Black Lagoon: The Second Barrage

این بررسی هر دو فصل است. "????? ?????? ????? ??????" چه کسی تصور می کرد که یک نمایش درباره فلسفه به یک درام جنایی کلیشه ای تبدیل شود؟ قتل، اسلحه و نبردهای مافیایی. صادقانه بگویم، تماشای یک فیلم اکشن شوت ام آپ که هم با خودش و هم با تماشاگر روبرو می شود، کمی ناراحت کننده بود. این نمایش اخلاق را نادیده می گیرد، اما برخلاف اکثر نمایش ها، این کار را مستقیماً در چهره ما انجام می دهد نه اینکه از تاکتیک "اوه، فقط دشمن است" استفاده کند. حمام خون فراتر از چیزی است که در هالیوود "اخلاقی" تلقی می شود. ولی شاید قرار بود اینطوری بهشون سرویس داده بشه. کمی بیش از حد تند. دیدن چنین خشونت تلطیفی احساس خوبی دارد. شخصیت ها فوق العاده جذاب بودند. آنها در برابر نیاز به اینکه فقط الگوهای فلسفی یا شخصیت های کلیشه ای انیمه باشند مقاومت کردند و در عوض همیشه گذشته ها، زندگی ها و درگیری های پیچیده ای داشتند. علیرغم این واقعیت که هیچ یک از شخصیت ها قرار نیست به طور خاص دوست داشتنی باشند، من نمی توانستم از نظر احساسی روی آنها سرمایه گذاری نکنم. این آهنگ دارای یک آهنگ افتتاحیه عالی و سبکی فوق العاده بود که به نظر می رسید ادای احترام به کوئنتین تارانتینو است. رگبار دوم علاوه بر اینکه به همان اندازه سلف خود به طرز بی شرمانه ای پرخاشگر و بد دهن است، بیشتر از سلف خود به روان انسان می پردازد و ما را وادار می کند تا مسائل مربوط به قدرت، اخلاق و آنچه را که انسان می داند در نظر بگیریم.

مرداب سیاه، متشکل از دو فصل، از ساختارهای پیرنگ معمولی پیروی نمی کند و مفاهیمی مانند معضل رووی با گذشته او در هم تنیده با راک در مجموعه ای از آرک های کوچک ارائه می دهد. مضامین فراگیر را در هر قوس می بافد. به دور از یکنواخت بودن، کاملاً هیجان انگیز است! تنش محسوس بین رووی و راک باعث شد مشتاقانه برای لحظه ای تعیین کننده اصرار کنم. این گواهی بر کیفیت انیمه است زمانی که شما را برای چیزهای بیشتر آرزو می کند. ویژگی متمایز این نمایش دور شدن جسورانه آن از تصویر معمولی محیط ژاپن است. من سریال را به خاطر فضای خوبش تحسین می کنم و ناامید نمی شود. لاستارک، که حدود پنج قسمت را پوشش می‌دهد، در ژاپن رخ می‌دهد که اولین مکان خارج از Roanapur است که بینندگان در معرض آن قرار می‌گیرند. این تضاد واضحی از بخش زیبای جنوبی چین است که دارای پوشش گیاهی سرسبز است. ژاپن به عنوان دنیایی از پوچی با سازه های کسل کننده ساخته شده از بتون، برف و آسمان ابری همیشه خاکستری به تصویر کشیده شده است. لحن مالیخولیایی با ایجاد تضاد به یاد ماندنی بین این دو دنیا و شخصیت هایشان به سریال می افزاید. واقعا عالی در پایان، توصیه صریح من این است: آن را امتحان کنید و ناامید نخواهید شد.