Psycho-Pass

من شروع به تماشای این کردم زیرا بسیار محبوب است و در ابتدا فکر کردم کسل کننده است. موارد خسته کننده، شخصیت های گنگ، موقعیت هایی که باعث نمی شود شما تمایلی به تماشای قسمت بعدی داشته باشید و منتظر چیزی باشید که این سریال را بسیار محبوب کرده است. اما بعد از آن 11 اپ با این دختر اصلی وارد می شود که نمی تواند بایستد و اسلحه را شلیک کند (با وجود اینکه قبلاً چندین نفر را شلیک کرده است) پس از آن که تماشای آن غیرممکن بود، باورم نمی شود که من به نوعی آخرین دقایق آن را تماشا کردم. قسمت. هر شخصیتی کلیشه ای و آزاردهنده است، شاید به استثنای کارآگاه قدیمی. یکی از بدترین انیمه هایی که دیدم.

Psycho-Pass یک نمایش خوب نوشته شده با عناصر داستانی است که هنوز هم تا به امروز مرتبط هستند. این یک داستان گیرا با یک پیش فرض بسیار جالب در آینده ای دیستوپیایی دارد که بیننده را در چند قسمت اول جذب می کند. بازیگران اصلی همگی شخصیت‌های دوست‌داشتنی هستند که جالب و خوب نوشته شده‌اند و بسیاری از آن‌ها پیشرفت‌های اصلی شخصیت را پشت سر می‌گذارند. پیش فرض این نمایش این است که در آینده سیستمی به نام سیستم سیبیل وجود دارد که قادر است وضعیت روحی افراد را اندازه گیری کند و اینکه آیا قصد ارتکاب جرم وجود دارد یا خیر. با توجه به این سیستم، نرخ جرم و جنایت در همه زمان ها پایین است، زیرا مجریان قانون می توانند جرایم را حتی قبل از وقوع آن متوقف کنند. با این حال، با پیشرفت نمایش، شکاف‌هایی در جامعه شکل گرفت زیرا آنتاگونیست اصلی کسی است که سیستم سیبیل نمی‌تواند آن را اندازه‌گیری کند، زیرا او به دلیل داشتن حالت‌های ذهنی آرام و غیرمعمول برای سیستم کاملاً نامرئی است. اعمال او را جرم تلقی کنید. این امر پویایی جذابی را در داخل نمایش ایجاد می کند، از جمله اینکه چگونه بازیگران اصلی مجرمی را دستگیر می کنند که در چشمان سیستم وجود ندارد و حتی باید او را مجرم تلقی کرد، زیرا او برای اعتقاد خود به عدالت می جنگد. چشم نظام، اعتقاداتش اشتباه نیست. Psycho-Pass یک نمایش جذاب است که بیننده را تا قسمت آخر درگیر نگه می دارد. این انیمه خودش را طولانی نمی کند زیرا داستانی خوب با پایانی رضایت بخش دارد. این نمایش برای همه نیست، اما همه باید حداقل این نمایش را امتحان کنند.

من این انیمه را در 8 قسمت می گذارم. این خیلی جذاب نیست و با یادگیری بیشتر در مورد جهان به تدریج بدتر می شود. من در درجه اول از نحوه رفتار سازمان پلیسی که ما دنبال می کنیم ناراحتم. اهداف این تیم صرفاً متناقض است که در نهایت باعث می شود قهرمانان ما فراتر از تعلیق ناباوری ناتوان به نظر برسند. پس اهداف آنها چیست؟ گروهی که ما دنبال می کنیم، کارآگاهان پلیس هستند که پرونده های سخت قتل را به آنها اختصاص می دهند. همانطور که آنها یک پرونده را بررسی می کنند، در نهایت به مجرم می رسند. و اینجاست که داستان از هم می پاشد. هر بار، آنها مانند یک غوغا عمل می کنند. از آنجایی که کارآگاهان ما مظنون را دستگیر کرده‌اند، انتظار دارید که آنها را دستگیر کنند، در مورد انگیزه‌ها سوال کنند، سعی کنند همدستی داشته باشند و در نهایت به تحقیقات پایان دهند. اما بدترین نقطه داستانی که تا به حال دیده‌ام به اینجا می‌رسد و به سادگی آنچه را که این داستان می‌خواهد انجام دهد، از بین می‌برد. اسلحه هایی که آنها استفاده می کنند "دمیناتور" نامیده می شوند. آنها اساساً اسلحه هایی با کمک هوش مصنوعی هستند که می توانند هم به عنوان قاضی و هم به عنوان جلاد در محل عمل کنند، زیرا سلاح به سمت مظنون است. این به خودی خود خوب است. من هیچ مخالفتی با یک نقطه داستانی از نوع "قاضی درد" ندارم. اما متوجه خواهید شد که در 8 اپیزود ضعیف، این ویژگی مخالف بوده و در واقع مانع از تلاش قهرمانان ما شده است. راستش را بخواهید، اگر من یک کارآگاه بودم، در این مرحله یک اسلحه معمولی و قدیمی خوب می خواستم. مجرمانی که اطلاعات کلیدی درباره پرونده را در اختیار دارند و به هیچ وجه تهدیدی برای بازرسان ما نیستند، توسط Dominators به ​​عنوان قابل مصرف قضاوت می شوند و اسلحه بلافاصله به حالت کشنده تبدیل می شود. حداقل در 2 موقعیت تا کنون بوده است که اگر اسلحه به حالت بیهوشی تبدیل می شد، قهرمانان ما می توانستند مظنونان کلیدی را که اطلاعات مهمی را در اختیار داشتند دستگیر کنند. این یک پویایی ایجاد می‌کند که در آن شخصیت‌هایی که ما دنبال می‌کنیم باید به‌طور باورنکردنی باهوش باشند، زیرا پازل را کنار هم می‌گذارند و مجرم را کشف می‌کنند، اما به‌طور جبران‌ناپذیری بی‌کفایت هستند، زیرا در میدان تلاش می‌کنند با آنتاگونیست مذکور مقابله کنند. و همه اینها به خاطر این تفنگ احمقانه است که خیلی از ماشه خوشحال است. در واقع این از همان قسمت اول مشخص می شود. در خاتمه این انیمه ارزش وقت گذاشتن من را نداشت و باعث شده بیش از یک بار به صورت کف دست بزنم. برای لذت بردن از این کار باید مغز خود را کاملاً خاموش کنید. من نمی فهمم که چگونه می توان این نمایش را اینقدر ستایش کرد، وقتی که اینقدر زود به چشم می خورد.