کنند تا زمانی که به آن بیابان می رسند دچار وحشت می شوند. من می گویم عقب مانده ها زیرا تک تک شخصیت هایی که درگیر هستند فاقد همه چیز هستند، از عقل سلیم گرفته تا تفکر انتقادی. بدون آمادگی، بدون آینده نگری، بدون استدلال فعال. فقط خشم در ترکیب نامتناسب با خوش بینی و کوته بینی. برخی از آنها کفش و لباس گرم به همراه نداشتند. اما دیگران مسلسل فرعی دارند و از غرش های جنگل می ترسند. بیشتر اپیزود گروهی از افراد خواهد بود که ثابت می ایستند و به نوبت با هم فریاد می زنند و گاهی اوقات فردی سعی می کند همه را آرام کند. هر شخصیت تنها با یک ویژگی مشخص می شود و هیچ راه دیگری برای رفتار ندارد جز یک قوری با برنامه ریزی ضعیف از احساسات منفرد. برخی هستند که جیغ می زنند و تهدید می کنند، برخی دیگر فقط جیغ می زنند، برخی بی وقفه گریه می کنند. همه غیر منطقی اوه، گفتم این قرار است ترسناک باشد؟ آره، اون هم آنها ظاهراً از چیزی می ترسند که ظاهراً آنجا است و آنها را شکار می کنند. ظاهراً دلیل عدم وجود ساکنان قبلی در این روستا بوده است. اما همه چیز فقط خسته کننده است و من تمایلی به فهمیدن اینکه چه اتفاقی دارد می افتد را نداشتم. بنابراین، این نمایش مجموعه‌ای ترسناک از دل‌پسندهای عقب مانده است که در هر صحنه از هر قسمت با یکی که اغلب بالای شش‌هایشان فریاد می‌زند، بحث می‌کنند. داستان توسعه‌یافته نیست، جهان‌سازی وجود ندارد، شخصیت‌ها احمقانه و قابل پیش‌بینی هستند، تعداد حفره‌های داستان باعث شرمساری می‌شود، رمز و راز اشاره می‌شود اما هرگز توسعه نیافته و وجود ندارد. من حتی نمی خواهم سعی کنم در مورد این بررسی شوخ و شوخ باشم. خیلی بد و خیلی احمقانه است.

من در ابتدا تصمیم گرفتم آن را بعد از خواندن نقدهای مثبت، مختلط و منفی تماشا کنم و به ذهنم رسید که آن را تماشا کنم و خودم بفهمم که آیا واقعاً به همان اندازه که اکثریت می‌گویند بد است و فقط 12 قسمت بودن آن را بسیار آسان کرده است. پس از تماشای چندین قسمت، می توانم برخی از شکایات نقدهای منفی را درک کنم که آنها انتظار بیشتری داشتند، زیرا ممکن است گاهی اوقات کمبود آن احساس شود. اما در دفاع از انیمه، می گویم کسانی که انتظار بیشتری داشتند، به احتمال زیاد عادت کرده اند هر چیزی که می بینند در ابعاد حماسی باشد و حواسشان آنقدر از "حماسه" مات شده است که نمی توانند چیزهای کوچکتر و فروتن تر را درک کنند. چیزی که به ذهنم می رسد Mushishi است - تا حد زیادی به عنوان یک Iyashikei بسیار خوب در مورد احساس خوب، شفا و غیره در نظر گرفته می شود. من نمی توانم. برای من هر دوی آنها کم و بیش یک چیز را احساس می کنند، فقط به شکل متفاوتی به تصویر کشیده شده اند. گاهی شک داشتم که داستان خوب و جذاب است و در حالی که این‌جا و آنجا حوصله‌ام سر می‌رفت، اصرار داشتم ببینم چه اتفاقی می‌افتد و نتیجه‌گیری کنم. که فکر می کنم انیمه را به یک انیمیشن خوب تبدیل می کند - اگر انگیزه دارید تا آن را تا آخر ببینید. اگر نمی توانید، پس نشانه واضحی از یک انیمه بد است. فکر می‌کنم انیمه تصویر شایسته‌ای از افرادی است که با زخم‌های روح خود یا دیگرانی که می‌خواهند از برخورد با آن‌ها اجتناب کنند، سر و کار دارند. نظرات و نظرات متعددی را خوانده‌ام و نظرات منفی یا گلایه‌آمیز به گونه‌ای منتشر می‌شوند که گویی نویسندگان آن‌ها بچه‌های ادگلورد خشمگین هستند یا بزرگسالانی که از نظر عاطفی ضعیف هستند و ویژگی‌های بچه‌های ادگلورد خشمگین را نشان می‌دهند که انتظار دارند همه چیز تجربه‌ای خارق‌العاده با ابعاد حماسی باشد. این باعث شد که آنها احساس کنند، برای مثال، اولین باری که One Piece یا Naruto یا چیز دیگری را تماشا کردند که تأثیر زیادی روی آنها گذاشت و از آن زمان به دنبال اژدها هستند. به عبارت دیگر، من فکر می کنم افرادی که امتیاز منفی داده اند نمی توانند با پیام ارتباط برقرار کنند، زیرا برای آنها بیگانه است. گلایه هایی مانند "من ساخته نشدم که به شخصیت ها اهمیت دهم" یا "چرا همه نجات را انتخاب نکردند" خواندم؟ یا "شخصیت ها واقع بینانه عمل نمی کنند". من فکر می کنم این کاملاً واقع بینانه است - ما به همه اطرافیانمان اهمیت نمی دهیم و اطرافیانمان به ما اهمیت نمی دهند، ما همه همکاران یا همکلاسی هایمان یا همه افرادی را که در اجتماعات اجتماعی شرکت می کنیم دوست نداریم یا به آنها اهمیت نمی دهیم. همه نجات را انتخاب نکردند، زیرا این یک اتفاق رایج در زندگی است - همه نمی توانند یا مایلند با مشکلات خود روبرو شوند و آنها را حل کنند، برخی تصمیم می گیرند تا آخر از آنها فرار کنند و شما نمی توانید به آنها کمک کنید یا قانع کنید. آنها را در غیر این صورت شخصیت ها غیرواقعی عمل می کردند، زیرا برخی از افراد در زندگی واقعی اینگونه عمل می کنند، می توانید آنها را خواهر و برادر کوچک بی دست و پا یا بچه عجیب و غریب مبتلا به سندرم کلاس هشتم یا فقط یک فرد بزرگسال که فقط عجیب است یا 100% عاقل نیست، بنامید، همه چنین افرادی هستند. اطراف ما. نتیجه گیری: من فکر می کنم انیمه به اندازه کافی قابل استفاده است، می توان شکایت هایی در مورد به تصویر کشیدن چیزها، سرعت داستان، آسیب های شخصی شخصیت های مختلف پیدا کرد، زیرا بالاخره ما نمی توانیم خودمان را جای همه بگذاریم و این اشکالی ندارد. ، اما این تمثیل خوبی است درباره رویارویی با مشکلات خود، پذیرش آنها و یادگیری ادامه دادن با آنها در حالی که سعی می کنید دیگر شما را عقب نکشند. انتظار شاهکار نداشته باشید، این یک پیام ساده است که به نشانه های مجازی منتقل می شود. بسیار شبیه به انیمه پسر سانی است.