Kenzen Robo Daimidaler

خلاصه کوتاه آن یک تقلید از انیمه به طور کلی با تعداد زیادی از خدمات طرفداران است. سرویس هواداران در مورد بهترین بخش آن بعد از آن به غیر از لحظات خنده‌دار تصادفی و جناس‌های دیک تکرار می‌شود و منظورم همان قسمت مزخرف است. خلاصه داستان اساساً یک احمق منحرف است به عنوان یک کیسه دوشی مطلق که از جنایت آزار و اذیت جنایتکاران گذشته است و خوشحال است که هرگز فراتر از دست زدن به سینه های یک جوجه نمی رود. اگر او خنده دار بود یا چیز خوبی داشت که در مورد او به یاد ماندنی بود به جای اینکه فقط یک نیش متکبرانه ناموجه باشد، بهتر بود. نمی‌دانم معمولاً نمایش‌های کمدی با سیلی را دوست دارم، اما تکرار مداوم و عدم پیشرفت حتی برای این نوع نمایش‌ها فقط بعد از چند نمایش آزاردهنده می‌شود.

tl;dr: یک انیمه مَکایی تقلیدآمیز که مزخرف و بسیار خشن است، اما همچنان بخش‌های بسیار لذت‌بخشی دارد. Kenzen Robo Daimidaler یک تقلید از ژانر مکانیک است. من فکر می کنم در این مورد مهم است که تمایز بین تقلید و طنز را روشن کنیم، اگرچه آنها اغلب به جای یکدیگر استفاده می شوند. تقلید تقلیدی است که برای اثر کمدی اغراق می کند. طنز استفاده از طنز یا طنز دیگر برای اهداف انتقادی است. این انیمه به شدت از انیمه های قدیمی مکا تقلید می کند و تمام موضوعات را برای اهداف کمدی به شدت اغراق می کند و می چرخاند. با این حال، این به معنای انتقاد از این ترانه ها نیست، بلکه اساساً جشن خودسرانه آنهاست که تقریباً فقط می خواهد سرگرم شود. این طرح شامل یک مسابقه اسرارآمیز از افرادی است که لباس های پنگوئن پوشیده به نام پنگوئن ها را می پوشند که سعی می کنند ذرات Hi-Ero را از بشریت بدزدند، اما گروهی به نام شاهزاده که تلاش می کنند آنها را متوقف کنند و در نتیجه نبردهای مختلف مکانیکی بین این دو رخ می دهد. ماشین‌هایی که پرینس استفاده می‌کند، Daimidaler، از ذرات Hi-Ero نیرو می‌گیرند که اساساً زمانی که افراد شاخ می‌شوند آزاد می‌شوند. بنابراین، Daimidaler توسط دو نفر هدایت می شود، یکی که در واقع به عنوان خلبان عمل می کند، و دومی که اساساً قرار است به خلبان کمک کند تا روشن شود. همه اینها مزخرفات کاملاً مسخره ای است که از آنها استفاده می شود. در واقع اینطور عمل می‌کند که در بیشتر مواقع جدی است که به چیزها نام‌های فانتزی بر اساس زبان‌های مرده می‌دهد یا با شخصیت‌هایی که صداهای عمیقی را به زبان می‌آورند یا حتی مونولوگ‌هایی را که از یک انیمه‌های مکانیکی انتظار می‌رود، می‌کند. همچنین دارای بسیاری از مچا، نبرد شونن، و سنتای تروپ‌هایی مانند شخصیت مربی سخت، آرک‌های آموزشی، پایگاه‌های مخفی با ورودی‌های مخفی، ورود ناگهانی قهرمان، فریاد زدن با صدای بلند در هنگام مبارزه و غیره است. با این حال، همه چیز بسیار احمقانه است. که این تضاد فقط خنده دار است. همچنین کاملاً تصادفی است، با چیزهای کاملاً تصادفی مانند شخصیت‌ها که به طور ناگهانی بولینگ می‌کنند در حالی که یک شخصیت در مورد چیزهای مهم صحبت می‌کند. علاوه بر این، طنز معمولی بسیار مناسبی نیز دارد، بنابراین همه چیز کمدی در انیمه بسیار محکم است. از نظر بازیگران، سه مجموعه از شخصیت‌های اصلی وجود دارد که