Juushin Enbu: Hero Tales

نقدهای منفی زیادی وجود داشت که احساس کردم مجبور شدم یک نقد مثبت بگذارم زیرا واقعاً آن را دوست داشتم. من احساس می کنم خود انیمه آنقدر بد نیست که دیگران آن را می سازند. من احساس می‌کنم دلیل ایجاد طعم بد در دهان افراد این است که سعی می‌کنند مسائل را بیش از حد پیچیده کنند. داستان یک فانتزی خوب در مقابل شر است که در یک امپراتوری باستانی تخیلی اتفاق می‌افتد. این یک بازی کلاسیک است که جهان را از یک جهنم قدرت شیطانی غلبه یافته نجات می دهد که برای ویران کردن خم شده است. طرح داستان تا حدودی قابل پیش بینی است و شخصیت ها فاقد عمق هستند، اما این لزوما برای انیمه هایی مانند این چیز بدی نیست. این انیمه برای کیه؟ اگر می خواهید بنشینید و یک انیمه سرگرم کننده و هضم آسان با انبوهی از اکشن ها، کمدی ها و شخصیت ها را تماشا کنید، این برای شماست. این یک ماجراجویی از ابتدا تا انتها است و طرح آن به هیچ مکانی وابسته نیست. هیچ چیز بیش از حد پیچیده نیست و انیمه بر بار احساسی شخصیت تاکیدی ندارد. من این را بهترین انیمه موجود در بازار، یا حتی یکی از بزرگ‌ها نمی‌دانم، اما اگر با انتظارات واقع‌بینانه وارد شوید، این احتمال وجود دارد که به اندازه من از آن لذت ببرید.

اخیراً با رگه‌ای از نقدهای مثبت مواجه شده‌ام، بنابراین برای اینکه همه چیز را متزلزل کنم و ثابت کنم که هنوز می‌دانم چگونه انتقاد کنم در جایی که به دلیل انتقاد است، در اینجا افکار من در مورد یک نمایش است که آنقدر بی‌مزه است که دو بار آن را کنار گذاشتم. -داستان- "قصه های قهرمان" به همان اندازه که اسمش را باور می کنید عمومی است. تنظیم یک داستان در چین قرون وسطایی (یا شبیه به ظاهر فانتزی) در رسانه های شرق آسیا به همان اندازه رایج است که ساخت یک فانتزی غربی در اروپای قرون وسطی. طرح اصلی دیگر اصیل نیست، هفت جنگجو را دنبال می کند که هر کدام تناسخ خدایان جنگجوی مختلف هستند، دو (که به راحتی قهرمان و آنتاگونیست ما هستند) به عنوان قدرتمندترین ها شناخته می شوند در حالی که پنج نفر دیگر طرف را انتخاب می کنند. چرا دعوا می کنند؟ کارما ستاره ها!!! اکنون، مفهوم سرنوشت و اراده آزاد تا زمانی که داستان‌هایی گفته‌ایم در میان انسان‌ها بوده است، اما می‌تواند عصایی برای نویسنده باشد که بتواند از آن به عنوان یک پلیس ارزان استفاده کند. در این مورد، «قصه های قهرمان» از سرنوشت و کارما به عنوان بهانه ای برای پیشبرد طرح در غیاب انگیزه های شخصیتی توسعه یافته استفاده می کند. خود داستان در واقع بد نیست، اما آنقدر دردناک و غیرقابل تخیل به فرمول نزدیک می شود که چیزی برای خوب کردن آن وجود ندارد. هر چیزی را که اینجا می بینید در جای دیگر بهتر دیده اید. -هنر- هیرومو آراکاوا یکی از معروف‌ترین مجموعه‌های مانگای تمام دوران را با «Fullmetal Alchemist» ساخت. این شهرت زمانی که او سعی می‌کند از طرح‌های شخصیت‌ها در آثار دیگر استفاده مجدد کند، کمی مشکل ایجاد می‌کند - شما در حین تماشای این نمایش، "Spot the FMA" را بازی می‌کنید (و با قضاوت بر اساس "افسانه قهرمان ارسلان" این یک تکرار تکراری است. اشتباه برای او). کیفیت و زیبایی