Genjitsu Shugi Yuusha no Oukoku Saikenki

قهرمان رئالیست در درجه اول خود را با تمرکز بر دیپلماسی و سیاست بین‌المللی بر ماجراجویی و کشتن اربابان دیو، از توده‌های ایسکای شسته نشده جدا می‌کند. آیا در ساخت سریال نسبتاً جالب کار می کند؟ خب، پیچیده است. از یک طرف، در یک سریال فانتزی مانند این، دولت داری به عنوان چیزی بیش از یک فکر بعدی وجود دارد. این یک رگه تا حد زیادی دست نخورده از داستان سرایی است که تنها تنسورا تا این مرحله واقعاً به روشی رضایت‌بخش آن را بررسی کرده است. طرح داستان به جای اینکه در ماجراجویی های عمومی سیاه چال غرق شود، به خوبی پیش می رود، و تمرکز داستان مستلزم یک محیط ساختگی و جالب تر از تقریباً هر ایسکای دیگری است. اما نکته منفی این است که اگر می‌خواهید سریالی درباره دیپلماسی بسازید، باید در واقع چیزی در مورد دیپلماسی بدانید، و ظاهراً نویسنده اصلی آن را نمی‌داند. در عوض، واضح است که او یک کپی از شاهزاده را برای ارجاع به چند نقل قول سر انگشتی کرده و آن را یک روز نامیده است. آنچه او "رئالیسم" می نامد در واقع فقط سیاست است، نه فلسفه رئالیستی روابط بین الملل. سوما، "قهرمان رئالیست" این عنوان، یک رئالیست نیست، بلکه یک ایده آلیست است که به حفظ امنیت همه و به حداقل رساندن تلفات به عنوان هدفی برای خود معتقد است، ایده ای کاملا غیرواقع گرایانه. می‌دانم که این به نظر بی‌هدف به نظر می‌رسد، اما وقتی نقطه‌ی فروش سریال، برخورد نسبتاً جدی آن با سیاست و دیپلماسی است، مهم است که نویسنده تمام ارجاعات به فلسفه سیاسی را نادیده می‌گیرد. استفاده از رئالیست در عنوان و ارجاعات مداوم به ماکیاولی احتمالاً شما را به این فکر می‌کند که این سریال بی‌رحمانه‌ای است که در آن یک قهرمان غیراخلاقی باید انتخاب‌های سخت زیادی انجام دهد، اما در واقع او اصلاً اینطور نیست و تقریباً هرگز با آن روبرو نمی‌شود. مشکلات جدی یا مقاومت یکی از بدترین چیزها در مورد نوشتن این است که وقتی به آن می رسید، فقط یک طعم متفاوت از فانتزی isekai power در مورد پسری است که همه چیز را به راه می اندازد در حالی که او فهرست بزرگی از دوست دختر را جمع می کند. با این حال، بیشتر از نوشتن، مشکل اصلی Realist Hero، تولید توسط JC Staff است. تماشای انیمه isekai به طور کلی با وعده ضمنی انیمیشن بد همراه است، اما این در سطح متفاوتی است. کاراکترها خیلی بیشتر از آنچه که هستند، از مدل خارج هستند، و نه به شکلی جذاب. ساده ترین برش های انیمیشن مانند یک شکلات در صحرا ذوب می شود. معدود صحنه های اکشن این مجموعه به سادگی اصلاً متحرک نیستند و در عوض به سبک پاورپوینت ارائه می شوند. پس‌زمینه‌های CGI و دیجیتال مانند پوک به نظر می‌رسند و ترکیب آن در ابتدایی‌ترین سطوح ناکارآمد است، مانند اینکه پاهای افراد را به‌درستی با سطحی که روی آن راه می‌روند قرار ندهند. تماشای آن تقریباً توهین آمیز به نظر می رسد، زیرا آنها فکر می کردند این محصول نهایی قابل قبولی برای عرضه در جهان است. به طور کلی، من فکر می کنم این بهتر از اکثر انیمه های isekai است، اما نمی توانم آن را به طور کامل توصیه کنم. پیرنگ دارای نیروی محرکه خاصی است که باعث می شود آن را تا حد زیادی پرقدرت کند، و حیله سیاسی باعث می شود که در یک ژانر فرمولیک تر، نسبتاً تازه و متمایز به نظر برسد، حتی زمانی که خود بیش از حد به آن فرمول ها افراط می کند. از سوی دیگر، برخورد با سیاست و دیپلماسی بسیار سطحی و ناآگاه است، که باعث می‌شود شما واقعاً به آن موضوعات علاقه داشته باشید. استاندارد وحشتناک انیمیشن آن را به قلمرو "توصیه نکن" برای من راهنمایی می کند، اما اگر برای شما اهمیتی نداشته باشد ممکن است نسبت به آن احساس مثبت تری داشته باشید.

TLDR من واقعا از این لذت بردم. این هوشمند است و به جای قهرمانان و نبردها، بر بازسازی و بهبود تمرکز دارد. خنده دار، هوشمند و واقعا راضی کننده است. من این را به شدت برای کسانی توصیه می کنم که به دنبال چیزی کمی بالغ تر از قهرمان superkid هستند. بازیگران قهرمان فوق‌العاده باهوش است، شاید به طرز مضحکی، اما برای یک فرد خوش‌خوان و منطقی دانستن این چیزها باورپذیر است. بازیگران «خانواده پیدا شده» چیزی هستند که واقعاً این سریال را خاص می‌کنند، اگرچه او این کار را به تنهایی انجام نمی‌دهد و این واقعاً به من کمک کرد تا در نمایش ادامه دهم. لیشیا به طور خاص سنگی است که بی سر و صدا شاه را از مصیبت هایش عبور می دهد. آنها افراد بالغ، باهوش و بامزه ای هستند. طرح منصفانه است که بگویم مگر اینکه تمام قسمت‌ها را در هر دو قسمت تماشا کنید، فکر نمی‌کنم کاملاً از این موضوع قدردانی کنید، زیرا فصل اول واقعاً با او در ایجاد ثبات سروکار دارد. بالاتر و فراتر از آن چیز زیادی برای گفتن نیست که در عنوان نیست. این چیزی است که در مورد آن است.