Magic Knight Rayearth II

هشدار: اسپویلر در پیش است. قبل از اینکه به بررسی خود از Magic Knight Rayearth II بپردازم، باید ثابت کنم که فصل اول یک تفسیر فوق‌العاده از ژانر دختر جادویی است و واقعاً بسیاری از موضوعات جالب در انیمه دهه 90 را نشان می‌دهد. فصل اول در ساخت برنامه‌ای عالی بود که آهنگ خوبی داشت، موسیقی متن فوق‌العاده‌ای داشت و با تأثیر مکانیکی فوق‌العاده‌اش حسی حماسی ایجاد کرد. علاوه بر این، اومی، هیکارو و فوو هر کدام مقدار عادلانه ای از کاوش در شخصیت را دریافت کردند که باعث شد دوستی و احساسات آنها واقعی شود. مهمتر از همه، بدون تلاش برای براندازی این ژانر، مرزهای دختر جادویی را می شکند، به ویژه از طریق پایان استراژیک آن. تصمیم شوالیه‌های جادویی برای قتل زاگاتو و پرنسس Emeraude روشی زیبا برای نشان دادن بلوغ دختران از طریق قدرت‌هایشان در Cephiro و رشد تا نوجوانی بود. با این حال، Magic Knight Rayearth II بسیاری از جنبه‌هایی را که فصل اول را بسیار خوب کرده‌اند کنار می‌گذارد. شوالیه جادویی رایورث دوم با انتخاب تمرکز تقریباً به طور کامل بر روی Hikaru، افزودن علایق عاشقانه که با بازیگران اصلی ترکیب کمی دارند، و به شدت بر شخصیت‌های نژادپرستانه (سینوفوبیک و عرب هراسی) تکیه می‌کند، اصالت خود را از دست می‌دهد. حتی با توجه به سنش، این نمایش از جنبه های مختلف شکست می خورد. سرعت در همه جا وجود دارد و بازیگران در چنین مدت زمان کوتاهی به شدت رشد می کنند. به طور کلی، به نظر می رسد که در تکرار فرمول دیگر نمایش های دختر جادویی محبوب در آن زمان، به ویژه Sailor Moon، با انتخاب عناصر تصادفی از آنها شکست خورده است. بنابراین، حتی با وجود موسیقی متن و انیمیشن ارتقا یافته، این فصل حس غرق شدن را به جا می گذارد. بنابراین، اگر فصل اول را تماشا کرده اید و در فکر تماشای فصل دوم هستید، من با دقت قدم می زنم. اگر از طرفداران هاردکور ژانر دختر جادویی هستید، احتمالا همچنان از این فصل لذت خواهید برد. به خصوص اگر عاشق داستان های درهم تنیده و عاشقانه هستید، این فصل ممکن است برای شما مناسب باشد. با این حال، من همچنین فکر می کنم که صرفاً به پایان رساندن فصل یک راه خوبی برای تجربه Rayearth است.

به طور کلی: این یک نمایش واقعاً لذت بخش با ایرادات فراوان بود که به اندازه فصل اول قوی نبود. احتمالاً می‌توانست تسریع شود، برخی چیزها با برخی دیگر حذف شوند و فصل کوتاه‌تری باشد. چیزهای خوب: - تولید بد نیست. موسیقی مناسب است و به نظر می رسد هنر بودجه بیشتری نسبت به فصل 1 دارد، اگرچه قطعا قسمت هایی با هنر فوق العاده ناسازگار/کیفیت پایین وجود دارد. هنوز برای دوره زمانی بسیار مناسب است. - موضوعات داستانی بسیار بیشتر و جهان سازی جدید جالبی وجود دارد! در کل فقط به عنوان یک نمایش بسیار لذت بخش است. -عقاب اساسا بهترین چیز در مورد این نمایش است. در واقع، او خیلی خوب است، من فکر می کنم که در واقع به بقیه نمایش آسیب می رساند. عقاب بسیار قوی ترین شخصیت نوشته شده است، تا حد زیادی به این دلیل است که او و اتوزام به طور کلی انگیزه های واقعا قوی و معنی داری دارند، در حالی که بقیه شخصیت ها انگیزه های خودخواهانه، احمقانه یا هوس باز دارند. من خط داستانی عقاب را دوست داشتم، اگرچه بخشی از وجودم احساس می‌کند که او باید در یک نمایش متفاوت حضور