Pokemon

داستان: 4/10 طرح ساده و ماجراجویانه است، مناسب برای بچه هایی که از تماشای جستجوی آش و نبردهای مهیج در باشگاه لذت می برند، مقدمه ای خوب برای دنیای پوکمون. با این حال، برای بزرگسالان، ساختار تکراری، کودکانه بودن و عدم عمق آن باعث می‌شود که جذابیت آن کمتر شود. شخصیت ها: 5/10 شخصیت هایی مانند Ash و Pikachu برای کودکان جذاب و قابل ارتباط هستند و مضامین قوی دوستی دارند. بزرگسالان ممکن است کودکانه بودن، عدم رشد شخصیت و رشد را در سریال ناامید کننده بدانند. هنر: 8/10 هنر نمایش پوکمون با طراحی متمایز شخصیت، رنگ‌های پر جنب و جوش، کیفیت انیمیشن ثابت، طرح‌های خلاقانه، کارگردانی هنری منسجم، و بیان احساسی مؤثر، عالی است که هم برای مخاطبان جوان و هم برای طرفداران مسن‌تر جذاب است. انیمیشن: 8/10 این انیمیشن به دلیل تکنیک های ماهرانه انیمیشن cel قابل ستایش است. این روش شامل طراحی دستی کاراکترها و پس‌زمینه‌ها، فریم به فریم، تضمین حرکت روان و جزئیات بیانی است که جذابیت نمایش و تأثیر روایت را افزایش می‌دهد. این تکنیک در اوایل سریال برجسته بود و به سبک بصری متمایز و سکانس‌های اکشن پویا کمک کرد. سلول‌ها امکان بیان شخصیت‌ها و رنگ‌های پر جنب و جوش را فراهم می‌کردند و جذابیت نمایش و جذابیت نوستالژیک را برای طرفداران افزایش می‌دادند. در مجموع، پوکمون با تم های ساده و ماجراجویانه و موجودات فریبنده، برای بچه ها جذابیت دارد. برای بزرگسالان، توطئه‌های قابل پیش‌بینی و مخاطبان هدف‌دار جوانان ممکن است جذابیت آن را کاهش دهد، علی‌رغم ارزش نوستالژیک برای کسانی که با آن بزرگ شده‌اند.

بسیار خوب، پس وقتی به شما می گویم که در کودکی وسواس زیادی با پوکمون داشتم، شوخی نمی کنم. من انیمه پوکمون را در هشت سالگی کشف کردم و برای یک سال آینده شخصیت من شد. من تک تک قسمت‌های انیمه‌ای را که در آن زمان پخش می‌شد تماشا کردم، اگرچه در خورشید و ماه متوقف شدم، اما با پسر بازی بزرگ نشدم، بنابراین فقط می‌توانم بازی‌های ds را با الماس و مروارید بازی کنم. یکی از بازی‌های مورد علاقه‌ام در تمام دوران‌ها، من با دانش پوکمون هرکسی را که می‌شناختم شکنجه می‌کردم. انیمه برای مدتی نمایش مورد علاقه من بود و از آنجایی که من اخیراً یک gba sp دریافت کردم و چگونه تقریباً قرمز آتش را شکست دادم، فکر کردم می توانم انیمه را با مادرم دوباره ببینم زیرا او نیز عاشق پوکمون است. او هرگز این انیمه را ندیده است اما بازی‌ها را بازی کرده است و هر جایی که می‌رویم Pokemon go را بازی می‌کند. اما آیا پوکمون خوب است؟ خوب… علیرغم اینکه من به آن 7/10 دادم، صادقانه فکر می کنم که این یک نمایش عالی است (فصل اول یعنی هر چیز دیگری که به آن اهمیت نمی دادم) بله، پوکمون مشکلاتی دارد. انیمیشن متوسط ​​است و از انیمیشن‌ها استفاده مجدد می‌کند (که حدس می‌زنم برای بسیاری از انیمه‌های یکپارچهسازی با سیستمعامل صدق می‌کند، اما در Pokemon واقعاً قابل توجه است)، شخصیت‌ها خوب هستند و می‌توانند بسیار آزاردهنده شوند، تکراری است و حتی اگر من این کار را نکنم. نگران نباشید که نمایش‌ها تکراری هستند، اما در Pokemon، در حالی که قسمت‌ها لذت‌بخش هستند، واقعاً جالب نیستند و فقط زمانی واقعاً خوب هستند که می‌خواهید از روی کسالت سریال را تماشا کنید. علیرغم آن، دارای مزایای زیادی است شخصیت‌ها فوق‌العاده خاطره‌انگیز هستند و راکت تیمی به راحتی بهترین است و در حالی که من فکر نمی‌کنم ash شخصیت فوق‌العاده‌ای باشد، تمام وجود او به من حس نوستالژی زیادی می‌دهد که وقتی سریال را تماشا می‌کردم و فکر می‌کردم ash جالب‌ترین چیز بوده است. موسیقی متن فوق العاده است و من خیلی موسیقی را در ذهنم گیر می اندازم و نسخه ژاپنی افتتاحیه اول به سختی پیش می رود و خدای من، هر وقت افتتاحیه انگلیسی را می شنوم، اساساً از دلتنگی می میرم. بعضی از قسمت‌ها و آرک‌ها عالی هستند و قسمت مورد علاقه من قطعاً همان قسمتی است که خاکستر پیکاچو را ترک می‌کند، این باعث می‌شود که چشمانم اشک بیاورند، اما من برای همه چیز گریه می‌کنم، بنابراین نمی‌دانم مشکلی برای من است یا نه. آیا پوکمون یک شاهکار عالی است؟ نه. اما آیا این نمایش خوبی است که امیدوارم بچه ها با گذشت زمان آن را دوست داشته باشند؟ آره. من هر زمانی که بخواهم دوباره پوکمون را تماشا کنم روزهایی را که در مورد هیچ چیز استرس نداشتم را دوباره مرور کنم و این یکی از معدود برنامه هایی است که در کودکی تماشا کردم و واقعاً بر زندگی من تأثیر گذاشت. من صادقانه پوکمون را توصیه می کنم اگر آن را ندیده اید تا بتوانید طعم نوستالژی واقعی را بچشید. نمایش شگفت انگیزی نیست، اما یک نمایش خوب است و همیشه جایگاه ویژه ای در قلب من خواهد داشت

همه ما در دوران کودکی اپیزودی از پوکمون را دیده ایم یا حداقل در مورد ماجراهای آش و پیکاچوی او شنیده ایم. به همین دلیل است که دادن چنین امتیازی به این انیمه دردسرساز است، اما در عین حال، لیاقت بیشتر از این را ندارد. از آنجایی که این بررسی به زبان انگلیسی است، من از نام‌های انگلیسی سریال استفاده می‌کنم، زیرا بسته به اینکه در کجا بزرگ شده‌اید، ممکن است شخصیت‌ها یا پوکمون‌ها را با همین نام نشناخته باشید. به عنوان مثال، در ژاپن، قهرمانان ساتوشی، تاکشی و کاسومی نامیده می شوند، در حالی که در فرانسه، کشور من، آنها را ساچا، پیر و اوندین می نامند. با این حال، من از نام های انگلیسی، یعنی Ash، Brock و Misty استفاده خواهم کرد! در ابتدا، اجازه دهید برخی از اصول را ایجاد کنیم. پوکمون انیمه ای است که مخاطبان نسبتاً جوان را هدف قرار داده است. علاوه بر این، این انیمه در یک دوره پیچیده از نظر سانسور منتشر شد، به خصوص در اروپا که خیلی چیزها را محدود می کند. علاوه بر این، انیمه در نظر گرفته شده است که یک انیمیشن عمومی باشد، یک برنامه تلویزیونی که کودکان می توانند بدون نظم و بدون احساس گم شدن در یک داستان، آن را تماشا کنند. اینها ملاحظات منطقی با توجه به همه این عوامل هستند، اما متاسفانه تجربه کار را کم می کنند زیرا انیمه ارتباطات بین قسمت ها را به حداقل می رساند. برای کسی که می‌خواهد مثل من همه قسمت‌ها را به ترتیب تماشا کند، به سرعت خسته‌کننده می‌شود زیرا هیچ خط داستانی کلی وجود ندارد. اپیزودها عموماً از یک قالب پیروی می کنند: Ash برای کسب شرایط لازم برای مسابقات قهرمانی باید مدال ها را کسب کند، بنابراین او باید با رهبران مختلف سالن های ورزشی روبرو شود تا نشان های مربوط به آنها را به دست آورد. این انیمه تقریباً به طور انحصاری در 276 قسمت خود به این شکل عمل می کند: Ash به ورزشگاهی می رسد تا با رهبر ورزشگاه روبرو شود و نشانی را از آن خود کند. او نشان را برنده می شود. او مسیر را به سمت ورزشگاه بعدی ادامه می دهد. در طول سفر به باشگاه بعدی، ما اپیزودهای عمومی زیادی را دریافت می کنیم که در آن اش و دوستانش با یک فرد یا پوکمون با مشکل مواجه می شوند که معمولاً شامل مداخله تیم راکت می شود تا زمانی که به باشگاه بعدی برسند. این الگو برای 276 اپیزود تکرار می شود! شرم آور است زیرا پوکمون پتانسیل زیادی برای خلق داستان های افسانه ای داشت، همانطور که فیلم ها نشان می دهند! در طول 276 قسمت، پنج فیلم منتشر شد که می توانید آنها