Owari no Seraph: Nagoya Kessen-hen

Owari no Seraph: Nagoya Kessen-hen، دنباله‌ای که ارزش دیدن دارد. این سریال به پایه و اساس فصل اول وفادار می ماند. دنبال کردن قهرمانان سریال باعث خوشحالی است! طرح داستان جالب تر است و نبردها شدیدتر از فصل اول است. از جمله نکات برجسته این فصل می توان به دیدار مجدد یویچیرو و میکائلا اشاره کرد، جایی که یویچیرو متوجه می شود که دوست دوران کودکی اش به یک خون آشام تبدیل شده است، و ماموریت ناگویا، جایی که تیم یویچیرو برای رهگیری و حذف اشراف خون آشام انتخاب می شود. اعضای تیم شینوآ به کار بر روی تسلط بر سلاح های خود و بهبود کار تیمی خود ادامه می دهند و نبردها را شدیدتر و جذاب تر می کنند. توسعه شخصیت‌های اصلی مانند یویچیرو، میکائلا، شینوآ و گورن نیز عمیق‌تر شده و داستان را جذاب‌تر می‌کند. انیمیشن و طراحی شخصیت ثابت باقی می ماند. از نظر موسیقی متن، OST به خوبی با اتمسفر انیمه مطابقت دارد، حتی اگر افتتاحیه دوم را خیلی دوست نداشتم. خوشبختانه پایان بسیار زیباست. در کل این فصل ادامه خوبی است.

میدونی که تا اینجای کار واقعا از داستان لذت میبردم اما اون قسمت آخر... من اصلا نمیدونم چی داشتم ngl تماشا میکردم. من چیزی را دوست دارم که آنها برای آن می رفتند، اما اعدام... بهترین نبود. بد نبود اما به نظرم فصل اول بهتر بود. هرچند من شینوآ را در فصل 2 خیلی دوست داشتم! او و شینیا در این فصل واقعا عالی بودند. من مطمئن نیستم که چه احساسی نسبت به رفتار آنها با گورن دارم. فکر می‌کنم آنها باید بیشتر به آنچه در حال وقوع است اشاره می‌کردند، زیرا به نوعی احساس می‌کردند که او را از ناکجاآباد (؟) شیطانی انداخته‌اند. در کل بسیار سرگرم‌کننده بود و من شخصیت‌ها را دوست دارم، بنابراین احتمالاً مانگا را خواهم خواند. !

می‌خواهم بگویم این انیمه خیلی خوب است، هیچ چیز دیدنی نیست اما واقعاً بد هم نیست. من تعجب می کردم که چگونه این انیمه در زمان پخش آنقدر محبوب نبود و چگونه در لیست تماشای اکثر مردم زیر رادار قرار گرفت. این یکی از آن انیمه هایی است که چند ماه در آن هیپ شد، اما بعداً فراموش شد. داستانی که به عنوان جنگی بین انسان ها و خون آشام ها تنظیم می شود، دو شخصیت اصلی به شیوه ای بسیار کلیشه ای معرفی می شوند و در پایان با کمی پیچش داستانی که من انتظارش را نداشتم. به طور کلی، من فقط 3 شخصیت را در نمایش دوست داشتم. اکثر شخصیت‌های نمایش یا تک بعدی، یا احمق یا فقط آزاردهنده به نظر می‌رسند. دو MC اصلی tbh بودند، تنها دلیلی که من به تماشای برنامه ادامه دادم، من کاملاً عاشق پویایی آنها و اینکه واقعاً به یکدیگر اهمیت می دهند - مانند نمایش، شما به معنای واقعی کلمه کور هستید اگر نتوانید ببینید آنها چقدر همجنسگرا هستند. برای یکدیگر، و من برای آن اینجا هستم. لعنتی آن دو را خیلی دوست دارم- اگرچه، من فکر می کنم دلیل اینکه این انیمه به اندازه بقیه هیپ و محبوب نبود این است که هویت ندارد. هویتی که در آن وجود دارد چیزی برای گفتن خوب یا بد بودن آن وجود ندارد. در مقایسه با انیمه‌های رایجی که اساساً با همان مفهوم و داستان محبوب شده‌اند، هیچ چیز فوق‌العاده اصلی نمی‌بینم. Seraph of the end حداقل بگویم جالب است، اما من از آن لذت بردم. من از جامعه شنیده ام که مانگا 10 برابر بهتر از انیمه است زیرا بسیاری از جنبه های مهم داستان، جهان و شخصیت ها را کنار گذاشته است. بنابراین من از دیدن انیمه پشیمان شدم lol. من قطعا مانگا را بررسی خواهم کرد و در صورت فرصت با آن به روز خواهم شد. امیدوارم مانگا باعث شود بیشتر از انیمه عاشق شخصیت ها و داستان شوم.