Shoujo Shuumatsu Ryokou

مجموعه‌ای درباره دو نفر از آخرین انسان‌هایی که سعی می‌کنند روز به روز در جسد رو به زوال یک دنیا زنده بمانند، چیزی نیست که من معمولاً با احساس آرامش همراه می‌کنم، اما این ترکیب عجیبی است که Girls' Last Tour تلاش می‌کند پیدا کند. این سریال از عناصر به ظاهر کنار هم قرار گرفته خود برای ساختن سریالی استفاده می کند که تاملی مالیخولیایی اما آرامش بخش در مورد تاریخ علوم انسانی، فرهنگ و زندگی و سپس مرگ نهایی به بیننده القا می کند. متوجه شدم که این سریال در خلق فضایی عالی برای یک ایاشیکئی از طریق انتخاب های طراحی محکم، عالی بود، اما با شخصیت ها، عناصر روایی، و مهمتر از همه تلاش های نمایش در ژرفا بودن احساس کم عمقی داشت. این به طور کلی باعث شد که ارتباط من با سریال فراتر از سطح سطحی دشوار باشد. ایجاد یک فضای جذاب بهترین ویژگی Girls’ Last Tour این است که چگونه یک فضای جذاب از طریق انتخاب های طراحی شایسته ایجاد می شود. این هنر در بیان مضامین سریال با مناظر دلخراش از یک سریال خالی و بی‌پایان پراکنده که دائماً به شما یادآوری می‌کند که مرگ قریب‌الوقوع است و پیوسته تلاش برای زنده ماندن و پیشروی در سفر را برجسته می‌کند و پالت‌های رنگی خاموش را برجسته می‌کند تا بر تاریکی آن تأکید کند. جهان. بیشتر عناصر صوتی سریال به طور استثنایی ساخته شده بودند و بیننده را جذب صحنه می کردند. به عنوان مثال، از روی صندلی، من واقعاً می‌توانستم هر زمان که باد سردی در نمایش می‌وزید، احساس کنم. یا زمانی که می‌توانستید پژواک‌های نرمی از ماشین‌ها در محل کار بشنوید، یا به عنوان یادآوری توخالی از آنچه بوده است یا به‌طور بی‌معنی برای هدفی که مدت‌هاست کار می‌کند. این واقعاً حس خوبی به هدف جوی نمایش اضافه کرد. تنها تصمیمات صوتی که من کمی در آن معذب هستم، تراک‌های «دنج» هستند که گاهی اوقات روی صحنه‌هایی پخش می‌شوند که تا حدودی شدید هستند. این همان تقابلی است که نمایش سعی می کند به آن بپردازد، اما از برخی جهات تنش را نیز از بین می برد، که می تواند گیرا باشد. شما می توانید به هر طریقی برای آن آهنگ ها بحث کنید، اما من مطمئن نیستم که چه چیزی بهتر است. با این اوصاف، این انتخاب های ترکیبی طراحی دنیای جالبی را ایجاد می کند که بیننده را به سمت خود می کشاند و اگر روایت، شخصیت پردازی و عناصر فلسفی سریال به همان اندازه قوی بود، ترکیب یک عنوان بسیار خاطره انگیز می ساخت. ایرادات قابل توجه تعداد معدودی از شخصیت‌های فرعی که در دنیا ملاقات می‌شوند، به دلیل زمان محدودی که با آنها سپری می‌شود، نسبتاً خالی و فاقد هر گونه شخصیتی هستند، اما همچنین به این دلیل طراحی شده‌اند که به‌عنوان بازنمایی یک موضوع عمل کنند تا یک انسان یا شخصیت واقعی. مفاهیم آنها فاقد فتنه نیست، اما یک بار دیگر مجموعه مسیر کم عمقی برای اکتشاف را انتخاب می کند و باعث می شود که آنها در اجرا نباشند. اما مهمتر از آن، این دو شخصیت محوری با وجود اینکه در 12 قسمت در کنارشان بودند، هیچ ارتباطی با آنها احساس نمی کردند. آنها از ابتدا شخصیت های نسبتاً مشخصی دارند که تصمیم خوبی است تا مخاطب بتواند از ابتدا بفهمد که شخصیت ها چه کسانی هستند و آنها را بر اساس ارزش ها، ترس ها و غیره از یکدیگر متمایز کند، اما در طول مدت سریال، بسط یا رشد معنی داری در این شخصیت ها وجود ندارد، که باعث می شود من به عنوان مردم و مبارزات آنها روی پرده به آنها وابسته شوم. آنها بیشتر شبیه یک وسیله نقلیه برای تماشاگر هستند تا از طریق چشمان آنها به دنیایی ناآشنا بنگرند تا شخصیت های واقعی انسانی که رشد می کنند. یک عبارت رایج اغلب در نمایش مورد سوء استفاده قرار می گیرد، که یا «من این را شنیدم» یا «این را در یک کتاب خواندم» است، که توسط شخصیت ها برای تکمیل دانش کم استفاده می شود، که در دنیای از هم پاشیده پس از جنگ، چنین خواهد بود. به دست آوردن برای کودکان سخت است. در حالی که دلایلی درون کیهانی برای توضیح این موضوع وجود دارد، اغلب احساس می‌شود که سریال در حال ارزان‌تر شدن است و می‌تواند