می‌داشت. مسائل: - همانطور که در انیمه‌های قدیمی‌تر معمول است، سرعت آن بسیار کند است. من در تکمیل آن مشکل داشتم تا زمانی که شروع به تماشای آن با سرعت 1.5 برابر کردم - و بیشتر اوقات حتی احساس سرعت نمی‌کردم. - اکثر شخصیت ها خیلی سازگار یا خوش نوشته نیستند: * شوالیه‌های جادویی - هیکارو شخصیت بسیار محدودی با نوا و مشکلات عاطفی‌اش دارد، اما برای ادامه 29 قسمت کافی نیست. همچنین به نظر می‌رسد که نویسندگان نمی‌دانستند با Umi و Fuu چه کنند، بنابراین توسعه واقعی چندانی بدست نمی‌آورند. * Fahren و Chizeta - این شخصیت‌ها احساس می‌کنند که فقط شخصیت‌های کمدی مسخره‌ای هستند، که خوب است به جز اینکه در کنار Autozam قرار می‌گیرند که خط داستانی معنی‌داری جدی دارند. من واقعاً احساس می‌کنم اگر این نمایش جنبه‌های جدی‌تر را حذف می‌کرد، به‌عنوان یک ماجراجویی فانتزی خنده‌دار خوب بود و لحن یکدست‌تر احساس می‌شد. * LaFarga، Caldina، Ascot و Mokona - آنها به وضوح فقط به عنوان نوستالژی فصل گذشته اضافه شدند، و به نظر می رسید هرگز کاری برای انجام دادن نداشته باشند. * Sierra - من زیاد اسپویل نمی‌کنم، اما خط داستانی کوچک او در نهایت اهمیتی نداشت. احتمالاً نیازی به این نبود که در داستان وجود داشته باشد، مگر اینکه آنها قصد داشته باشند به درستی این را گسترش دهند. * Debonair و Nova - آنها احساس می کردند که به عنوان یک شرور نیمه کاره هستند. یک ایده نیمه مناسب در اینجا وجود داشت، اما فاقد عمق مورد نیاز برای ادامه فصل بود. * پری مزاحم - من اسمش را فراموش کردم اما چرا او اینجا بود؟ او هیچ هدف یا رشد شخصیتی نداشت و در نهایت بدون اینکه واقعاً چیزی را تحت تأثیر قرار دهد از داستان ناپدید شد. * لانتیس - فکر می کنم او پتانسیل زیادی داشت، اما به نظر می رسید نویسندگان برنامه ای برای او نداشتند. او چیزهای جالبی را در اوایل تعریف کرده بود، اما ما تقریباً هرگز به هیچ یک از آنها نپرداختیم. - خطوط داستانی عاشقانه همه نوعی متوسط ​​یا بد هستند. فوو و فریو به سختی زمان یا توسعه بیشتری دریافت می‌کنند، گزینه‌های عاشقانه Umi در نهایت بسیار مبهم هستند، و عاشقانه Hikaru بسیار عاشقانه است و به اندازه‌ای که به عنوان بخش واقعاً مهمی از آن حمایت می‌شود، آنطور که باید توسعه نمی‌یابد. داستان. همچنین چندین رشته عشق نافرجام (غیر ضروری) وجود دارد که راه به جایی نمی برد، و یک عاشقانه جانبی که پایه واقعی نداشت و همچنین واقعاً مورد نیاز نیست. من ممکن است تعصب داشته باشم، اما عقاب/لانتیس قانع کننده ترین رابطه در نمایش به نظر می رسید، حتی اگر واقعاً معمولی نبود. - ادامه نداشتن حتی یک سیستم جادوی نرم اولیه منجر به ناگهانی و عدم تنش در صحنه های نبرد شد. شاید من بیش از حد عادت کرده‌ام که شوالیه‌ها از جادوگری استفاده کنند، اما احساس می‌کردم که آنها حداقل به مقدار کمی توضیح نیاز دارند در مورد اینکه شوالیه‌ها چه جادویی می‌توانند استفاده کنند و چه زمانی. من هنوز گیج هستم که چرا آنها خدایان رونی را ترکیب نکردند و تقریباً هر بار از حمله فوق العاده خود استفاده نکردند. - خط داستانی به طور کلی تا حدودی ناسازگار است و خیلی خوب برنامه ریزی نشده است. در پایان من برای Autozam روت کردم؟ من همچنین پایان فصل 2 را دوست ندارم، زیرا احساس می کنم داستان فصل 1 را تضعیف کرده است.