Hachimitsu to Clover

تماشا کردن، غذا دادن به اجبار، تسلیم شدن در برابر عسل و شبدر کسل کننده ترین تجربیاتی بوده است که من از تماشای انیمه داشته ام. نمایش متفکرانه‌تر، حساس‌تر، واقعی‌تر از هر چیزی است که در انیمه‌های جریان اصلی دیده می‌شود، و در عین حال کم لذت‌ترین، کسل‌کننده‌ترین و خسته‌کننده‌ترین انیمه‌ای است که تا به حال در تمام طول مسیر تماشا کرده‌ام. تنها پس از چندین بار تلاش توانستم به پایان برسانم، نتیجه نهایی چیزهای مورد نظر باقی می ماند. درخشندگی، گرمای واقعی گاهی اوقات، و مقداری دیوانه کننده بار و روان رنجوری دارد. مثل نشستن در جلسه درمانی کسی است. شروع بسیار خوب است، قسمت اول لذت بردن از آن است، محیط دانشگاه، شخصیت های هنری و دنیایی را که در آن زندگی می کنند کاملاً تنظیم می کند. مونتاژ موسیقی عالی دارد. یکی از بهترین قسمت های اول انیمه. بهترین سکوی پرتاب ممکن را برای شروع داستان به استراتوسفر فراهم می کند. در عوض به سراشیبی می رود. من موضوع را دوست ندارم ناله و ناله بسیار است. تمام کاری که هر کسی تا به حال انجام می دهد در عسل است و شبدر عوضی و ناله است! "اوه، من خیلی بی روحم، وای بر من، من هیچ استعدادی ندارم، من این پسر را دوست دارم اما او این دختر را دوست دارد، من این دختر را دوست دارم اما این پسر دیگر این دختر را دوست دارد و این دختر احتمالا این پسر را بیشتر از من دوست دارد." - لعنت مقدس! خفه شو! و حتی من را در پایان شروع نکنید، حتی مرا شروع نکنید. به هیچ وجه نمایشی به این شکل پایان نمی‌یابد و امروزه به عنوان یک نمایش کلاسیک شناخته می‌شود، به هیچ وجه امکان ندارد - اما حتی من را شروع نکنید. اما بازگشت به شروع. بعد از قسمت اول هیچ اتفاق دیگری نمی افتد. هیچ روایت جامعی وجود ندارد که داستان را هدایت کند. در عوض داستان ها بر اساس نیمه اپیزودیک روایت می شوند. نمایش‌های اپیزودیک تنها زمانی کار می‌کنند که هر قسمت به خودی خود لذت‌بخش باشد. نیازی به گفتن نیست که در مورد عسل و شبدر اینطور نیست. ما با شخصیت‌های بی‌ربط بسیار زیادی آشنا می‌شویم، مانند پدر ناتنی پسر مو نقره‌ای، و افراد بی‌شماری دیگر، و در نتیجه زمان کافی برای بازیگران اصلی برای گذراندن وقت با هم وجود ندارد. مشکل دیگر در مورد عسل و شبدر این است که نمایش قبل از شروع به پایان می رسد. مرد با موهای آشفته با عینک قبل از اینکه فرصتی برای آشنایی با او داشته باشیم دانشگاه را ترک می کند، نگهبان سیگار کشیدن هاگو به سفری به آفریقا می رود و موریتا تقریباً هرگز در اطراف نیست - و با این حال بلافاصله، داستان خود را به درون می کشاند. این احساسات غم انگیز بدون اینکه حتی بستر لازم را برای دلبستگی بیننده به این شخصیت ها فراهم کرده باشد. نتیجه نهایی - من اهمیتی نمی دهم! مرد مو نقره ای از نداشتن استعداد کافی ناراحت است؟ اهمیت نده! دختر سفالگر هنوز در مورد پسر دوست داشتنی و با موهای درهم و برهم عینکی که عاشق زن اداری افسرده است، تلفن را قطع کرده است؟ اهمیت نده! دختر سفالی گریه می کند؟ چی؟ از نو؟ قبلا، پیش از این؟ زمان مطمئناً زمانی که شما سرگرمی ندارید پرواز می کند! خیره شدن به پالت آبرنگ شسته شده نیز برای من کاری ندارد. آثار هنری که خطوط کلی مشخصی نداشتند، و به طور کلی انیمیشن ضعیفی که باعث ایجاد یک تجربه تماشای خواب آلود شده بود، برای تمرکز بر روی صفحه نمایش مشکل داشتم. آنقدرها هم پیر نشده است، اما خارج از چند نقطه، زیبا نیست. بدیهی است که قطعات کوچکی وجود دارد که من آنها را دوست دارم. سفر دوچرخه سواری پسر مو نقره‌ای و بازگشت نهایی او در پایان فصل اول، جایی که در نهایت از موریتا بهتر می‌شود، لحظه رضایت‌بخشی است. صحنه ای که در انتهای آن، تاکموتو جذابیت خوش شانسی را که هاگو به او داده است را باز می کند، الهام گرفته شده است. به طور کلی من از پختگی نوشته و تلاش های آن برای رئالیسم قدردانی می کنم. همه شخصیت ها تا زمانی که ناله نمی کنند بسیار دوست داشتنی هستند. موریتا به خودی خود دارای شخصیت مغناطیسی است که بینندگان را وادار می کند که تماشا کنند تا بتوانید صحنه های بیشتری را با او ببینید. او به تنهایی دلیل کافی برای اثبات این موضوع است که این همان نویسنده‌ای است که بعداً ۳-گاتسو بدون شیر را ساخت. اما این 3-gatsu no Lion نیست. ممکن است همان سبک کمدی و آثار هنری منحصربه‌فرد را داشته باشد، اما موضوع عسل و کلاور لذت‌بخش نیست و تماشای آن یک تمرین خسته‌کننده بود. عبارت "تماشای رنگ خشک" نمی تواند مناسب تر باشد. اگر می‌توانید حوصله‌تان را معده کنید و تحمل زیادی برای مزخرفات داشته باشید، چیزهای زیادی برای قدردانی وجود دارد، اما من ترجیح می‌دهم بخوابم.

Honey & Clover قطعا لحظات خوبی دارد، اما ایرادات آن بیش از آن بزرگ هستند که بتوان نادیده گرفت. من آن را کنار می گذارم، زیرا یک چیز مهم وجود دارد که نمی توانم از آن بگذرم: هاگو. هاگو از همان ابتدا شیرخوار شده است. عمویش او را طوری معرفی می کند که انگار او کودک نوپایی است که نمی تواند خودش صحبت کند یا فکر کند. اوه، اما نگران نباشید، هاگو 18 ساله است، زیرا نمایش از همان ابتدا به ما خواهد گفت. او برای خودش صحبت نمی کند. او خیلی بیشتر مستعد ساختن صداها یا حرکات است. (جدی.. چرا حرف نمی‌زند؟ و وقتی بالاخره حرف می‌زند... به نظر می‌رسد که مست است...) اغلب شخصیت‌ها به جای او درباره او صحبت می‌کنند. صرف نظر از سن اعلام شده هاگو، او به معنای واقعی کلمه به معنای دیگر به عنوان یک کودک به تصویر کشیده می شود. هیچ یک از ویژگی‌ها، ویژگی‌ها، طراحی یا هر چیز دیگری شما را به این باور نمی‌رساند که او بیش از 10 سال سن دارد (اگر اینطور باشد) اگر به صراحت خلاف آن ذکر نشده بود. قسمت 4، جشن کریسمس.. به معنای واقعی کلمه صحنه ای وجود دارد که در آن هاگو و چند دختر دیگر در حال تحسین پاهای آیومی هستند و تاکومی چنین می گوید: "من مطمئن هستم که شما بچه ها وقتی بالغ شوید چنین پاهایی خواهید داشت." ?? قسمت 5؟ همان چیزی است، اما این بار؟ سینه ها همان پاسخ چه لعنتی پس چیزی بود که دوست داشتم؟ در واقع بله. من عاشق هنر و موسیقی بودم. من همچنین برشی از زندگی را دوست دارم، و بنابراین طبیعتاً تمایل دارم که سرعت آهسته و این احساس را دوست داشته باشم که هر قسمت مملو از لحظاتی است که اتفاقاً در آن قرار می‌گیریم. متأسفانه، چیز دیگری وجود نداشت که از آن لذت ببرم، حتی هاگو را کنار گذاشتم (که یک سوال بسیار بزرگ است، توجه داشته باشید). بنابراین در اینجا موارد دیگری وجود دارد که تا به حال من را آزار می دهد: وقتی صحبت از صحنه هایی می شود که برای نشان دادن ما انتخاب می شوند، اغلب به نظر می رسد که هدف/جهت کمی وجود دارد. آنها همیشه داستان را به جلو نمی برند یا شخصیت ها را بیشتر توسعه نمی دهند. آنها گاهی اوقات حتی خیلی سرگرم کننده نیستند. ما فقط در قسمت 3 هستیم، و ناگهان به این صحنه دراماتیک پرتاب می‌شویم که در آن آیومی از تاکومی عصبانی می‌شود که اساساً از شخص دیگری خوشش می‌آید و اینطور است - چرا ما اهمیت می‌دهیم؟ ما حتی هنوز چیزی در مورد هر یک از این شخصیت ها نمی دانیم. چرا باید احساس بدی داشته باشیم؟ آیا باید احساس بدی داشته باشیم؟ به نظر می رسد که ما باید فکر کنیم که این یارو برای دوست داشتن شخص دیگری یا چیز دیگری، احمق است، اما چرا؟ آیا او را هدایت کرد؟ آیا خوب نیست که ما زمینه ای داشته باشیم تا خودمان بتوانیم به نوعی نتیجه گیری کنیم؟ شخصیت اصلی نیز به مری سو می دهد. شاید یکی از ایرادات او این باشد که او کمی تندرو است؟ همچنین لحظات بسیار زیادی وجود دارد که علیرغم آشکار بودن آن، احساسات شخصیت به صراحت از طریق مونولوگ درونی برای ما بیان می شود. واقعاً لازم نیست صحنه ای وجود دارد که یوتا به تازگی برای دیدن مادرش آمده است و یکی از همکارانش می پرسد: "ممکن است به دلیل اینکه کازو را دوست ندارید به خانه نیامده اید؟" بلافاصله واضح است که پاسخ مثبت است، و برای لحظه ای به نظر می رسد که نمایش ممکن است به اندازه کافی به مخاطب احترام بگذارد تا از دادن همه پاسخ ها به ما اجتناب کند و به ما اجازه دهد جزئیات را خودمان تفسیر کنیم. اما نه، یوتا پس از ترک محل کار مادرش بلافاصله شروع به گفتن جزئیات زندگی خانگی خود می کند. در نهایت، او به کازو برخورد می کند و آنها به یک قفس چوبی می روند، جایی که او صحبت های همکار مادرش را به یاد می آورد و می گوید: "راست می گفت." به طور جدی؟ آیا نمی‌توانستید به جای اینکه صریحاً آن را به ما بگویید، همه اینها را از طریق طرح به ما نشان دهید؟ حداقل، آیا لازم است به ما بگویید که او را کاملاً دوست ندارید در حالی که از قبل آشکار است؟ این دیدار صرف تک گویی درونی زائد او می شود. شاید خوب بود که فقط بازدید را نشان می دادیم و اجازه می دادیم بیننده خودش به نتیجه برسد. راستش را بخواهید، حتی اگر بقیه این نمایش بهتر بود، مهم نیست. کل وضعیت هاگو خیلی عجیب است و نمایش را خراب می کند.