مجموعه‌ای از رویدادهای جالب‌تر باشد که در آن شخصیت‌ها باید چیزهای بیشتری برای خودشان کشف کنند. این حتی در قسمت‌های خاصی انجام می‌شود، مانند زمانی که شخصیت‌ها یاد می‌گیرند دوربین چیست و چگونه کار می‌کند، و من متوجه شدم که این به اکتشافات جالب‌تری برای شخصیت‌ها منجر می‌شود و در نتیجه سکانس‌های سرگرم‌کننده‌تری برای مخاطب ایجاد می‌کند. همانطور که قبلاً اشاره کردم، احساس کردم که بحث‌های فلسفی مختلفی که نمایش ارائه می‌کند نسبتاً سطحی است و بینش کمی در مورد موضوع قسمت یا صحنه ارائه می‌کند. چند دلیل وجود دارد که چرا من اینطور احساس می‌کنم، و به نظرم سریال سفر کینو مقایسه‌ای عالی با آخرین تور دختران است زیرا مضامین و مقدمات آن‌ها بسیار شبیه است، اما سفر کینو می‌تواند در مورد فلسفه، اخلاق بحث کند. اخلاقیات و غیره را به سطح معناداری می رساند. اولین مقایسه، سرعت اپیزودها است. برخی از اپیزودها بر سه ایده، آیتم یا مفهوم تمرکز می‌کردند، که باعث می‌شد زمان کافی برای عمیق‌تر شدن نداشته باشند، به‌علاوه سرعت کلی سریال به سمت پایان کندتر است، به این معنی که چیزهایی از جمله کاوش و بحث قبل از رسیدن به جایی زمان می‌برند. این برای یک ایاشیکئی خوب است. این بخشی از این ژانر است که کارها را کندتر می کند، اما Girls’ Last Tour در تلاش برای متعادل کردن دقیق هر دو کمی حریص است. در حالی که Kino’s Journey معمولاً یک اپیزود کامل حول یک مفهوم دارد، که به مخاطب اجازه می دهد تا معنای آنچه را که تماشا کرده است، به مخاطب منتقل کند. آنچه مورد بررسی قرار می گیرد یکی دیگر از ویژگی های متمایز است، جایی که در آخرین تور دختران می توان بخشی از جذابیت نمایش ها را در کشف ایده ها و موارد ساده انگارانه مانند الکل، دوربین، معبد یا قبرستان و غیره در نظر گرفت و سپس با دیدن پاسخ چیتو و یوری به اینها. با این حال، آنها در حال حاضر مفاهیمی هستند که بیننده قبلاً با آنها آشنا بوده است، در حالی که سفر کینو برای کشف ایده ها و دیدگاه های پیچیده تری انتخاب می کند که بیننده ممکن است قبلاً آنها را در نظر نگرفته باشد، علاقه بیشتر بیننده را حفظ می کند زیرا سفر کینو یک اکتشاف است نه فقط برای کینو و هرمس اما برای بیننده هم همینطور. تفاوت اصلی نهایی تنظیم است. در حالی که تاکید کرده‌ام که محیط آخرین تور دختران بهترین ویژگی مجموعه است، اما فاقد تنوع است، که می‌تواند چشم‌انداز ارائه‌شده را به برخی از مضامین و مفاهیم محدود کند، در حالی که سفر کینو در جایی که بحث‌های خاصی انجام می‌شود، سلطنت آزاد دارد. امیدواریم این مقایسه زمینه ای را فراهم کند که چرا من احساس می کنم آخرین تور دختران در کاوش انسانیت به اندازه کافی محدود است، که معتقدم تمرکز اصلی مجموعه است. شاید بیشتر از سایر نکات مهم باشد، با این وجود هنوز مرا آزار می دهد. متأسفانه استفاده از سه بعدی در صحنه هایی با وسیله نقلیه اصلی بیش از حد خودنمایی می کند، با برش های بین شخصیت ها در سه بعدی و دو بعدی نسبتاً ناخوشایند است و قرار دادن خودرو و مدل های شخصیت در محیط دو بعدی ارزان به نظر می رسد. می‌دانم که سریال احتمالاً به دلایل مالی این کار را انجام داده است، اما صرف نظر از اینکه به‌عنوان یک بیننده، گاهی اوقات من را از فضای صحنه حذف می‌کند. نتیجه من از این سریال متنفر نبودم، اما آن را هم دوست نداشتم. که من را با برخی از احساس ناامیدی خفیف همراه می کند، زیرا این سریالی است که آرزو می کردم بیشتر از آن لذت ببرم. بعلاوه، به نظر من فروش این سریال برای اکثر تماشاگران انیمه دشوار است، زیرا بسیاری به دلیل سرعت کم و فقدان مسیر اصلی داستان، زودتر آن را بررسی می کنند، و کسانی که به دنبال یک سریال عمیق هستند احتمالاً آن را فاقد عمق می دانند. من خودم را با دومی هماهنگ می کنم. با این حال، برای کسانی که علاقه مند به فضای ویژه ای هستند که این سریال می تواند بیننده را در بهترین حالت خود غرق کند، مطمئناً این می تواند یک تجربه لذت بخش باشد که خود را به عنوان یک افزوده به یاد ماندنی به ژانر Iyashikei وارد می کند.