اساسا مهم هستند. جفت خلبان اصلی Daimidaler، Kouichi و Kyouko وجود دارد که در ابتدا به شدت روی آنها تمرکز شده است. کوئیچی یک منحرف خونگرم و مهاجم است. کیوکو آرام‌تر و جمع‌آورتر است، اما در عین حال منحرف است، هرچند پنهانی و ظاهراً با اکراه. با توجه به شخصیت آنها و نحوه عملکرد دایمیدالر، باید مشخص شود که بیشتر کمدی های حول محور آنها از کجا می آید. آنها شیمی واقعاً خوبی با هم دارند که آنها را بسیار دوست داشتنی می کند و آنها با سرعت بسیار بالایی به کارهای دیوانه وار خود ادامه می دهند بنابراین تماشای آنها به طور کلی بسیار خنده دار است. با این حال، هیچ ارتباط واقعی وجود ندارد، که من را بیشتر از آنچه باید ناامید کرد، صادقانه بگویم، با توجه به اینکه می‌دانستم نوع انیمه‌ای در حال شروع است. همچنین یک جفت دوم خلبان Daimidaler به نام‌های شوما و کریکو وجود دارد. ترفند آنها اساساً مطابق با طناب باکوپل است، که یک مانتو از باکا و زوج است که اساساً به زوج احمق ترجمه می شود. آنها اساساً فقط یک زوج واقعاً آزاردهنده هستند و چقدر آزاردهنده هستند و چقدر دیگران را آزرده خاطر می کنند، به شدت روی آنها متمرکز شده است. این قرار است کمدی باشد، اما تا حد زیادی برای من اتفاق نیفتاد، و بنابراین اپیزودهای معرفی‌کننده آن‌ها فوق‌العاده ضعیف بودند، زیرا اپیزودها تقریباً کاملاً روی آنها و آزاردهنده بودن آنها متمرکز شده است. با ادامه انیمه بهتر می شود و آنها دیگر تمرکز خاصی ندارند و رابطه آنها نیز کمی پیچیده تر می شود به شکلی سرگرم کننده که با توجه به آزاردهنده بودن آنها به نظر می رسد، اما من آنها را در طول این مدت بسیار نامطلوب دیدم. آخرین مجموعه از شخصیت های مهم امپراتوری پنگوئن ها هستند. آن‌ها از این جهت شرور هستند که تمام افسانه‌های شرور را تجسم می‌کنند در حالی که آن‌هایی که با آن‌ها می‌جنگند، تجسم همه استوارهای قهرمان هستند، اما از نظر خیر و شر واقعی، بسیار مبهم است. آنها هرگز واقعاً سعی نمی کنند کار خیلی بدی انجام دهند و در واقع به نظر می رسد که به جلوگیری از آسیب های جانبی بسیار بیشتر از قهرمانان اهمیت می دهند. در حالی که من آنها را به اندازه کویچی و کیوکو سرگرم کننده نمی دیدم، آنها بسیار بهتر از شوما و کیریکو بودند، و بنابراین آنها را بسیار دوست داشتنی یافتم. اساساً سه شخصیت در امپراتوری پنگوئن وجود دارد. امپراتور پنگوئن وجود دارد که همه پنگوئن های دیگر را فرماندهی می کند و به نظر می رسد تمام تلاش خود را می کند تا یک رهبر دلسوز باشد. ریتز، یک دختر انسان فوق‌العاده پرانرژی است که به دلیل طلسم پنگوئن‌هایش به پنگوئن‌ها می‌پیوندد و به عنوان بهترین خلبان مکانیک آنها خدمت می‌کند. و در آخر، پنگوئن‌های نامشخص مختلف وجود دارند که نام‌های متفاوتی دارند و من فکر می‌کنم از نظر فنی شخصیت‌های متمایز هستند، اما به جز چند استثنا، همه تقریباً یکسان هستند، زیرا ویژگی‌های اصلی آنها این است که بسیار سرسخت و به نوعی منحرف هستند. و بنابراین اساساً شبیه یک شخصیت واحد است. آنها از ابتدا تا حدودی روی آنها تمرکز می کنند، اما در نیمه دوم بیشتر و بیشتر تمرکز می کنند که به عنوان یک حواس پرتی خوب از شوما و کیریکو عمل می کند. همچنین