Eve no Jikan

Eve no Jikan احتمالاً یکی از سخت‌ترین انیمه‌هایی است که تا به حال مجبور به بررسی آن شده‌ام. این به این دلیل است که، با نگاه کردن به نمایش به صورت مجزا به عنوان یک قطعه رسانه، وقتی دقیقاً به موارد ضروری آن می رسید، حوا نو جیکان بسیار خوب است، و شایسته 7 یا حتی 8 است. و این سزاوار شناخت در آن جبهه قبل از هر چیز دیگری است. با این حال، وقتی کسی یک انیمیشن را مرور می‌کند، آن نقد باید به کل تصویر نگاه کند، از جمله زیرمتن و پیام‌های موضوعی که با یک نمایش ارائه می‌شود، و به همین دلیل است که Eveno Jikan به رتبه ۶ کاهش می‌یابد. نمره. در حالی که تماشای این انیمه لذت بخش است و مجموعه ای از انیمه های دیگر باید از نمونه آن درس بگیرند، نمی توان آن را نادیده گرفت که پیام های آن در مورد هوش مصنوعی شلخته، ساده لوحانه و در نهایت خطرناک است. گفتن این موضوع سخت است، اما اکنون باید آن را توجیه کنم، بنابراین اجازه دهید وارد جزئیات شویم. داستان عمدتاً عالی است، با ظرافت و هوش عاطفی که برای هر رسانه ای، چه برسد به انیمه کمیاب است. من خودم را تحت تأثیر حرکات و تحولات آن دیدم و روی شخصیت های آن سرمایه گذاری کردم. با آهنگ کمدی آن خندیدم و در لحظات غمگینی و درون نگری آن به تأمل فرو رفتم. من این داستان را خیلی دوست داشتم، اما اغلب چیزهایی که گفته نمی شود به همان اندازه، اگر نگوییم مهمتر از آنچه گفته می شود، مهم است. مشکل اصلی ارائه شده در این انیمه، «انسانیت» ماشین‌هایی است که ما در نهایت ایجاد می‌کنیم، و نحوه برخورد با آن‌ها اگر شروع به احساس کنند. اکنون، می‌توان با هوش و درایت به این موضوع برخورد کرد، مانند آنچه در انیمیشن‌های دیگر دیده‌ام، و تشخیص داد که ماشین‌ها انسان نیستند و هرگز نمی‌توانند باشند، اما تا زمانی که یک خط مشخص از مرزبندی و شخصیت بین انسان و ماشین حفظ شود، ماشین‌ها می‌توانند ایفای نقش های هدفمند و سودمند در جامعه بشری به عنوان ابزاری برای پیشرفت نوع بشر و بهبود کیفیت زندگی ما. چنین نقشی حتی می تواند در نوع خود الهام بخش باشد، به عنوان مثال، شبیه به نقشی که حیوانات وفادار بازی می کنند. با بسط آن نکته آخر، حتی چنین نتیجه می شود که ظلم بی مورد نسبت به آنها به یک عمل مبتذل تبدیل می شود. متأسفانه، چنین برداشت ظریف، زاویه ای نیست که در این انیمیشن دنبال می شود. حوا نه جیکان از طریق یک مسیر عاطفی و احساساتی ساده دلالت می کند که اندرویدهای به تصویر کشیده شده اساساً اکنون مردم هستند و باید با آنها رفتار کرد، در حالی که در واقع بهترین راه حل این است که در وهله اول چنین ماشین هایی را نسازیم. ماشین‌های یادگیری می‌توانند بی‌نهایت یاد بگیرند، و حتی اگر ما برنامه‌ریزی کنیم تا در برابر اعمال ناخواسته، به طور اجتناب‌ناپذیری از آنها یاد بگیرند، اگر این کار به نفعشان باشد. جامعه ای مانند کمیته اخلاق در زندگی واقعی برای کنترل توسعه و استفاده از هوش مصنوعی ضروری است، بنابراین در نمایش آنها باید شرارت فرضی خود را با ارجاع غیرمستقیم به "حادثه" ای که منجر به مرگ یک انسان می شود بازی کنند. . اما همین کافی است، زیرا می توانستم تمام روز را در مورد آن ادامه دهم. این یکی از مسائل مهم من با Eve no Jikan است، نمایشی که در غیر این صورت واقعاً بسیار خوب است. حرکت به سمت هنر، کاملا منحصر به فرد است. این نمایش که ترکیبی مشخص از انیمیشن های دو بعدی و سه بعدی است، با ترکیب زوایای دقیق دوربین سینمایی و اصول حرکت، آن را حتی فراتر می برد. این به تنهایی برای سال 2008 به‌طور تکان‌دهنده‌ای است، اما حتی جنبه‌های جاودانه‌تر مانند طراحی هنری و جهت‌گیری سبک، حتی امروز نیز به‌عنوان تصویری واقع‌گرایانه از آنچه آینده ما به طور بالقوه می‌تواند باشد، پابرجاست. صدا نیز بسیار خوب است، از موسیقی متن منحصر به فرد و مشخص گرفته تا صداگذاری و صداهای زندگی، هر کاری را که باید و بیشتر انجام می دهد، باعث می شود دنیای Eve no Jikan احساس پر جنب و جوش و زندگی در آن داشته باشد. شخصیت ها بسیار قوی هستند. داستانی که آنها در آن نقش دارند به زیبایی جفت می شوند، که نشان دهنده استعداد بیشتری در مورد رویکرد شخصیت پردازی این انیمه است، زیرا استفاده نادرست از آن ها می توانست ساده و غیر جالب باشد. انتخاب شخصیت های مورد علاقه من دشوار است، اما احتمالاً باید با ماساکی، ناگی و آکیکو همراه شوم. به طور کلی، Eve no Jikan یک انیمه جسورانه و باکیفیت است که پیامی ناگوار و ساده لوحانه در مورد هوش مصنوعی دارد.

یاسوهیرو یوشیورا نویسنده و کارگردانی است که بیشتر مفاهیمش علمی تخیلی است، اکنون یکی از اولین کارهایش (به استثنای کارهایی که به طور مستقل انجام داده است) یک کمدی/علمی تخیلی/درام بسیار خوب درباره اکثر اندرویدها است. داستان در موقعیت‌های مختلف درباره اندرویدها و نگرش‌های «انسانی» آن‌ها در یک کافه رخ می‌دهد، و رابطه بین برنامه‌ریزی بودن و توانایی بیان احساسات خود را بیشتر بررسی می‌کند. به خصوص قسمت آخر بیشتر در این مورد با یکی از شخصیت های اصلی و اندروید سابقش نشان می دهد. از جنبه‌های فنی، در کارهای یوشیورا تکرار می‌شود که او از دیجیتال زیاد استفاده می‌کند (معلوم است که او در اینجا حس خوبی دارد)، با دوربین سه‌بعدی که می‌تواند عکس‌هایی بدهد که انجام آن با دست پیچیده‌تر است، جلوه‌های بصری و کارهای مرتبط دیگر بسیار خوب است، OST لذت بخش است، اجرای صدا شگفت انگیز است و جهت uff، این مرد پتانسیل زیادی دارد. 8/10، دارای ایراداتی است که باعث نمی شود این اثر یک شاهکار باشد یا به یک برتری برسد، من به وضوح آن را توصیه می کنم و همچنین بررسی می کنم که این پسر چه کرده است، زیرا برای من او پتانسیل زیادی دارد، فقط در حال حاضر به نظر می رسد که او به سقف استعداد خود رسید.