را در این جدول زمانی مشاهده کنید: فیلم 1: بین قسمت 69 و 70 فیلم 2: بین قسمت 107 و 108 فیلم 3: بین قسمت های 157 و 158 فیلم 4: بین قسمت های 207 و 208 فیلم 5: بین قسمت 256 و 257 فیلم‌ها حاوی چیزی هستند که باید در این مجموعه وجود داشته باشد تا یک شاهکار باشد – داستان‌های باورنکردنی بر اساس پوکمون‌های افسانه‌ای. حتی اگر این پوکمون‌ها افسانه‌ای نبودند، من دوست داشتم داستان‌هایی را در قسمت‌های مختلف ببینم، به عمق داستان‌های فیلم. محتوای فیلم‌ها در چند قسمت می‌توانست باورنکردنی باشد، و آنها می‌توانستند نکات خاصی را که در فیلم‌ها برای آن‌ها وقت نداشتند بررسی کنند! پوکمون به هیچ موضوعی نمی پردازد، همه اینها به دلیل سیستم اپیزود عمومی آن است. به عنوان مثال، در قسمت‌های اولیه، ما با Pokémon Eevee آشنا می‌شویم، و گفته می‌شود که فقط سه تکامل دارد: Vaporeon، Flareon و Jolteon (نسل اول). با این حال، چند صد قسمت بعد، متوجه می‌شویم که Umbreon و Espeon (نسل دوم) نیز وجود دارند، اما هیچ توضیحی داده نشده است. طوری معرفی می شوند که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده است و حیف است. انتظار داشتم بیشتر بیاموزم تا بفهمم چرا تا به حال کشف نشده بودند، به خصوص وقتی که قرار دادن آنها در معرض تابش ماه/خورشید ساده است و اگر آماده باشند تکامل می یابند. همچنین می خواهم به بی استفاده بودن مربیان در کار اشاره کنم. آنها آنجا هستند زیرا بدون آنها، انیمه نمی توانست وجود داشته باشد، اما آنها تقریباً به طور انحصاری حملات را برای پوکمون خود بیان می کنند، حتی اگر به طور منطقی، یک پوکمون حملات خود را می داند و نیازی به مربی خود ندارد که آن را بگوید. به دنبال غریزه خود سریعتر عمل می کند. با وجود این، مربی می‌تواند تأثیری داشته باشد، مثلاً از سقوط پوکمون‌های نوع آب خود بخواهد از حمله Water Gun خود بر روی زمین برای کاهش سقوط آن استفاده کند. این مثالی است که ثابت می‌کند مربیان می‌توانند ایده‌های استراتژیکی داشته باشند که یک پوکمون معمولاً ندارد. با این حال، انیمه تقریباً هرگز از این جنبه استفاده نمی کند و بیشتر فقط مربیان نام حملات را می گویند. به نظر من جنبه آموزشی تقریباً وجود ندارد. من دوست داشتم چندین قسمت با تمرکز بر آموزش یک پوکمون خاص، نحوه انجام آن، و مهارت های جدید در طول آموزش آنها را ببینم. اما نه، تکامل تقریباً همیشه در طول نبرد با سایر پوکمون‌ها اتفاق می‌افتد و ما تقریباً هیچ لحظه آموزشی خارج از جنگ نداریم. از آنجایی که اپیزودها عمومی هستند، حداقل یک حضور از «شرورهای» سریال، تیم راکت، نیز دارند. باید بگویم اوایل سریال با دیدن چند قسمتش نگران بودم. می‌ترسیدم تلاش‌های آن‌ها برای گرفتن پیکاچو همه یکسان به نظر برسد، اما مداخلات آنها به خوبی خود را تجدید می‌کند، حتی اگر برخی از قسمت‌ها مشابه باشند. مداخلات آنها هرگز مرا آزار نداد! من همچنین از طنز اطراف جیگلی پاف قدردانی کردم! موزیکالیته اصلا بد نیست حتی اگر افتتاحیه ها بر اساس زبان شنیداری شما ترجمه شده باشند! به طور خلاصه، سری پوکمون پتانسیل فوق‌العاده‌ای داشت، یک جهان استثنایی که به راحتی قابل استفاده بود، اما شرایط آن را مجبور کرد به چیزی تبدیل شود که اکنون می‌دانیم. اگر قرار بود این سریال امروز به عنوان یک انیمه فصلی منتشر شود و از همان محتوایی که در فیلم هایش وجود دارد استفاده کند اما مخاطبان کمی مسن تر را هدف قرار دهد، این انیمه می تواند یک شاهکار واقعی باشد. متأسفانه احتمال وقوع این اتفاق بسیار کم است. (Togepi زیباترین پوکمون است، من نمی خواهم چیز دیگری بشنوم!)