Zoku Sayonara Zetsubou Sensei

＊زبان مادری من انگلیسی نیست، بنابراین از مترجم استفاده می کنم. در حالی که گاف ها یکی پس از دیگری شلیک می شوند، تصور رایج بسیاری از جوک های خاص ژاپن وجود دارد. به نظر می رسد در خارج از کشور نیز بسیار مورد توجه قرار گرفته است، و من شگفت زده هستم که طرفداران انیمه تا این حد با فرهنگ ژاپنی آشنا هستند. از همان ابتدا، حتی نام قهرمان داستان تبدیل به یک کلمه بازی هوشمندانه می شود - ایتوشیکی نوزومو (糸色望). کاراکترهای "糸" به معنای "نخ"، "色" به معنای "رنگ" و "望" به معنای "امید" است. وقتی این شخصیت‌ها را در کنار هم قرار می‌دهید، 糸色望 شکل می‌گیرد که به عنوان "絶望(Zetsubou") به معنای "ناامید" خوانده می‌شود. بنابراین، "Itoshiki Nozomu" به "معلم ناامید" ترجمه می شود. علاوه بر این، صدای "(糸色)Itoshiki" نیز به عنوان "معشوق" تعبیر می شود و در نتیجه "معلم محبوب" به وجود می آید. چنین بازی با کلمات در سراسر ظاهر می شود. اتفاقا لحظه مورد علاقه من اشاره به گابان/گاوان در قسمت چهارم است. نمی توانستم جلوی خنده ام را بگیرم. "جوچاکو!" فکر می‌کردم حس طنز نویسنده اصلی، کوجی کومتا، شبیه حس طنز دوتای کمدی "رحمنس" است، اما جالب اینجاست که پنل‌هایی در مانگای اصلی وجود دارد که رحمنس را مسخره می‌کند. نمی‌دانم که آیا این نوعی طنز تحقیرآمیز است. در هر صورت، انیمه حتی خام تر است، و همه چیز در مورد حماقت مداوم است، که عالی است. با این حال، درج غیر ضروری و بیش از حد عکس های شورت، همانطور که در برخی صحنه ها دیده می شود، در ژاپن امروزی قابل انتقاد است. ترکیب بندی به سبک ژاپنی و صفحه مسطح تکنیک هایی هستند که بعداً در مجموعه «مونوگاتری» به ارث رسیدند. این یک رویکرد درخشان توسط Akiyuki Shinbo و Shaft است که هم تلاش انیمیشن را کاهش می دهد و هم ارائه شیک را حفظ می کند. این انیمه ترکیبی لذت بخش از گنگ های منطقی، مزخرف، بازی با کلمات و تقلید است. واقعا یک کار سرگرم کننده! اگر از تلویزیون پخش می شد، تماشای آن هر هفته لذت بخش بود. امتیاز پایه 5/10; با اضافه کردن یک امتیاز به آن امتیاز 6/10 بدهید، زیرا احمقانه پرانرژی و اجرای صدای برجسته آن هنوز در فصل دوم وجود دارد.

اگر ژاپنی نیستید، از این کار لذت خواهید برد. اگر هستید، واقعاً از این کار لذت خواهید برد، زیرا بسیاری از جوک ها عمدتاً به سمت جامعه و فرهنگ ژاپنی است و برای درک واقعی و قدردانی از جوک ها به دانش درونی زیادی نیاز است. این یکی از اولین انیمه‌هایی است که استودیو شفت را به سمت کارگردانی منحصربه‌فرد خود سوق داد و سبک‌های کارگردانی نامتعارف با این انیمه به همان اندازه عجیب و غریب با مجموعه‌ای از فیلم‌های عجیب و غریب سرگرم‌کننده مانند یک دستکش مطابقت دارد. این نمایش همچنین از معدود مواردی بود که پیشگام نام شخصیت‌هایی بود که شخصیت آنها بسیار شبیه کومی سان بود. موسیقی منعکس کننده ماهیت پوچ نمایش است. خودآگاهی و تحقیر دائمی و در عین حال هرگز خسته کننده از خود. به طور کلی یک انیمه واقعاً طنز، روشنفکرانه و در عین حال احمقانه (عمدا) و یک انیمه گیج که برجسته است.