من از کلمه مالیخولیک زیاد استفاده می کنم زیرا یکی از جالب ترین احساسات و یکی از سخت ترین احساسات است. این نمایش تعریف پیاده روی مالیخولیک است. مالیخولیا، از نظر فنی، غم و اندوه بدون دلیل است. اما من همیشه آن را یک احساس تلخ و شیرین می دانستم. این شادی و غم، امید و انزوا، یک احساس شخصی است که پوزخندی خفیف بر چهره ات و باری سبک بر قلبت می نشیند. چیزهای خوشحال کننده ای در حال رخ دادن هستند و شما می توانید از آن لذت ببرید، اما عناصر درون نگر هستند که این بازتاب شخصی و غم و اندوه را در خود دارند. مانند رفتن به راه‌های جداگانه با کسی که زمانی به او اهمیت می‌داد (یا هنوز دارید) بدون احساسات سخت، یا اینکه می‌دانید این کار درستی است. این همان چیزی است که این نمایش برای من است و چرا آنقدر شخصی است. این در مورد این دو دختر کوچک معصوم، ساده لوح و نادان است که مجبور می شوند از موضوعات سنگین در مورد مرگ و میر خود سؤال کنند. خلاصه داستان سریال این است که این دو دختر به شهری جنگ زده سفر می کنند. از این طریق تمدن و رفتارهای جوامع مانند مذهب، جنگ، میل به تخریب، اهمیت کتاب و زندگی و دوستی را زیر سوال می برند. آنها در مورد زمان و یکنواختی، در داروینیسم، در خاطرات و رویاها، در مورد هدف زندگی و نیازهای بدن مانند گرسنگی و حمام، و سرگرمی، آهنگ، طنز، هنر، امید، خانه، مرگ، همراهی، جامعه، بقا و همه چیز فکر می کنند. در بین. این دختران با بی گناهی و ناآگاهی کودکان هدف زندگی و هر آنچه را که دارد زیر سوال می برند. آنها در شکار دائمی غذا و سرگرمی هستند و از چیزهای ساده لذت می برند. آنها کاملاً شایان ستایش هستند و دوستی آنها باارزش است، همانطور که همه آنها در جهان هستند. هر دو شخصیت دوست داشتنی و دوست داشتنی هستند و عمدتاً امیدوار هستند و هرگز به وضعیت خود خیلی جدی فکر نمی کنند. این سریال با تمام نکات فلسفی که توضیح دادم را می توان یک نمایش بسیار جدی و غمگین دانست، اما به دلیل شخصیت این دختران که فقط بر روی بهترین استفاده از موقعیت خود تمرکز می کنند و صحنه های واقعاً خنده دار و دلچسب می سازند. لحن مالیخولیایی ایجاد می کند. این یک نمایش بسیار سبک در اکثر موارد است، با دختران که اعصاب یکدیگر را به هم می ریزند و در بسیاری از موارد مزخرف می شوند. دختران راضی و حتی گاهی شاد هستند، که منجر به لحظات خنده‌دار و تعاملات سالم می‌شود، در تمام این مدت با سلاح روی شانه‌ها و زیرساخت‌های ویران جنگ زده در اطرافشان. مکالمات فلسفی آنها به عنوان وجودی نشان داده نمی شود (اگرچه کاملاً چنین است) بلکه بیشتر شبیه یک ایده منظم است که آنها به آن رسیده اند. گذراندن زمان با معانی که کاملاً درک نمی کنند، مکالمات ساده ای است. به شیطنت های آنها لبخند می زنی، اما از وضعیت آنها در دلت غمگین می شوی. «کنار آمدن با تنهایی» عبارتی تکراری است که نمایش را کاملاً توصیف می کند. این لحن تنها توسط دیالوگ‌های خیره‌کننده و شخصیت‌های جذاب و در عین حال درون‌نگر منتقل نمی‌شود. لحن و مضامین این نمایش نیز به طرز ماهرانه ای از طریق دنیای منحصر به فردی که در آن زندگی می کنند ساخته شده است. این دنیای ما نیست که آنها در آن سفر می کنند، بلکه زیرساختی بلند و متروک از ماشین و سیمان است. آنقدر صنعتی شده که یک ماهی تنها حیوان زنده دیگر در کل نمایش (به غیر از انسان) است و اهمیت زیادی در وجودش دارد. شخصیت‌های