Yakitate!! Japan

یاکیتی !! ژاپن با براندازی و پیش بینی پذیری، خود را در روال خود غرق می کند. از طریق کاستی های خود موفق می شود و از مزایای آن در بیشتر زمان اجرا نهایت استفاده را می برد. و به عنوان یک مانگا/انیمه گگ، Yakitate از این موارد بسیار آگاه است. در ابتدا ظاهر یک برند معمولی Shonen از سبک زندگی را با یک فرضیه مضحک معمولی تقلید می کند. همانطور که مقدمه تبدیل به روال می شود، عناصر جدید با سرعت ثابتی معرفی می شوند تا حتی عبارات جذاب را جذاب کنند. در اولین آرک اصلی یک داستان فرعی رشد شخصیت وجود دارد که در آن او سعی می‌کند عادت عبارات صید خود را بیاموزد. صادقانه بگویم، قبل از آن لحظه اینور منتشر کرد که از آن استفاده کرد. اما جلب توجه به موضوع، لحظات گذشته و آینده را با عبارت گیرا احیا کرد. این نوع داستان‌های فرعی در طول زمان اجرای Yakitate اتفاق می‌افتد. و آنها ضروری هستند زیرا شخصیت ها همه چیز را حمل می کنند. داستان تقریباً وجود ندارد. یک آزوما جوان می خواهد نانی منحصر به فرد برای ژاپن درست کند. و این شامل 3 قوس مسابقات است. و همانطور که متوجه شدم قسمت سوم تا حدی تغییر کرد تا متناسب با انیمه باشد. اما این تغییرات با تغییرات شخصیتی و دانشی عظیم در آخرین لحظه به وجود آمد که باعث شد بیشتر آنها به شکلی عجیب برجسته شوند. اما این فقط بر خواننده مانگا تأثیر می گذارد، بنابراین می تواند ناچیز به نظر برسد. همانطور که داستان در طول قسمت ها ادامه می یابد، بیننده تغییرات خاصی را در ساختار فرمول مسابقات مسابقات مربوطه مشاهده خواهد کرد. برای مقایسه این فرنچایز قابل توجه دیگر، Shokugeki no Some (جنگ غذا) ساختار بسیار مشابهی دارد. من همچنین استدلال می کنم که به شدت از Yakitate الهام گرفته شده است. اینها عمدتاً شامل «آماده کردن»، «پخت»، «چشیدن» و «واکنش» هستند. هر تورنمنت روی یک مرحله متفاوت متمرکز بود. و به همین دلیل، هر تورنمنت کاملاً متفاوت بود و دومی ضعیف‌ترین بود. روی بخش واکنش متمرکز بود و بیشتر آن‌ها داستان‌های 10 تا 20 دقیقه‌ای بودند که بیشتر به یک جناس بد منجر می‌شد. و قبل از اینکه فراموشش کنم: این انیمه جناس هایش را دوست دارد. اما حتی با وجود ضعیف‌ترین قسمت، همه مسابقات در بیشتر موارد لذت‌بخش هستند. اینها برخی از نکات مهم اینجا و آنجا با یکپارچگی ساختاری برخی مسابقات است که هرگز به آنها پرداخته نشد، اما نیازی به این کار نبود. یکی دیگر از غم های من "شرورها" هستند. نقل قول های بزرگ، زیرا از نظر فنی فقط یک شرور کوچک وجود دارد، زیرا حتی بد بزرگ یک 180 بزرگ را از کلاه خود بیرون می کشد. (که یکی از تغییرات اصلی مانگا/انیمه است) و تنها شرور دارای عقده برتری عجیبی است که به عنوان انگیزه اصلی او عمل می کند. همه حریفان دیگر در بهترین حالت رقیب هستند. برخی از آنها بیشتر مورد هیپ و پیشگویی قرار می‌گیرند، اما احساس ناتوانی می‌کنند زیرا به ندرت در خارج از مسابقه با قهرمانان نمایش داده می‌شوند. در بیشتر مواقع، آن رقبای قهرمانان را قبل یا بین بازی‌ها طعنه می‌زنند. اما با قلب و عشق بازیگران اصلی ما می توانند بر این موانع غلبه کنند. که بیش از یک بار اتفاق افتاد. بزرگترین مزیت Yakitate عجیب بودن فرضیه آن و طبیعت غیرقابل پیش بینی ناشی از آن است، زیرا اکثر بینندگان در زمینه پخت نان آگاهی ندارند. این عجیب و غریب دامنه توجه بیننده را جلب می کند، زیرا حتی بازیگران اغلب متوجه می شوند که هر چیزی که اتفاق می افتد چقدر عجیب است. زیرا آنها ناظران جانشین هستند زیرا بینندگان واقعاً نمی توانند موقعیت هایی را که مشاهده می کنند تفسیر کنند. ما به میدان هواپیما دیگری کشیده می شویم که در آن بازیگران در مورد مکانیک موجود می دانند. ما به شخصیت‌های جایگزین نیاز داریم، زیرا بدون آنها، بیننده بی‌خبر خواهد بود. این یک تکنیک عالی است که در اینجا به طور کامل مورد استفاده قرار می گیرد.

