Garouden: The Way of the Lone Wolf

آیا تا به حال شده که بخواهید انیمه ای را با تمام هیاهوی مبارزات در نقش باکی، اما بدون هیچ گونه سبک یا ماده تماشا کنید؟ گارودن همین است. نتفلیکس تلاش می‌کند تا موفقیتی را که اقتباس‌های باکی و پسر غوغا بود، دوباره به دست آورد، در حالی که فقط به شما یادآوری می‌کند که چرا آن اقتباس‌ها خیلی بهتر عمل کردند. Garouden، در هشت اپیزود خود، به سختی زمان کافی برای یادگیری نام شخصیت ها را در اختیار شما قرار می دهد، قبل از اینکه ناگهان کل بازیگران را تغییر دهید (منهای شخصیت اصلی جوزو فوجیماکی، اما ما به او خواهیم رسید). تورنمنت زیرزمینی، یکی از بزرگترین نقاط فروش انیمه، در مجموع دو قسمت طول می کشد و جوزو با سختی مسابقات را جارو می کند. داستان فرعی عاشقانه، اگر حتی بتوان آن را نامید، برای جوزو کمتر نیروی محرکه ای به نظر می رسد و بیشتر وظیفه نویسندگان است. داستان فرعی کارآگاهی که به طور مماس با داستان عاشقانه مرتبط است نیز شبیه محتوای پرکننده است - داستان انتقام‌آمیز از دیدگاه کارآگاه که با دستگیری جوزو توسط او به پایان می‌رسد، اما با همان حرکتی که او را در هم می‌زند یک شلیک می‌شود. اولین باری که آنها ملاقات کردند (پس از آن، جوزو بدون تشریفات فرار می کند تا به پسری برسد که در واقع می خواست با او مبارزه کند، که مسلماً خنده دار بود). فینال مبارزه برای علاقه جوزو علیه هیمکاوا بود، که ساکو با او شیمی صفر دارد (و در پایان مشخص شد که او همیشه جوزو را دوست داشته است، بنابراین هیمکاوا فقط یک پرنده یا چیزی شبیه به آن بود). جوزو در نهایت در مبارزه شکست می خورد، اما دختر را می گیرد، اما در نهایت به خاطر قتل تحریک کننده دستگیر می شود و به زندان می رود، که به شدت کاهش می یابد. در نهایت، تحقیقات بیشتر ثابت می کند که کل این خط داستانی ساخته شده است، و تقریباً هیچ ارتباطی با مانگای Garouden ندارد که جوزو حتی شخصیت اصلی آن نیست! این مانگا به دنبال بونشیچی تانبا است، شخصیتی که در قسمت اول ظاهر کوتاهی دارد و سپس به عنوان یکی از عناصر اصلی نمایش در سکانس پایانی تبلیغ می‌شود. در حالی که من نمی توانم مانگا را توصیه کنم، زیرا هنوز آن را به طور کامل نخوانده ام، Garouden: Way of the Lone Wolf واقعاً فقط اقتباسی از آن فقط در نام است. حداقل OP نوعی مرموز است و انیمیشن‌های رزمی روتوسکوپی، در حالی که در مقایسه با مبارزات پر زرق و برق باکی بسیار کم‌درخشند، بازنمایی‌های چشمگیر مبارزه تن به تن واقعی هستند.

این انیمه فوق العاده تاثیرگذار بود. نه تنها به عنوان یک انیمه سرگرم‌کننده بود، بلکه مشروعیت صحنه‌های جنگی واقعی در سراسر آن شگفت‌انگیز بود. نمایش‌هایی مانند باکی و کنگن عاشورا از تکنیک‌های غیرواقعی (هرچند هنوز جذاب) استفاده می‌کنند، جایی که گارودن از نمونه‌هایی از تکنیک‌های واقعی استفاده می‌کند و کمی اغراق انیمه را روی آن‌ها اعمال می‌کند. اگر طرفدار هر دو انیمه و هنرهای رزمی واقعی هستید، این نمایش را به شما توصیه می کنم. دیالوگ آن کمی ساده است، اما من معتقدم که در واقعیت این است که مبارزان بیانگرترین افراد جهان نیستند. من برای دیدن فصل دوم بسیار هیجان زده هستم.

اگر تا به حال می خواستید یک انیمه هنرهای رزمی به خواب بروید، این همان چیزی است. من آن را برعکس Grappler Baki توصیف می کنم. شخصیت ها برش های مقوایی بدون احساس هستند. این افراد یک حالت چهره دارند و به معنای واقعی کلمه مانند سنگ هایی هستند که به اطراف هل داده می شوند. مثل این است که آنها شخصیت ها را مرور کرده اند و اسلایدرهای شخصیتی خود را صفر کرده اند. بزرگترین گناه این نمایش این است که دعواها تجمعی ندارند. قوس مسابقات از ناکجاآباد با فهرست کاملی از مبارزان عمومی فراموش‌شدنی شروع می‌شود. اگر به دنبال انیمه ای با لحظات تبلیغاتی هستید، متأسفانه هیچ کدام از آن ها را در اینجا نخواهید داشت.