Itou Junji: Maniac

بسیاری از چیزهایی که در مورد مجموعه جونجی ایتو صادق بود در مورد این نمایش نیز صادق است. در حالی که آثار ایتو برخی از بهترین آثار ترسناکی هستند که تا کنون نوشته شده است، این نمایش به طور کامل آنها را رعایت نمی کند. بزرگترین مشکل در این مورد انتخاب داستان های آن است. مانند همه نویسندگان، ایتو دارای چند ضربه و برخی از دست دادن ها است و این سریال بیشتر از تعداد بازدیدها اقتباس می کند. متأسفانه این نمایش نسبت به نسخه قبلی خود انتخاب داستان بدتری داشت. در حالی که داستان ها بیشتر در قالب اصلی خود خوب هستند، اما به خوبی تطبیق پیدا نکردند. مانند نسخه قبلی، چیزی که بیش از هر چیز دیگری در مورد این نمایش مردم را آزار می دهد، سبک انیمیشن است. انیمیشن بسیار ثابت است و تصاویر ثابت زیادی در انیمیشن استفاده شده است. من شخصا فکر می کنم که این برای انیمیشن سازی آثار ایتو خوب عمل می کند، اما افرادی که از انیمیشن پویاتر لذت می برند ممکن است این موضوع را ناامید کننده بدانند. در مجموع، برای طرفداران ایتو یا به طور کلی ترسناک، من یک ساعت را توصیه می کنم، اگرچه شما را شگفت زده نمی کند، اما با این حال ارزش تماشای فضا را دارد.

من که از طرفداران پرشور مانگای جونجی ایتو هستم، بسیار ناراحتم که به این اقتباس امتیاز پایینی می دهم. متأسفانه همان امتیاز دقیق «مجموعه» 2018. وحشت یک ژانر کاملاً عجیب و غریب است که نسبت به سایرین به تعلیق ناباوری بسیار بیشتری نیاز دارد و معمولاً هرچه بیشتر به تخیل واگذار شود بسیار مؤثرتر است. به همین دلیل است که در رمان‌های نثر یا گرافیکی بسیار بهتر عمل می‌کند، جایی که ذهن شما باید بین هر جمله یا پانل چیزهای بیشتری را با ترس‌های شخصی خود پر کند. این در مورد همه بزرگترین نویسندگان ترسناک مانند پو، لاوکرافت، یا استفن کینگ صادق است، با اقتباس‌های استثنایی بسیار نادری که در واقع عدالت را برای اثر اصلی انجام می‌دهند. در مورد لاوکرافت، با وجود تمام تلاش‌ها، همچنان منتظر یک اثر خوب هستم. وقتی تعلیق ناباوری بیش از حد کشیده می شود، وحشت به سرعت به نقطه مقابل خود تبدیل می شود - کمدی. و مرز بین این دو ژانر به طرز شگفت آوری نازک است. اغلب در بسیاری از فیلم‌ها با تأثیرات عالی ترکیب می‌شود - فیلم‌شناسی اولیه پیتر جکسون نمونه‌ای بارز در ذهن من است. اما در اینجا لحظات خنده دار عمدی نیستند و فقط دائماً هرگونه امکان غوطه وری و لذت را می شکند. لحظه‌ای که متوجه می‌شوید به آرامی در دنیایی که به تصویر کشیده می‌شود، لغزیده‌اید، صحنه‌ای کاملاً بی‌معنی، یا دیالوگ‌های مضحک مضحک، فقط ظاهر می‌شود تا به طرز وحشیانه‌ای به شما یادآوری کند که این همه جعلی است. جونجی ایتو استاد اتمسفر است، اما واقعاً نمی داند که چگونه داستانی را در بیشتر مواقع پایان دهد و تمایل دارد که شخصیت هایش را از نظر عقل سلیم لوبوتومی کند... این مطمئناً به کار فعلی کمک نمی کند. ، اما در قالب مانگا کاملاً قابل بخشش است، جایی که محیط و سرعت آن به طرز فوق العاده ای آن را جبران می کند. روی صفحه نمایش آنها به شدت تشدید می شوند تا جایی که تقریباً گمان می کنم که استودیو عمداً سعی می کند این نقص ها را برجسته کند. من نمی‌توانم باور کنم که جونجی ایتو اقتباس از آن غیرممکن است و فکر می‌کنم کار داستانی این انیمیشن نسبتاً تنبل بود - اساساً فریم‌هایی را بین پانل‌های مانگا اضافه می‌کردند، ضرب به ضرب، بدون هیچ تلاش هنرمندانه‌ای برای بازگویی واقعی. این سومین ویژگی اقتباس‌های ترسناک است: رسانه‌های مختلف به رویکردهای متفاوتی نیاز دارند و هرچه سعی کنید به کلام نوشتاری وفادارتر باشید، عموماً در قالب بصری تأثیر کمتری خواهید داشت. این به یک مشکل بسیار بزرگ در این ژانر تبدیل می‌شود، جایی که احتمال اینکه یک فیلم ترسناک خوب بسازید، بیشتر می‌شود، هر چه بیشتر از اثر اصلی دور می‌شوید (و بیشتر در معرض خطر بیگانه کردن طرفداران قرار می‌گیرید) - واقعیتی که به طرز ماهرانه‌ای در The Shinning مشهود است. . اما اگر داستان‌گویی کاملاً مسطح و خطی نبود، اگر برنامه‌های خلاقانه‌تری از ریتم در صحنه‌ها، همراه با طراحی صدای بهتر، انیمیشن بهتر وجود داشت، برای ساختن یک اقتباس بهتر نیازی به تا این حد نداشتید. دوربین بهتر کار می کند، تقریبا همه چیز بهتر است...... این به راحتی می توانست دو برابر شود.