Ginga Eiyuu Densetsu: Die Neue These - Kaikou

من نمی توانم باور کنم که قبلاً در مورد این سریال چیزی نشنیده باشم، همه آن ها را زیاده روی کردم و دوستش داشتم. این تقریباً تلاقی بین کد geass و death note است اما بدون هیچ جادویی. این نمایش برخلاف یک انیمه معمولی، غیرقابل پیش‌بینی، سریع و خوب و بدون درام غیر ضروری تماشا می‌شود. همچنین کیفیت انیمیشن عالی، هنر، صداگذاری، شخصیت های دوست داشتنی؛ من واقعا امیدوارم که این نمایش همچنان ساخته شود. مطمئناً این نمایش شماره یک مربوط به فضای من است! تاکنون فقط 48 قسمت وجود دارد، اما اگر 1000 قسمت داشت، با خوشحالی همه آن را تماشا می کردم. این یکی از آن نمایش‌هایی است که آرزو می‌کردم پایانی نداشته باشد و اکنون فقط سعی می‌کنم متن مورد نیاز را تکمیل کنم.

اولین چیزها: من واقعاً خودم را یک ناظر فصلی نمی دانم. مطمئناً، من یک یا دو برنامه را در هر فصل تماشا می‌کنم، اما نسبتاً با تماشای چند انیمه در یک زمان مخالفم. به اندازه کافی خنده دار، من حدود 3 سال پیش یک تماشاگر فصلی مشتاق بودم. احتمالاً یک اشتباه بوده است، زیرا من پس از ناامیدی کاملاً دچار ناامیدی شدم تا جایی که حتی یک استراحت کوتاه از انیمه به طور کامل گرفتم. همچنین واقعاً کمکی نکرد که ذائقه‌ام در آن زمان شروع به تغییر کرد. به نقطه‌ای رسیدم که از کلیشه‌ها، داستان‌های نمایشی، شخصیت‌های بیش از حد دراماتیک، صحنه‌های اکچی متعدد و عناصر بد نوشته‌شده‌ای که صنعت انیمه را آزار می‌دادند، خسته و خسته شدم. اما افسوس که در فصل بهار یک انیمه تماشا کردم. من در واقع سه را تماشا کردم. این عنوانی که قرار است در مورد آن صحبت کنم، توسط چند دوست irl به من توصیه شده است. با قضاوت در مورد ویژگی‌های آن، می‌دانستم که مورد استقبال قرار خواهم گرفت. راه‌اندازی مجدد یک انیمه کلاسیک معروف که توسط بسیاری از منتقدان برتر جامعه به عنوان بهترین فیلم ژاپنی ارائه شده است؟ چرا حتی از دست دادن آن فرصت به زحمت بیفتم؟؟؟ Legend of the Galaxy Heroes: Die Neuse These (یا یک تز جدید به زبان انگلیسی) یک اپرای فضایی محصول 2018 از Production IG است و یک راه‌اندازی مجدد از مجموعه رمان‌های نوشته یوشیکی تاناکا است، نه تخم‌های سال 1988 که بیش از 100 قسمت را شامل می‌شد. اکنون دو رمان اول را در خانه دارم، اما به دلیل شلوغی کتابخانه‌ام، و این که کتاب‌های دیگری دارم که بر آن‌ها ترجیح داده‌ام، تنها فصل اول را به تنهایی خوانده‌ام. بنابراین، به این دلیل، این مقایسه بین منبع و سریال نخواهد بود. هک، من هنوز تخمک 110 قسمتی را شخم نزده ام. با کمال تعجب، این راه‌اندازی مجدد از همان لحظه انتشار تریلر منتشر شد. بیشتر آن به طراحی شخصیت ها مربوط می شد. بسیاری از طرفداران نسخه اصلی به دلیل اینکه بازیگران اکنون از نظر فنی از پسران زیبا تشکیل شده اند، بسیار فشرده شدند. من هنوز واکنش منفی طراحی راینهارد را به خاطر می آورم که مردم هم او و هم کیرشیس را به دلیل شباهتشان به شخصیت های «Kuroko no Basket» تشبیه می کنند. شخصاً فکر می‌کنم این یک دلیل احمقانه برای پخش انتقادی یک سریال است. راه‌اندازی‌های مجدد می‌توانند به خوبی خود را حفظ کنند، حتی اگر طراحی شخصیت‌های آن‌ها با منبع اصلی فاصله زیادی داشته باشد. به یاد دارید زمانی که «Parasyte» در سال 2014 بازسازی شد؟ شخصیت‌های آن بسیار متفاوت از شخصیت‌های مانگا به نظر می‌رسیدند، به علاوه به شخصیت اصلی عینک داده شد، حتی اگر همتای مانگای او هرگز آن را نپوشید. جهنم، آنها حتی دوره زمانی را تغییر دادند تا با یک دوره مدرن تر سازگار شود. مردم از تلفن های هوشمند و اینترنت استفاده می کردند، فناوری هایی که در دهه 80 وجود نداشتند. و نمایش بسیار شگفت انگیز بود! منتقدان از سراسر صفحه به آن امتیازات بالایی دادند و یکی از اقتباس‌های بهتری بود که توسط صنعت انیمه ساخته شد. دلیل؟ علیرغم آن تغییرات جزئی، مطالب منبع را تا حد امکان دقیق دنبال کرد. و حتی برخی از صحنه‌ها را عدالت مطلق نشان می‌داد، و آنها را با استفاده از صداپیشگی درجه یک، تکنیک‌های داستان سرایی هوشمندانه و انیمیشن‌های درخشان ارتقا داد. مثال دیگری می خواهید؟ «Devilman Crybaby.» طراحی شخصیت ها و موجودات آنقدر با منبع اصلی متفاوت بود که حتی به نظر نمی رسید بر اساس یک مانگای Go Nagai باشد. من حتی تا آنجا پیش می‌روم که ادعا می‌کنم Crybaby از مانگا پیشی گرفته است، زیرا کارگردانی عجیب و غریب Masaaki Yuasa و کام رنگ‌های سه‌گانه به سریال طعم منحصربفرد و روان‌گردانی می‌دهد و آن را در میان دیگر بهترین‌ها در صنعت متمایز می‌کند. آن را با برخی از مضامین و پیام های انسان دوستانه مانگا همراه کنید و یک برنده خواهید داشت. چیزی که من می‌گویم این است که اگر داستان، مضامین و شخصیت‌های منبع منبع به خوبی در یک اقتباس تحقق پیدا کند، پس فرقی نمی‌کند که طرح‌ها یکسان نباشند. اکنون می‌دانم که بیشتر شما «برسرک 2016» و «سوتن نو کن» را که اخیراً پخش شده است را مطرح می‌کنید، اما بیایید در اینجا صادق باشیم. این نمایش ها در بخش داستان نیز خراب شدند، نه فقط در انیمیشن. از هر کارشناس «Berserk» یا «Hokuto no Ken» در آنجا بپرسید و آن‌ها فهرستی از لحظات کلیدی را به شما می‌دهند که به‌طور کلی بریده شده یا ضعیف اجرا شده‌اند. از نظر طراحی، سریال به نظر من حتی نیمه بد هم نیست. باید به خاطر داشته باشید که راینهارد و کرچیس هر دو به گونه‌ای طراحی شده‌اند که حتی در تخمک‌های 1988 برای مخاطبان زن جذاب باشد، بنابراین با آن‌ها مشکلی نداشتم که شبیه «کوروکو بدون سبد» به نظر می‌رسیدند. یانگ ونلی این بار به نظر من از همتای تخمدانش خوشایندتر به نظر می‌رسد که با وجود ظاهری عالی، با آن بینی گرد و فک بیضی شکلش بسیار مسخره‌تر، ظاهر عاقلانه‌تر به نظر می‌رسید (یک عقیده ذهنی می‌دانم). برخی دیگر از بازیگران شبیه به هم هستند، برخی دیگر کمی متفاوت به نظر می رسند. به عنوان مثال، جولیان از نظر ظاهری در ریبوت بسیار جوان‌تر است، که به شدت با ظاهر او در تخمک که تقریباً احساس می‌کند در اوایل بیست سالگی است، در تضاد است. حالا بریم سراغ انیمیشن. کشتی‌ها در اینجا به گونه‌ای طراحی شده‌اند که تا حد امکان نسبت به رمان‌ها دقیق باشند، اما این بار به جای اینکه با استفاده از تکنیک‌های سنتی طراحی دستی متحرک شوند، از