- نقد انگلیسی (نسخه ترجمه شده) با "Yakitate!! Japan" سریع و مستقیم خواهم بود. همانطور که این انیمه در واقع است. آره، داستانی در مورد نانوایانی است که نان درست می کنند، دیوانه به نظر می رسد، درست است؟ خوب، کار می کند. البته در همان چیزی که هست کار می کند. من توضیح می دهم، "Yakitate!! Japan" یک نمایشنامه بی تکلف است، مطمئناً. دارایی اصلی آن بسیار واضح است، روی کمدی تمرکز دارد با موضوعی آنقدر متفاوت و غیرعادی که حتی به خودی خود خنده دار به نظر می رسد. طبیعتاً محدودیت هایی دارد، اما شواهدی در این مورد وجود دارد و تقریباً همیشه با تسلط بر آنها مرز می بندد. این سرگرم کننده و در عین حال آموزشی است که همیشه ترکیب خوبی است. تعادل تقریباً کاملی بین طنز پوچ (معمول ترین طنز ژاپنی در این مورد) و طنز هوشمندانه مبتنی بر بازی های کلمه و استعاره دارد. این اصل تا جایی است که بگوییم کافی است برای جلوگیری از افتادن در کسالتی که به دلیل موضوعش تقریباً مطمئن به نظر می رسد (راست باشیم: داستانی در مورد افرادی که رقابت می کنند تا ببینند چه کسی بهترین نان را درست می کند، فضای زیادی ندارد). من واقعاً می توانم یک پاراگراف کامل از این بررسی را به اظهار نظر در مورد جزئیات کوچکی که توجه من را جلب کرده است اختصاص دهم و به "Yakitate!! Japan" شخصیتی خاص و ماهیت بسیار متمایزی می بخشد. من، در واقع. هشدار می‌دهم که از اینجا به بعد، و تا زمانی که خط شکسته شود، ممکن است اسپویلرهای جزئی وجود داشته باشد (هرچند هرگز مستقیماً از طرح نمی‌آید). در اینجا من می روم. در هر یک از 69 قسمت، آنها چند ثانیه در پایان (بعد از پیشروی قسمت بعدی و پایان) صرف می کنند تا برخی کنجکاوی های واقعی مربوط به داستان، معمولاً در مورد خود نان یا سنت های ژاپنی را توضیح دهند. آن را «بذر علم» می نامند. موارد متعددی وجود دارد که دیوار چهارم به شیوه ای درخشان شکسته می شود. چند بار یادم می آید که قانونی بودن ذکر شخصیت های دیگر انیمه ها یا کمپانی های واقعی زیر سوال می رود. در موقعیتی دیگر یکی از شخصیت ها تعجب می کند که چگونه ممکن است در یک صحنه در یک شهر باشند و در صحنه بعدی ناگهان خود را در شهری دیگر بیابند. سپس از "جادوی ویرایش" به او می گویند که این کار به این دلیل انجام می شود که "هیچ کس علاقه ای به توالی سفر در وسایل نقلیه عمومی ندارد". درخشان به طور مداوم از شخصیت ها و موقعیت های انیمه های دیگر نام برده می شود، حتی وجود یک سکانس در طرح به عنوان ادای احترام یا تقلید (یا حتی هر دو). بدون اینکه زیاد فکر کنم لحظاتی از «کارآگاه کانن»، «وان پیس»، «دراگون بال» یا «حیات وحشی» را به یاد می آورم. همچنین ارجاعات زیادی به برندها، شخصیت ها و مکان ها در فرهنگ ژاپنی وجود دارد. حتی برخی، اگرچه کمتر، بیشتر بر وسترن تمرکز کردند، مانند اشاره کنجکاو به فردی مرکوری بزرگ. اپیزودهایی با ساختار یا مضمونی وجود دارند که تنوع و طراوت بسیار زیادی را ارائه می دهند. برای مثال می توانم به طرحی فکر کنم که شامل سفر در زمان با جلوه های پروانه ای است که زمان حال را تغییر می دهد (این یکی به ویژه وحشیانه است)، نسخه جایگزینی از انیمه که در آن نان دیگر شخصیت اصلی نیست بلکه برنج است، یک فصل. با سکانس های اختصاص داده شده به هنر (با یک جنبه گرافیکی) از نقاشانی مانند مونه یا پیکاسو، یا تقلید هجوی تماشایی از "ارباب حلقه ها". تخیل و اصالت نویسندگان/فیلمنامه نویسان بسیار بسیار شگفت انگیز می شود. البته در "Yakitate!! Japan" همه چیز به این خوبی نیست. طولانی است، بسیار طولانی است. اگر به