شناسی نیز هیچ چیز قابل توجهی نیست، با داشتن انیمیشن مناسب اما یک پالت بسیار عمومی و ساده - بسیاری از رنگ های روشن و صاف. سریال بد به نظر نمی رسد، اما خوب هم به نظر نمی رسد (در اینجا متوجه روندی شده اید؟) -صدا- زمانی که حتی جی. مایکل تیتوم نمی تواند کاراکتر خود را بسیار جالب جلوه دهد، نمایش به احتمال زیاد دارای کمبود نوشتاری است. صداپیشه‌های دوبله انگلیسی خوب عمل می‌کنند، اما صدا هنوز کاملاً عمومی است (هیچ‌کس چیز زیادی برای گفتن به یاد ماندنی داده نمی‌شود، بنابراین فرصت کمی برای درخشش یا مکیدن وجود دارد). موسیقی متن نیز کار خاصی نمی کند، OP و ED بسیار ابتدایی هستند. -شخصیت ها- بازیگران حتی اگر طرح‌هایشان از یک سریال فوق‌العاده بهتر کپی‌پیست نشده بود، منحصربه‌فرد نبودند. تایتو کهن الگوی دست نخورده یک قهرمان داستان شونن است: پر سر و صدا، خشن، نه چندان درخشان، و یک غذاخور بزرگ. بقیه نیز بسیار نزدیک به کهن الگو هستند: خواهر غیرمرتبط خونی، پس از نظر فنی، خویشاوندی نخواهد بود، بهترین دوست احمق، دزد دریایی با قلب خوب، دختر بد با یک قلب خوب، فرمانده جنگی که می خواهد برای لگدها و قهقهه ها مسئولیت را به دست بگیرد - همه چیز قبلاً انجام شده است. تنها مورد جالب، قاتل Shimei است، که تا زمانی که بتواند یک نمایش خوب را تماشا کند، اهمیتی نمی‌دهد که واقعاً چه کسی برنده می‌شود - با این حال، او یک شخصیت نسبتاً فرعی است. نقطه ای که من برای بار دوم تماشای «قصه های قهرمان» را متوقف کردم، زمانی فرا رسید که یک شخصیت خاص سمت خود را عوض کرد و به شرور پیوست - زیرا شرور گفت که برای صلح می جنگد. هیچ توضیحی در مورد اینکه چگونه اعمال شیطانی او واقعاً آرامش را به ارمغان می آورد، او فقط اعلام کرد که این هدف او بود و این شخصیت (که کارهای شیطانی خود را به خوبی می دانست) به سادگی بلند شد و با اندکی تردید به او پیوست. و آن موقع بود که رفتم. -لذت بردن- برای مدتی به‌عنوان سرگرم‌کننده «مغزت را خاموش کن» خوب بود، اما با توجه به اینکه طرح داستان زمان شیرین خود را برای رسیدن به جایی می‌برد و بازیگران آن‌قدر جذاب نبودند تا آن را جبران کنند، نمایش را کنار گذاشت. سپس چند ماه بعد دوباره به آن ضربه زدم، هیچ چیز بهتر نشد، و زمانی که داستان احمقانه پیچید، فقط گفتم "فراموش کن" و از آن زمان به داستان های قهرمان پرداختم. من به ندرت سریالی را رها می کنم زیرا آن را شروع نمی کنم مگر اینکه فکر کنم شانس زیادی برای دوست داشتن آن وجود دارد. من روی این یکی قمار کردم و شکست خورد. -به طور کلی- «قصه‌های قهرمان» در واقع بوی بدی نمی‌دهد، اما به همین دلیل هم هیچ چیز خوبی برای ذکر نیست: کاملاً عمومی است. شما می توانید با چسبیدن به کهن الگو از شکست فاجعه آمیز جلوگیری کنید، اما هرگز به خاطر آن به یاد نمی آورید (مردم دوست دارند در "روزهای مدرسه" چرت و پرت بگویند، اما هنوز هم مدت ها پس از فراموشی درباره آن صحبت می کنند. دیگر درام های عاشقانه کلی تر). ارزش این را ندارد که برای یک چیز خوب تماشا کنید، یا فقط ببینید چقدر می تواند بد شود. از این سریال ولرم بگذر، شک دارم ارزش وقت گذاشتن را داشته باشد.