Namiuchigiwa no Muromi-san

Namiuchigiwa no Muromi-san یک انیمه 13 قسمتی بسیار آرام است. با یک بازیگر بسیار سبک و "داستان" یکی از چیزهایی که در مورد این نمایش دوست داشتم این است که همه شخصیت ها به خصوص هارپی و یتی زیبا هستند. با این حال این یک انیمه ژاپنی است. از ارجاعات زیادی به فرهنگ و تاریخ ژاپنی استفاده می کند. که ممکن است برای غرب گیج کننده باشد. با این حال، جستجو کردن مطالبی که آنها در نمایش مطرح کردند، جالب بود. دروغ می گویم اگر بگویم به خاطر پری دریایی سینه بزرگ "فیجی سان" به این نمایش کشیده نشدم، اما در کل از نمایش و شخصیت های چوب پنبه ای راضی بودم.

لزوماً نمایش بدی نیست، اما وقتی طرح داستان در مورد رابطه افلاطونی بین یک پری دریایی و یک انسان نبود و در عوض در مورد روابط بین یک دسته از پری دریایی بود، من واقعاً از نمایش لذت نمی بردم. بله، کل موضوع این است که "مولی مقدس! پری دریایی واقعی هستند!" اما هیچ یک از پری های دریایی واقعاً آنقدر جالب نیستند و چیزی به طرح (غیرموجود) نمایش اضافه نمی کنند. پری های دریایی تضاد خوبی با یکدیگر ندارند، حتی اگر کمی متفاوت عمل کنند، همگی دارای شخصیت های فوق العاده مشابهی هستند که اکثریت بزرگ شخصیت های اصلی را بیهوده می کند به غیر از اینکه تماشاگر مقداری ارزش شوک را تجربه کند و در تلاش برای اضافه کردن پرکننده های بی فایده رشد یک ارتباط نداشتن تروپ های زیاد یا «dere» معمولاً خوب است، اما صادقانه بگویم این چیزی است که این انیمیشن برای برتری در داستان به آن نیاز دارد. تماشای تعامل پری دریایی ها با یکدیگر حسی است که تصور می کنم تماشای مکالمه بین یک تخته سنگ و یک صخره احساس می شود، آنها عملاً یک شخصیت با ویژگی های کمی متفاوت هستند. جنسیت و کنایه های انباشته شده در قسمت دوم تا آخر واقعاً همان چیزی بود که نمایش را برای من خراب کرد. «شوخی خیار» می‌توانست نوعی شوخی (نه واقعاً) خنده‌دار یک‌باره باشد، اما در عوض برای چندین قسمت ادامه پیدا کرد، همان نوع مصیبت با فوجی، یکی از شخصیت‌های اصلی سریال، و تمام شوخی او اتفاق می‌افتد. این است که او در عشق یک طرفه با مورومی است، که می‌توانست صحنه‌های جالبی بسازد، یا حتی یک نوع خط داستانی را بسازد، اگر کاراکتر او واقعاً کار دیگری انجام می‌داد به غیر از داشتن کروی‌هایی که گرانش را به چالش می‌کشند و با سرعت بیشتری نسبت به توپ در طول یک بازی شدید حرکت می‌کنند. بازی فوتبال در ابتدا فکر می کردم سرعت سینه های فوجی کمی هیستریک است و تصور می کردم که قرار است یک وقفه سریع باشد، فقط یک نگاه کوتاه "هاهاها، او سینه های بزرگی دارد" سپس داستان ادامه می یابد، اما حجم کمدی از قبل کمرنگ شده است. همانطور که متوجه شدم سینه ها در تک تک صحنه هایی که او را دارد به این شکل متحرک شده است، مقدار کمی از ارزش کمدی که آن صحنه به من داده بود بلافاصله به چیزی تبدیل شد که فقط می توان آن را چشیدن دئودورانت استفاده شده و احساس یک مو توصیف کرد، کاری فوق العاده منزجر کننده و ناراحت کننده. تجربه، هر بار که این اتفاق می افتاد می خواستم هر چه زودتر تمام شود. با این حال، اکثر نکاتی که مطرح کردم در قسمت های 1 تا 8 نیست، بنابراین اگر فقط به دنبال نمایشی درباره دختران پری دریایی هستید، 2/3 این سریال را به شدت توصیه می کنم. TL;DR: قسمت‌های 1-8 را تماشا کنید، سپس برنامه را رها کنید یا خودتان را آماده کنید