شخصیت های جانبی مختلفی در هر دو سمت امپراتوری شاهزاده و پنگوئن و همچنین تعدادی کاملاً خارج از آنها وجود دارد. آنها آنقدر مهم نیستند و هرگز حضور کافی برای من ندارند که در هر شرایطی نسبت به آنها احساس زیادی داشته باشم. با این حال، آنها از نظر کمدی و از این قبیل چیزها را ادویه می کنند، بنابراین فکر می کنم آنها کار خود را انجام دادند. طرح بسیار ساده است و در بیشتر قسمت ها فقط شامل دعوای پنگوئن ها و شاهزاده می شود. نبردهای مکانیکی به طرز شگفت آوری مناسب هستند. اگرچه آنها کمی ضعیف شروع می شوند، با طراحی های مکانیکی که به ویژه ضعیف هستند، در پایان عمل بسیار قوی تر می شود و طراحی های مکانیکی نیز بسیار بهبود می یابد. در نتیجه این نبردها، کاراکترهای مختلفی اتفاق می‌افتد که همه چیز را از نظر شخصیت پیش می‌برد. تلاش‌هایی برای ضرب‌های داستانی جدی وجود دارد که در آن‌ها علیرغم اینکه چقدر مضحک هستند و چقدر روی تلاش برای خنده‌دار بودن تمرکز دارند، باز هم به نوعی توانسته‌اند تأثیر مناسبی داشته باشند. اگرچه این مورد برای همه تلاش‌هایی که در این زمینه انجام می‌شود صدق نمی‌کند. این یک کیسه ترکیبی است، که در آن در حالی که برخی از لحظات بسیار خوب کار می کنند، بسیاری از آنها به سادگی نشان خود را از دست می دهند. به طور کلی می‌گویم آن‌هایی که قرار است هیجان‌انگیز، شدید یا ساده باشند، به خوبی کار می‌کنند، در حالی که لحظاتی که قرار است عاشقانه، دل‌انگیز یا هر چیز دیگری باشند معمولاً شکست می‌خورند. وقتی شکست می‌خورند، به سختی شکست می‌خورند و به نظر می‌رسد هیچ چیز نیست، حتی کمدی هم واقعاً کار نمی‌کند، که باعث می‌شود قسمت‌های خاصی از انیمه احساس کنند که واقعاً یک درگ کامل هستند. با این حال، لحظات بسیار خوبی نیز وجود دارد که در طول زمان ایجاد می شوند. در پایان یک چرخش نهایی وجود دارد که در آن شرور واقعی کسی است که سعی می‌کند عقل سلیم را به همه چیز بیاورد و سرگرمی همه را خراب کند، که در نتیجه انیمه به تلاش برای ارسال پیامی در مورد اینکه انحراف واقعاً خوب است تغییر می‌کند. این کار آنقدرها هم عالی نیست، خیلی سنگین است، اما به خوبی با انیمه مطابقت دارد و به پایانی می‌انجامد که همه چیز را راضی‌کننده است. هنر و انیمیشن بسیار قوی هستند و برای چیزهایی که واقعاً مهم هستند بسیار مؤثر هستند. همانطور که گفته شد، طراحی های مکانیکی که در ابتدا خیلی دوست نداشتم، اما طرح های بعدی بسیار بهتر بودند. انیمیشن اکشن هم واقعا محکم بود. طراحی شخصیت ها در اطراف بسیار خوب بود و انیمیشن برای آنها نیز برای بخش های ecchi محکم بود. OP بسیار هیجان انگیز بود و شروع خوبی برای هر قسمت بود. استفاده از OP در طول نبردها نیز به خوبی انجام شد. همچنین یک نسخه نرم‌تر و آهسته‌تر از OP وجود داشت که در یک نقطه به عنوان موسیقی پس‌زمینه استفاده می‌شد که من نیز فکر می‌کردم به خوبی انجام شده است. ED خوب بود. موسیقی متن زمانی که سعی داشت قهرمانانه باشد بسیار عالی بود. آهنگ‌های تصادفی مانند یکی وجود داشت که شبیه یک ریمیکس از آهنگ رسمی ارتش ایالات متحده بود که بسیار خنده‌دار و در نتیجه مناسب بود. خارج از آن، موسیقی متن آنقدرها به یاد ماندنی نبود.