طریق CGI متحرک می‌شوند. و من در اینجا دروغ نمی گویم، CGI برای استانداردهای انیمه بسیار شایسته است. جهنم، من می‌توانم بگویم که آنها کاملاً از اکثر عناوین انیمه‌های قبلی که در این بخش دیده‌ام کوتوله می‌کنند. شما باید به انیماتورها اعتبار بدهید که می توانند کیفیت انیمیشن CGI را با توجه به تعداد کشتی های موجود در هر صحنه نبرد حفظ کنند. و وقتی می گویم هزاران هزار کشتی جنگی وجود دارد، منظورم این است. امپراتوری کهکشانی و اتحاد سیارات آزاد اساساً با استفاده از ناوگان های غول پیکر با رزمناوها و وسایل نقلیه جنگی کوچکتر با یکدیگر مبارزه می کنند تا تعداد آنها را افزایش دهند. تصور کنید اگر در «جنگ ستارگان» شاهد بودید که هزاران ستارگان امپراتوری با همین تعداد کشتی جنگی شورشی روبرو می شدند. ما در اینجا در مورد این مقیاس بزرگ صحبت می کنیم. با توجه به اینکه آنها هرگز در این زمینه با مشکل بودجه مواجه نشدند، شگفت آور است. در مورد خود انیمیشن، خوب برای یک نمایش IG بسیار مناسب است، و آنها به خاطر تعداد زیادی از آثار انیمیشنی عالی مانند "Ghost in the Shell"، "Eden of the East"، "B the Beginning" و غیره شناخته شده اند. جزئیات واضح زیادی به محیط ها اضافه شده است، شخصیت ها نسبتاً روان مانور می دهند، و مدلی غیرعادی پیدا می شود. اگر در مورد کیفیت انیمیشن مشکلی داشته باشم، این است که در موقعیت های مختلف شخصیت ها به ندرت پلک می زنند، اما این مسئله ای است که در عناوین انیمه چه در حال حاضر و چه در گذشته بسیار رایج است. داستان برای من جذابیت اصلی اینجا بود. دو نیروی قدرتمند، امپراتوری کهکشانی و اتحاد سیارات آزاد، در سناریویی که به جنگ‌های پروس قرن 19 اشاره دارد، برای کنترل ارضی و منافع شخصی در میان یکدیگر قرار می‌گیرند. ما این مجموعه را زمانی شروع می کنیم که راینهارد فون لوهنگرام، قیصر امپراتوری کهکشانی، خود را در نزاع با یانگ ونلی، استراتژیست نظامی The Free Planets Alliance می بیند. و بدین ترتیب، یک نبرد طولانی، طاقت فرسا و خونین آغاز می شود که نسل ها را در بر می گیرد. به خاطر داشته باشید که Legend of the Galaxy Heroes خود را به عنوان یک حماسه نمایش می دهد و تعداد زیادی از شخصیت ها منعکس کننده آن هستند. منظورم این است که شخصیت‌های زیادی در سریال وجود دارد که باید دائماً پلاک شخصیت‌های جانبی را در هر قسمت نشان دهد، از ترس اینکه مخاطبان آن‌ها را فراموش کنند. فقط شخصیت های فرعی جزئی چنین رفتاری را دریافت می کنند. این مانند «Boku no Hero Academia» نیست که در آن هر شخصیتی که Deku یا All Might نیست باید به او یادآوری شود که چه کسی هستند و چه قدرت هایی دارند. همه شخصیت‌ها به یک اندازه توسعه پیدا نمی‌کنند، اما با قضاوت بر اساس تعداد بازیگرانی که معرفی شده‌اند، جای تعجب نیست. این سریال در حال حاضر تنها 12 قسمت است و قرار است دو رمان بعدی از طریق یک مجموعه 3 فیلمی روایت شود. پس به آن زمان بدهید تا بقیه داستان ها به زودی جریان پیدا کنند. منحصربه‌فرد بودن این نمایش از آنجا ناشی می‌شود که چگونه بدون زحمت می‌تواند عناصر رویدادهای تاریخی را با یک فضای آینده‌نگر ترکیب