Ginga Eiyuu Densetsu: Die Neue These - Seiran 1

نسخه بسیار مختصر از یک بررسی. بهترین و بدترین چیزی که مشاهده کردم. بهترین - اکنون نوبت امپراتوری است. محتوای کمتر برای یانگ لینگ وی و بیشتر برای "پسر بلوند". - یک شخصیت جدید ظاهر شده است. خیلی پر توقع - صحنه های کمتر کشتی های جنگی، صحنه های تند و زننده و گیج کننده تر. در شروع کار صبور باشید بدترین؟ -این خلاصه‌ای از اصل است، بنابراین با یک روایت قدیمی (که من به آن احترام می‌گذارم، چون اصل اصلی را حفظ می‌کند) زیاد می‌گذرند. - همه چیز در قصر به کندی پیش می رود. ما باید بقیه را ببینیم تا روابط کمی بیشتر توسعه یابد.-برخی شخصیت ها فقط احترام می گذارند یا به آسمان نگاه می کنند و در اطراف صحبت می کنند... یک کلمه، تقریبا.

این فیلم (یا بهتر است بگوییم چهار قسمتی که آن را تشکیل می‌دهند، زیرا قالبی بود که من تماشا می‌کردم) زمینه را برای رویدادهای آینده آماده می‌کند، اما بیشتر سود آن باید تا قسمت‌های بعدی، مانند دو فیلم بعدی، صبر کرد. این بدیهی است که در مورد طرح، با طرح‌های سیاسی و مانند آن، بلکه در مورد عناصر موضوعی مانند فلسفه سیاسی نیز صدق می‌کند. این بازی طولانی، بازی بسیار طولانی را انجام می دهد. با این حال، نقاط ضعف دموکراسی و لغزش آن به مسیری تاریک هنوز در اینجا بسیار قابل مشاهده است. همچنین مقدمه ای است از اینکه چگونه تلاش های سنگین برای رفع آن ممکن است به عواقب بدتری منجر شود. کسانی که متعصبانه به عدالت خود اعتقاد دارند ممکن است در نهایت مرتکب اعمالی شوند که به ارزش های ادعایی آنها خیانت می کند. ارتباط دنیای واقعی به اندازه کافی آشکار است، و تلاش کمی برای پنهان کردن آن وجود دارد. تفاوت های کوچکی با OVA وجود دارد، اما ماده اصلی کم و بیش یکسان است. درست است، برخی از نکات داستانی نسبتاً سریع بررسی می شوند، اما من با تماشای مجدد قسمت های مربوطه، حافظه ام را تازه کردم و تفاوت ها بسیار جزئی به نظر می رسید. در واقع، رمان اصلی نیز در این قسمت‌ها به سرعت برخی از صحنه‌ها را مرور می‌کند، بنابراین برای همه آنها مشکل است، نه فقط این تجسم داستان. همه آنها با عجله در برخی از جزئیات، اغلب موارد مشابه. همچنین نیاز به ادامه طرح وجود دارد، بنابراین محدودیت‌هایی برای انجام این کار وجود دارد. نشستن در اینجا برای چندین دهه مشکل ساز خواهد بود. شخصیت‌ها افراد منحصر به فرد خودشان با شخصیت‌های متمایز هستند و این نشان می‌دهد. من دوست دارم که حتی آرتور لینچ، در حالی که به عنوان ترسو به تصویر کشیده می شود، به اندازه ای انسانیت دریافت می کند که او را تا حدی قابل ارتباط کند. و این واقعاً یکی از نقاط قوت کل مجموعه است: اینکه همه چیز نباید روشن و سیاه و سفید باشد، خیر در مقابل شر. با این حال، باید گفت که برخی از شخصیت‌های اخلاقی بدبین‌تر، به عنوان مثال در پایان، پرتره‌های حیله‌گرتری دارند. در مورد روبینسکی، این به نوعی برای او مناسب است. برخی از شخصیت‌ها به راحتی توسط گروه‌های دیگر به‌طور مشکوکی جذب