دیگر کمیاب هستند و وقتی با آن‌ها ملاقات می‌کنید، نفسی تازه و آرامش می‌دهند. مذهب و مجسمه های سنگی، همراه با مصنوعات غیرقابل توصیف و در عین حال بسیار صنعتی، به دنیایی از ناراحتی و رمز و راز منجر می شود. با کاوش در جهان، از میان پیچ و خم های لوله ها و مزارع سیمانی، این جهان شوم تر می شود و به یکی از وجودی ترین پایان های نمایشی منتهی می شود که تا به حال دیده ام. هیچ توضیحی وجود ندارد، همه از روش داستانی نمایش نگو استفاده می کنند، که بسیار مخالف انیمه های معمولی است. این به شما امکان می دهد تا در مورد جهان نتیجه گیری کنید. مضامین سنگین و در عین حال ظریف صنعتی شدن بیش از حد را معرفی می کند. تلاش برای صعود به این شهر چند لایه الهام بخش و در عین حال وحشتناک است. رمز و راز جهان با درک ما از مضامین پر می شود و توسط کودکان نادانی که پشت سر مانده اند کشف می شود. برای کمک به این فضا، این نمایش برخی از بهترین طراحی صدا را در تمام انیمه ها دارد. من از زمان Wall-E (که در واقع مضامین مشابهی دارد) فولی اینقدر از نظر موضوعی غنی و فریبنده نشنیدم. یورتمه مکانیکی وسیله نقلیه، باد ظریف، پژواک های منزوی و صدای پوچی، تجربه ای بسیار تنهایی را ایجاد می کند که تنها از طریق صدای قهرمانان ما امیدوار کننده است. این چیزی نیست که به اندازه کافی مورد توجه قرار گیرد، اما صداهای ظریف و فقدان آن، به دنیایی منزوی‌تر و کامل‌تر منجر می‌شود. فقط استفاده های مختلف از آب به تنهایی، از قطره های وهم انگیز، قطرات زیبای باران، حمام های تسکین دهنده و مخزن تیره ماهی، همه اینها منجر به احساسات متفاوت از صداها می شود. فیلمبرداری نیز شگفت انگیز است. رنگ به قدری خالی از زندگی است، آنقدر خاکستری است که هر زمان رنگ در عکس باشد، آنقدر تاثیرگذار و بسیار خیره کننده تر است. نماهای گسترده این دنیای بی‌جان نشان می‌دهد که شخصیت‌های ما چقدر کوچک هستند. هر زاویه دوربین و اندازه شات عمدی است، لحظه ای از نظر بصری در کل این نمایش تلف نمی شود. موسیقی متن به همان اندازه مالیخولیایی است و کاملاً با طراحی صدا مطابقت دارد. این بسیار ساده و بسیار مؤثر است، که هوس کودکی را که از انزوای دنیا خفه شده است، حمل می کند. این انیمه به تمام معنا یک استاد کلاس است و بسیار دست کم گرفته شده است. فقط این واقعیت را نادیده بگیرید که آنها در OP قرار می گیرند لطفا.

در زمانی که این قطعه از رسانه را تماشا کردم (و خواندم) حدود آگوست - اوایل سپتامبر 2022 بود، در آن زمان که من یک قاتل برای نمایش هایی از این دست بودم و صادقانه بگویم که رتبه من هنوز در 10 باشکوه برای این انیمیشن کاملا شگفت انگیز است. اول از همه، این انیمه اشک من را درآورد و نمایش های زیادی نمی توانند این کار را انجام دهند، به طور پیش فرض که یک نمایش را در کتاب من رتبه 9 می کند، و بعد از آن، شما از چنین احساس وحشتناکی احساس معمولی و تا حدودی خوشحال می کنید. صحنه، تماشای این نمایش برای اولین بار مانند درخشش پس از ارگاسم بود، شدید و تزلزل ناپذیر و الاغ گرسنه من بیشتر میل می کرد، بنابراین وقتی مانگا را تمام کردم، اشک ها قطع نمی شد، همه چیز بسیار غم انگیز بود. من قصد ندارم وارد جزئیات مبهم در مورد پایان شوم، اما کاملاً اشک آور است. نظر صادقانه من در مورد این نمایش این است که این انیمه یک شاهکار دست کم گرفته شده است که نیاز به توجه بیشتری دارد.