Hana to Alice: Satsujin Jiken

Hana and Alice از نظر انیمیشن کار خوبی نیست، گاهی اوقات خسته کننده به نظر می رسد، اما به معنای واقعی کلمه آن را با چیز دیگری که دارد جبران می کند، اساساً فقط فضا. این فقط یک چیز واقعاً منحصر به فرد برای انیمه است، چیزی در مورد نحوه ارائه آن به نظر نمی رسد که گاهی انیمیشن باشد (که برای زمینه، این پیش درآمد یک فیلم لایو اکشن است، بنابراین به نوعی منطقی است). تماشای شخصیت ها واقعاً سرگرم کننده است، به نوعی واقعی تر به نظر می رسد، من نمی توانم از هیچ چیز در این فیلم خسته شوم. بخش بسیار مناسبی از این فیلم وجود دارد که آلیس در حال غذا خوردن و راه رفتن با پیرمردی تصادفی است که به طور تصادفی دنبالش رفته است، و او دیگر هرگز ظاهر نمی شود یا هیچ استفاده ای در داستان ندارد، اما اصلاً غیرضروری به نظر نمی رسد. جالب هست. این اساساً همه چیز است، به هر حال، در اینجا به هر جنبه از 0-2 امتیاز می دهم (0 به معنای بد، 1 به معنای خوب/خوب، 2 به معنای به طور قابل توجهی خوب) با نمره کلی که بر اساس ✨vibe✨ است، ارتباطی ندارد داستان ⭐ هنر صدا ⭐ شخصیت ⭐⭐ لذت ⭐⭐

من فرصت خوش شانسی را داشتم که فقط با دیدن کاور آرت وارد این فیلم شوم. اگر هنوز چیزی شما را خراب نکرده است، فقط این را امتحان کنید، تنها 95 دقیقه است. حالا با این گفته ها... پسر تعجب کردم... در یک راه خوب. در حالی که این نمایش از برخی جهات تجربی است، آزمون تورنسل خوبی است برای اینکه نمایشی با ترکیبی بسیار یکنواخت از عناصر لایو اکشن و انیمه در یک نمایش واحد چگونه به نظر می رسد. چه رقص، دیالوگ، کارگردانی، روایت یا کمدی، هر عنصر چیزی داشت که می‌توانستم احساس کنم بیشتر از پس‌زمینه لایو اکشن یا پس‌زمینه انیمه می‌آمد. اگر نه به این دلیل که فکر می‌کنید طرح داستان سرگرم‌کننده است، من این را به هر تماشاگر مشتاق انیمه پیشنهاد می‌کنم تا به آن‌ها دیدگاه بسیار خوبی در مورد اینکه چقدر فضا برای سبک‌های بسیار متفاوت انیمه وجود دارد، ارائه می‌دهم. داستان: داستان در حالی که کمی پراکنده بود، هنوز تماشای آن سرگرم کننده بود. در بسیاری از مواقع احساس می‌کردیم که یک تهوع بزرگ برای بیان کمدی وجود دارد، اما سبک انیمیشن باعث می‌شود که بتواند یک سکه را به لحظات جدی یا دراماتیک تبدیل کند. هنر: بدون شک بسیار تجربی. من فکر می کنم در مجموع آنها در زمینه انیمیشن موفق شدند. با توجه به اینکه چقدر از نماهای لایو اکشن و نماهایی به سبک انیمه ترکیب شده بود، دوست داشتم وقتی که روایت یا لحظه آن را ارائه می‌دهد، کمی بیشتر به این فکر می‌کردند که یکی یا دیگری را نشان دهند. لحظاتی که بیشتر احساس انیمه می‌کردند (معمولاً در حال دویدن) به دلیل نداشتن چشم‌انداز یا ترکیب‌بندی احساس گرفتگی می‌کردند. لحظاتی که لایو اکشن بیشتری احساس می‌شد، احساس خوبی داشتند، اما فکر می‌کنم تمایز بهتری می‌توانست جریان منحصربه‌فردتری ایجاد کند. صدا: صدا متوسط ​​بود، هیچ چیز واقعا منحصر به فردی نبود. من چیزی نشنیدم که دوست نداشته باشم. شخصیت: این قسمت دیگری است که در آن ترکیب جالبی بین اکشن های زنده و انیمه در بازی وجود داشت. در حالی که شخصیت‌ها به اندازه انیمه‌های استاندارد رسا نبودند، طراحی از بازی‌های ارگانیک یا واقعی‌تر برای شخصیت‌هایی ساخته شد که احساس واقعی‌تری داشتند. شخصیت آلیس و هانا را می‌توان از اجرای VA در کنار نحوه حرکت شخصیت‌ها در صحنه احساس کرد. (زمانی که آنها برای اولین بار با هم ملاقات می کنند یک مثال واقعا خوب است) لذت: به طور کلی از این کار لذت بردم، عمدتاً به دلیل منحصر به فرد بودن آن. باز هم تاکید می کنم که با انتظار یک انیمه وارد این کار شدم و با این حال با احساس رضایت بیرون آمدم. حتی اگر در یک انیمه استانداردتر ساخته می‌شد، حتما آن را تماشا می‌کردم، اما اینکه می‌توانستم طعم فوق‌العاده منحصربه‌فردی را که این ترکیب به آن بخشیده بود، ببینم لذت خوبی بود که برای همیشه نحوه مشاهده نمایش‌هایی که سعی در عبور از پل‌ها را دارند تغییر می‌دهد. لایو اکشن و انیمه