می‌شوند، حتی اگر چند لحظه پیش در حال دعوا بودند. شما فکر می کنید مردم محتاط تر باشند. البته اگر با این سریال آشنایی داشته باشید، می‌دانید که این رویدادهای استخدام همیشه جواب نمی‌دهد، بنابراین اینطور نیست که همیشه کار کند. مثل همیشه، با یک بازیگر به اندازه یک دفترچه تلفن، همه نمی توانند به اندازه کافی از صفحه نمایش استفاده کنند، اما بسیاری از آنها در نهایت این کار را خواهند کرد. تاکتیک های روز جنگ فضایی "دو بعدی": چرا سعی می کنید ناوگان دشمن را با قرار دادن یک آرایش دایره ای در اطراف آنها محاصره کنید؟ چرا دشمن به سادگی کشتی های خود را بالا و پایین نمی کند تا از آنجا خارج شود؟ اگر منصف باشیم، یک چرخش تند به سمت بالا یا پایین، طرف های ضعیف تر آنها را در معرض آتش دشمن از همه جهات قرار می دهد. در نبردهای قبلی، این ایده بدی نشان داده شده است. همچنین، اسلحه های اصلی شما بدون کشتی های دشمن به سمتی نشانه می روند، بنابراین شما نمی توانید از آنها استفاده کنید. با در نظر گرفتن این موضوع، به دلایل مشابه، کشتی های دشمن نیز تمایلی به چرخش ناگهانی به طرفین ندارند، بنابراین نیازی به دایره کامل نیست. یک نیم دایره شل باید کافی باشد، و آنها هر از گاهی در سریال از آنها استفاده می کنند، پس چرا اینجا نیست؟ اگر فکرش را بکنید، نمی‌دانم آیا راهی برای طراحی مجدد کشتی‌ها برای پاسخ بهتر به حملات از همه طرف وجود دارد، اما ممکن است برخی محدودیت‌های فنی در جهان وجود داشته باشد. بودجه تولید بصری باید - اگر نه به اندازه کهکشان - حداقل برای این یکی بسیار مناسب بوده است. این شامل CGI نیز می‌شود که خوشبختانه ارزان‌تر نیست. برخی از پس زمینه ها بسیار زیبا به نظر می رسند. به عنوان مثال، من Heinessen را در شب دوست دارم، و آنها به اندازه کافی شخصیت های پس زمینه را نشان می دهند تا بی ثمر به نظر نرسد. سطح انعکاسی ایزرلون نیز مجدداً نمای مختصری پیدا می کند. به طور کلی، لوکیشن‌ها نسبتاً واقعی به نظر می‌رسند، اما هنوز دارای شخصیت کافی هستند که بیش از حد بی‌تفاوت نباشند. کاراکترها بسیار دقیق و متمایز به نظر می رسند و به نظر می رسد تلاش هایی برای طراحی آنها انجام شده است. پایان نیز برای نمایش تعداد زیادی کاراکتر، درست مانند فصل 1، تمام تلاش خود را می کند. صداگذاری روی نقطه است. ظاهراً بعضی ها فکر می کنند صداپیشه هیلدا با این نقش جور در نمی آید، اما من صدای او را چندان آزاردهنده ندیدم. برای یک بیننده صبور، فیلم یک بسته ثابت ارائه می دهد که روی ریل پیش می رود. قطعات آنجا هستند، پیش‌نمایش آنجاست. فلسفه سیاسی وجود دارد، اگرچه ساختن آن در کنار طرح داستان نیز به زمان نیاز دارد. پرکننده مستقیم بسیار کمی وجود دارد. به نظر می رسد وقایع به دلیلی رخ می دهند. حتی تشخیص مسیرهای فرعی اصلی از طرح اصلی و ماده اصلی دشوار است. این فیلم مرتکب هیچ اشتباه ظالمانه ای نمی شود و به ارزان ترین اشکال هیجان انگیزی متوسل نمی شود. گرچه رویکرد فرومایه خود می تواند بین مخاطبان تفرقه افکن باشد.