Uchouten Kazoku

باورش سخت است که من در مورد این انیمه از هیچ کس دیگری نشنیده باشم زیرا پس از تماشای آن، کاملاً تحت تأثیر قرار گرفتم. Uchouten Kazoku باید یکی از داستان ها و شخصیت های مورد علاقه من را داشته باشد. برای شروع، خط داستانی به نوعی پیشرو است، اما پوچی و عجیب و غریب در طول نمایش واقعاً به خوبی انجام شده است و من را به یاد آن داستان های عرفانی و در عین حال مستدلی می اندازد که در Mushishi خوانده ام. این فقط یک محیط واقعا خوب و سرگرم کننده برای باز کردن یک داستان است. در مرحله بعد، هر یک از برادران شخصیت های خوب، منحصر به فرد و کاملی هستند. در پشت هر شخصیت، نکات ظریف و تاریخچه زیادی وجود دارد، و نحوه بازگشایی هر یک از داستان‌های آن‌ها به خوبی انجام می‌شود، مانند سریال Baccano یا Monogatari. می دانید وقتی احساس می کنید که هر کدام از آنها می توانست شخصیت اصلی باشد، خوب است. و من از تعامل بین آنها و نحوه انجام آن لذت بردم. اگرچه گاهی اوقات من آن را درک نمی کنم. جزء مورد علاقه من در نمایش صادقانه عاشقانه است. من هرگز احساس نکرده‌ام که یک نمایش تا این حد ظریف باشد و نکات زیادی به پویایی بین هر شخصیت داشته باشد، و با این حال هرگز احساس نمی‌کردم که عاشقانه حتی بخشی از نمایش باشد. به عبارت دیگر، آنقدر طبیعی به نظر می رسید که واقعاً می توانستم احساس کنم این چیزی است که در زندگی واقعی می دیدم. و قطعاً تصوراتی در ذهن من در مورد شخصیت‌ها وجود دارد که حتی نمی‌توانم به صراحت بگویم واقعاً وجود دارند. اما این باعث می‌شود که احساس زندگی بیشتر شود. احتمالاً بزرگترین ناراحتی من در پایان بود، من آن احساس "افسانه ای" را که شما گاهی اوقات دارید، مانند پایان Evangelion، دریافت نکردم. آیا فصل دیگری در حالت آماده به کار بود؟ یا آنقدر معمولی بود که قرار نبود چیزی باقی بماند؟ در پایان، حدس می‌زنم واقعاً احساس نمی‌کردم چیز زیادی از نمایش حذف کنم. اما از نظر قابلیت تماشا، این برای من اوج سرگرمی بود.

من در ابتدا با این انیمه همراه بودم. من "آن را گرفتم"، تانوکی ها بی خیال هستند و خوردن آنها توسط انسان ها را می پذیرند. من درک می کنم که مردم اگر همه چیز توسط جامعه آنها عادی شود، با واقعیت های زندگی خود سازگار می شوند. من همه اینها را گرفتم. با این حال، زمانی که تانوکی به آزمایشات و مصیبت‌هایشان واکنش نشان می‌دهند، مانند هر انسان معمولی، دیگر متوجه نشدم، مگر زمانی که صحبت از انتقام‌جویی یا نفرت باشد. من درک می کنم که بسیاری از مردم ژاپن معتقدند که نفرت انگیز بودن اشتباه است، اما نفرت و انتقام جزء اصلی جامعه بشری است، دلیل آن کاملاً تکاملی است. در همه موجودات وجود دارد، نه فقط انسان. وقتی کسی به شما بدی می‌کند، از او متنفر هستید زیرا مطمئناً به شما صدمه می‌زند، اما دلیل تکاملی که از او متنفر هستید و می‌خواهید به او آسیب برسانید، جلوگیری از آسیب بیشتر به شما یا خانواده‌تان در آینده است. همانطور که آنتاگونیست و قهرمانان در این نمایش حضور دارند، برای تماشای این انیمیشن باید مغز خود را خاموش کنید. در بسیاری از موارد، شما نمی دانید که گاهی اوقات چه چیزی در ذهن آنها می گذرد. من اسپویل پست نمی کنم اما برای شما داستان می گذارم. تصور کنید برادرتان توسط شخصی در شهر شما مثله شده و زنده زنده پوست کنده شود، سپس با آن مرد به پیاده روی بروید و بدانید که او ممکن است برود و افراد بیشتری را برای همیشه مثله کند و شما با او به عنوان یک دوست رفتار کنید، از جمله با همه افرادی که کمک می کنند. او، یا سعی می کند شما را پایین بیاورد تا در زندگی پیشرفت کنید. من از پذیرفتن خورده شدن تانوکی ناراحتم، اما از اینکه بخواهید مرا برای ارگانیسمی که مکانیسم دفاعی علف را دارد متاسفم ناراحت نیستم. آنقدر ناهماهنگی شناختی در این نمایش وجود دارد که احساس می‌کنم افرادی که این نمایش را نوشته‌اند هنگام نوشتن داستان دود سرب می‌کشیدند. این واقعاً پتانسیل بسیار زیادی دارد و در عین حال نمایشی ناامیدکننده است. چند قسمت اول خوب بود و در پایان تماشای قسمت های بیشتر مانند دندان کشیدن بود. اگر کسی که می شناسید این نمایش را دوست داشت، دیگر هرگز با او صحبت نکنید. ممکن است در حالی که شما را دزدیده اند در کنار شما راه می روند و سپس ممکن است بخواهند بروند چند آبجو با قاتل شما بخورند.