Hataraku Saibou!!

این انیمه مورد علاقه من است. ابتدا از نویسنده داستان و استودیوی این انیمه که انیمه بسیار جذابی ارائه کرده اند تشکر ویژه ای دارم. درست مانند فصل قبل، این انیمه از سلول‌های بدن انسان می‌گوید که به عنوان انسان توصیف می‌شوند (برای جالب‌تر شدن آن) که برای از بین بردن و مبارزه با باکتری‌ها و ویروس‌ها در بدن تلاش می‌کنند. برخی از ویروس ها و باکتری ها که قبلاً در این فصل وجود نداشتند. جالب‌ترین آن جایی است که صحنه‌ای وجود دارد که واکسن وارد بدن می‌شود، که ارتباط نزدیکی با همه‌گیری کنونی دارد، به عنوان دانش برای مخاطب. در اصل، این انیمه سرشار از علم است که به طرز جالبی با طراحی شخصیت‌ها، ویژگی‌ها، فرآیندهای توضیحی، توطئه‌ها و عناصر کمدی مختلف بسته‌بندی شده است. این انیمه می تواند برای همه چه نوجوان و چه بزرگسال درس عبرت باشد. این انیمه همچنین به ما می آموزد که از بدن در برابر بیماری های مختلف محافظت کنیم و به قدرت خداوندی فکر کنیم که بدن انسان را با جزئیات آفریده است که هر قسمت عملکرد و کاربرد خود را دارد (همیشه به یاد خدا باشید و مغرور نباشید به او و به انسان).

پس از معرفی مجدد خودم به مجموعه Cells at Work با کد بلک، فکر کردم که از تماشای فصل دوم به فصل اول که بیشتر دوستش داشتم، شکافی بیندازم. و بعد از تماشا، فقط می توانم به یک کلمه برای توصیف این فصل فکر کنم: غیر ضروری. بد نیست، اما احساس می کنم این فصل نیازی به ساختن نداشت. بسیاری از مسائل مشابه در قسمت های گذشته با تغییرات کمی که دیده می شود در حال بررسی است. "Bump" بسیار شبیه به "Scrape Wound" از فصل اول است، و "تب دنگی" و "Mumps" شبیه مشتقاتی از بخش‌های مختلف از "Cedar Pollen Allergy" هستند. فصل تنها مواردی که برای من حس جدیدی به نظر می‌رسید «آکنه» و «پیر» بودند. و از نظر فنی، استفاده از سیتوکین ها و هلیکوباکتر پیلوری جدید بود، اگرچه در مقایسه با نحوه استفاده از آنها در کد بلک، آنها احساس ناتوانی و گیجی می کردند. (اگرچه این نمایش ها دارای عناصر موضوعی بسیار متفاوتی هستند، بنابراین اجازه می دهم که اسلاید شود). علاوه بر این، درگیری مرکزی احساس نمی‌کرد که تهدید واقعی برای بدن باشد. در حالی که «شوک هموراژیک» و «سلول سرطانی» احساس می‌کردند مسائل مشروعی هستند که بدن باید با آنها مقابله کند و به‌عنوان تهدیدی منحصربه‌فرد برای سلول‌ها بسیار عالی بودند، در این فصل نتوانستم چیزی پیدا کنم که واقعاً احساس خطر کند. نه، برای این فصل، نویسندگان فقط سلول سرطانی را به عنوان شخصیت شرور اصلی بازگرداندند، و به جای اینکه به طرز عجیبی مثل او در معرفی خود همدردی کنند، به طرز کارتونی احساس شرارت و آزاردهنده بودن کرد. (و همچنین تعامل با Regulatory T Cell از زمان IIRC عجیب بود، او واکنش یا نقش مشابهی در فصل اول نداشت). همانطور که گفته شد، من هنوز هم فکر می کنم سریال خوب بود. ای کاش تمرکز بیشتر روی AE3803 بود زیرا احساس می کردم نقش او در این امر تا حد زیادی کاهش یافته است. نه اینکه من U-1146 را دوست ندارم، اما آنها در فصل اول تقریباً همان زمان نمایش را داشتند و او به همراه سلول اپیتلیال که از باکتری های اسید لاکتیک مراقبت می کرد، به شدت او را تحت الشعاع قرار داد. انیمیشن خوب بود. صحنه های مبارزه نسبتاً کمی ضعیف به نظر می رسید. موسیقی هنوز حالتی سرگرم‌کننده و خوش‌بینانه داشت و شخصیت‌ها هنوز هم به نوعی هیجان‌انگیز بودند، اما به شیوه‌ای دوست‌داشتنی. با این حال، هیچ گونه رشد شخصیتی نیز وجود نداشت، که به نوعی بد بود. (و بچه ها، متوجه شدم که این اول و مهمتر از همه یک «انیمه سرگرمی» است، اما نیازی نیست که صحنه هایی را برای توضیح باکتری های اسید لاکتیک شش بار در طول دو قسمت متوقف کنم. ما اینجا ماهی قرمز نیستیم). اگر فصل اول را دوست داشتید (مانند من)، این فصل را هم دوست دارید، زیرا تا حد زیادی مجموعه ای از چیزهای مشابه با یک لایه رنگ جدید است.