کند. از طرح‌هایش گرفته تا سیاست‌هایش، مسلم است که امپراتوری کهکشانی از پروس قرن نوزدهم با تأثیرات اندکی از آلمان نازی برای طعم و مزه به آنجا الهام گرفته است. خود راینهارد با فرمانبردار بودن، مودب بودن و تحقیرآمیز بودنش به شخصیت کلی او اهمیت می دهد، مانند تلاقی بین قیصر ویلهلم دوم و آدولف هیتلر است. او حتی قیافه یک آریایی را به خاطر پتز دارد. یانگ همچنین به شدت به تاکتیک‌های مورد استفاده در جنگ‌های تاریخی گذشته برای استراتژی‌بندی تمام نبردهای مختلفی که در آن شرکت می‌کند متکی است. به یک معنا، Legend of the Galactic Heroes تقریباً مانند یک بازی «Civilization V» اجرا می‌شود و شخصیت‌ها باید با مسائلی مانند سیاست مقابله کنند. ، اقتصاد، نظامی سازی و حتی کمبود مواد غذایی، فقط برای حفظ آبرو و معیشت مردم و دولتشان. در نتیجه، این سریال اغلب یک سریال سنگین بسیار دیالوگ است که تمرکز زیادی روی بحث ها و توافقات سیاسی دارد. نبردهایی در اینجا و آنجا پخش می شود، اما تمرکز اصلی بر روی آنچه صرفاً در طول هر درگیری اتفاق می افتد نیست، بلکه بیشتر علاقه مند به انتقال مقدماتی است که هم قبل و هم بعد از آنها انجام شده است. سعی می‌کند انگیزه‌های هر یک از طرف‌ها را درک کنید، چرا آنها درگیر چنین مبارزه‌ای هستند و چگونه تلاش می‌کنند تا پیروزی خود را تضمین کنند و آن را حل کنند. مانند یک نمایش مکانیکی نیست که در آن یک قهرمان تعیین شده لباس فلزی غول پیکری به تن کند و ارتش های سراسر کهکشان را از بین ببرد. از همان ابتدا مشخص شد که قهرمان یا آنتاگونیستی وجود ندارد، زیرا هر دو طرف به یک اندازه اخلاقی نشان داده می شوند. این که نمایش بسیار پرحرف است، به خودی خود یک انتقاد است. فروش نمایشی بر اساس فرضیه اش به یک طرفدار معمولی و مشتاق داستان های علمی تخیلی کار ساده ای نیست بدون اینکه بداند آیا تنها چیزی که او می خواهد تماشای سفینه های فضایی است که یکدیگر را از هم جدا می کنند یا نه. افرادی که دیالوگ های سنگین را دوست ندارند، بعد از قسمت سوم یا بیشتر خسته می شوند. جهنم، اعتراف می کنم چند لحظه بود که حتی من نتوانستم خودم را سرمایه گذاری کنم، و به طور ناگهانی به جای آن علاقه بیشتری به تلفنم پیدا کردم. با توجه به گستره توجه بیشتر مردم در عصر امروزی، دورانی که اکثر ما نمی‌توانیم لحظه‌ای را بدون چسباندن چشمان خود به گوشی‌های هوشمند خود سپری کنیم، این واقعاً تکان دهنده نیست. با این وجود، نمایش از شما می‌خواهد که قبل از شروع هر نبرد، تک تک آمادگی‌ها را بدانید، به این معنی که قبل از اینکه بتوانید وارد مسائل خوب شوید، باید سخنرانی‌های سیاسی، صحبت‌ها، شکایات و سایر سکانس‌های گفتگو را مرور کنید. حتی یک قسمت کامل به بحث در مورد تأثیر یک نبرد خاص بر یک جمعیت خاص اختصاص داده شده است و از طریق این بحث طولانی بین نمایندگان سیاسی و مشاوران ارائه شده است. اساساً شبیه یک جلسه کنگره است. امیدوارم از آمار لذت ببرید ای مسافر خسته. مانع دیگر دوست داشتنی بودن شخصیت است. در این نمایش هیچ خط کشی عجیب و غریب و مانند آن وجود ندارد. شخصیت‌ها به اندازه موقعیت‌هایی که در آن قرار می‌گیرند