خاطر این واقعیت نبود که در نهایت درگیر بالاست بزرگ این نوع پیشنهادات نمی شد، مشکلی به وجود نمی آمد: در درازمدت به مجموعه ای از "دعوا" تبدیل می شود بدون هیچ گونه پیوند یا پس زمینه ای بین که باعث می شود کم کم علاقه کاهش یابد. این امر به ویژه در بخش پایانی قابل توجه است، که به جرأت می توانم بگویم که اگر جزئیات خاصی پر از جنب و جوش نباشد (مانند برخی از موارد ذکر شده در پاراگراف قبل) کاملاً غیر ضروری است. اکثر شخصیت ها خوب و بسیار متفاوت از یکدیگر هستند، با شخصیت های بسیار مشخص. اما راستش را بخواهید هنوز مجموعه‌ای از کلیشه‌ها هستند، اگرچه در کمدی سفید مانند این مشکل بزرگی نیست. بدتر این است که در طول 69 قسمت هیچ پیشرفت یا پیشرفتی در هیچ یک از آنها وجود ندارد. همه آنها از اولین حضور خود بی حوصله می مانند و از این نظر کمی شگفت زده می شوند. بخش هنری درست است. با جنبه "قدیمی"، بیشتر به دهه 90 می پردازد تا استاندارد فعلی، چیزی که نه خوب است و نه بد، به سادگی همینطور است. از لحن خارج نشده است، اما عجب هم نیست. اتفاقاً خیلی بیشتر مورد نیاز نیست. بخش موسیقی برای من قابل توجه تر به نظر می رسد. دارای ملودی های شاد و کنجکاو است که به راحتی قابل تشخیص است و کاملاً با لحن مطابقت دارد. این بهترین OST تا کنون نیست، اما بیش از حد قابل قبول است. - نقد اسپانیایی (نسخه اصلی و وفادار) Voy a ser rápido y directo con "Yakitate!! Japan". Tal y como es este anime en realidad. آیا این تاریخچه سوبره پانادروس haciendo pan، ¿suena a locura، verdad؟ Pues funciona. Funciona dentro de lo que es، por suupuesto. من توضیحی: "Yakitate!! Japan" es una obra sin muchas pretensiones، eso está claro. سو بازار اصلی está muy clara، se centra en la comedia con una temática tan diferente y tan poco común que llega a parecer hilarante de por sí. Tiene limitaciones por su naturaleza, pero hay constancia de ello y se consigue bordearlas con maestría casi siempre. Es divertida y a la vez didáctica، algo que siempre es una buena mezcla. Tiene un equilibrio casi perfecto entre humor absurdo (el más típico japonés en este caso) y un humor inteligente basado en juegos de palabras y metáforas. Es original hasta decir basta a la hora de reinventarse para no caer en un hastío que parece casi asgurado debido a su temática (seamos sinceros: una historia sobre gente compitiendo para ver quién hace el mejor pan no tiene mucho margen de maniobra). Realmente podría dedicar un párrafo entero de esta review a Commentar pequeños detalles que me han llamado la atención y que dotan a "Yakitate!! Japan" de una personalidad especial y un carácter muy distintivo. Lo voy a hacer, de hecho. Advierto de que a partir de aquí, y hasta el salto de línea, puede haber ligeros spoilers (nunca directamente de la trama, eso sí). Allá voy. En cada uno de los 69 capítulos dedican unos segundos en el final (después del avance del siguiente capítulo y el ending) a explicar alguna curiosidad de la vida real relacionada con la trama, normalmente sobre pan en sí o sobre tradiciones japone. Lo llaman "semilla de conocimiento". Hay varias ocasiones en la que se rompe la cuarta pared de una forma genialmente integrada. Recuerdo un par de veces en las que se cuestiona