جدی هستند و زبان بدن و شخصیت آن‌ها این حس را به وضوح نشان می‌دهد. با توجه به اینکه آنها در حال جنگیدن در جنگ های متعدد هستند، بسیار منطقی است، بنابراین انتظار از مردم برای شوخی کردن در هر ثانیه غیرواقعی و کاملاً احمقانه است. چیزی که من واقعاً در مورد این شخصیت‌ها متوجه شده‌ام این است که چقدر حضور قدرتمندی از خود نشان می‌دهند. لحظه ای که حتی یک نگاه اجمالی به آنها بیندازید، می دانید که آنها یا از خانواده سلطنتی متولد شده اند یا فقط افرادی هستند که قدرت زیادی اعمال می کنند. اینها همچنین از نظر اخلاقی مردان خاکستری هستند که گاهی اوقات باید مردم را سرکوب کنند تا مردم خود را تامین کنند. اگر مشکل دیگری در رابطه با شخصیت پردازی وجود دارد، این نیز این است که بیشتر زمان اجرای 12 قسمتی به نمایش Free Planets Alliance و سوء استفاده های متعدد آنها اختصاص دارد. هزینه بسیار کمی برای راینهارد و همکارانش شده است، و با توجه به اینکه او تیتر این سریال است، بسیار نگران کننده است. موسیقی هم می توانست از کمی کار استفاده کند. در حالی که من با این عقیده مخالف موافقم که موسیقی کلاسیک برای نبردهای بزرگ مناسب نیست، موسیقی متن این نمایش کمتر از ستاره ای است. بخش اعظم نبردها شامل چیزی است که به نظر می رسد کودکی سرش را روی کلیدهای پیانو می کوبد. شرم آور است که نتوانستم هیچ قطعه به یاد ماندنی را در اینجا پیدا کنم زیرا این از نوع سریال هایی است که از برخی سود می برد. اگرچه برای اعتبار بخشیدن به جایی که باید اعتبار داشته باشیم، موضوع آغازین اثر ساوانو هیرویوکی درخشان است. انگار این برای کسی تعجب آور است. منظورم این است که ساوانو، همان آهنگسازی است که روی موسیقی «حمله به تایتان» و «کیل لا کشتن» در میان دیگران کار کرده است. دلیلی وجود دارد که او به عنوان یک خدا در جامعه انیمه مورد احترام است. چیزی که اکنون بیشتر نگران آن هستم قالب است. 12 قسمت و 3 فیلم شروع خوبی برای 4 رمان اول یا بیشتر است، اما بعد از تمام این کارها چطور؟ آیا آنها فقط تولید را به پایان می‌رسانند و آن را متوقف می‌کنند؟ یا الان فقط آب را آزمایش می کنند و قصد دارند بقیه سریال را اقتباس کنند؟ شاید هرگز نفهمیم، منظورم این است که من در IG کار نمی کنم. چرا آنها نمی توانند به جای یک فیلم، 12 قسمت دیگر را منتشر کنند؟ آیا یک فیلم برای پوشش رمان دوم و سوم کافی است؟ من سوالات زیادی در مورد آینده این فرنچایز دارم که شروع به پاسخگویی به من کرده است. به طور کلی، می‌توانم بگویم که Legend of the Galactic Heroes را دوباره راه‌اندازی کنید. به خصوص اگر در این فرنچایز تازه کار هستید، زیرا واقعاً باید در معرض دید بیشتری قرار گیرد. من شخصاً این را بدون دیدن نسخه اصلی تماشا کردم و این باعث شد که ببینم سریال 110 قسمتی ova چه چیزی برای من در نظر گرفته است. بنابراین، چه کسی می داند؟ شاید آنقدر علاقه مند شوید که تخم ها و رمان ها را بررسی کنید. منظورم این است که این تصمیم بین تماشای یک سریال 110 قسمتی و یک سریال 12 قسمتی است، و اگر مطمئن نیستید که آیا این فرنچایز را دوست دارید یا نه، می‌گویم اول با دومی آزمایش کنید.