la legalidad de que se mencionen personajes de otros anime o empresas reales. En otra ocasión uno de los personajes se pregunta como es posible que en una escena estén en una ciudad y en la siguiente se encuentren de pronto en otra diferente. Entonces le comentan sobre "la magia de la edición" y que eso se hace porque "a nadie le interesan las secuencias de viajes en transporte público". بریلانته انیمه‌های ثابت‌های منشیون‌های شخصیتی و موقعیت‌های انیمه‌ای، legando incluso a tener alguna secuencia en la trama a modo de homenaje o parodia (o incluso ambas). Sin pensar mucho recuerdo momentos sobre "Detective Conan"، "One Piece"، "Dragon Ball" یا "Wild Life". También hay multitud de referencas a marcas, personalidades y lugares de la cultura japonesa. شامل algunas، aunque meno، centradas más en lo occidental، como por ejemplo una curiosa referencia al gran Freddie Mercury. Hay capítulos con una estructura o una temática que ofrecen una variedad y una frescura enorme. Se me Ocurre, por ejemplo, una trama que incluye viajes en el tiempo con efectos mariposa que cambian el presente (este concretamente es brutal) , یک نسخه جایگزین برای انیمه در یک نسخه دیگر از انیمه برای سر ال قهرمان داستان برای دار پاسو آ que lo sea ​​el arroz, un capítulo con secuencias dedicadas al arte (con aspecto gráfico incluido) de pintores como Monet o Picasso o una parodia espectacular de "El señor de los anillos". La Imaginación y la originalidad de los autores/guionistas llegan a ser muy, muy sorprendentes. به‌عنوان مثال، no todo es tan bueno en "Yakitate!! Japan". Es larga، muy larga. Eso no se convertiría en un problema de no ser porque debido a esto termina cayendo en el gran lastre de este tipo de propuestas: a la larga se convierte en un batiburrillo de "combates" sin ningún tipo de nexo ni trasfondo entre ellos, lo que hace que el interés vaya decayendo poco a poco. Esto se nota especialmente en el tramo final, que me atrevería a decir que sobra completamente si no fuera por detalles concretos repletos de genialidad (como alguno de los comentados en el párrafo anterior). La mayoría de personajes son simpáticos y muy diferentes entre si, con personalidades muy marcadas. Pero a decir verdad no dejan de ser un conjunto de clichés, aunque tampoco sea un gran problema en una comedia blanca como esta. Lo que sí es peor es que a lo largo de 69 capítulos no haya ningún tipo de desarrollo ni avance de ninguno de ellos. Todos se mantienen impasibles desde sus primeras apariciones y sorprenden poco en ese sentido. El apartado artístico es correcto. Con un aspecto "antiguo"، más tirando a noventero que al estándar actual، algo que no es ni bueno ni malo، simplemente es así. بدون دسنتونا، اما تامپوکو اونا ماراویلا. No es que se necesite mucho más، dicho sea de paso. El apartado موزیکال sí me parece más disacable. Tiene melodías alegres y curiosas que se convierten en fácilmente reconocibles y concuerdan perfectamente con el tono. No es la mejor OST de la historia, pero sí tiene un nivel más que aceptable.