Shiguang Dailiren II

بنابراین، قبل از شروع، بله، این فصل واقعاً خوب بود. این لینک کلیک است، و چنگ زدن و بازی موش و گربه به خوبی مانند سریال‌هایی مانند Summer Time Rendering و دیگر سریال‌هایی بود که این نوع فشار و کشش را با وحشت انجام می‌دهند. من تماشای این فصل را توصیه می‌کنم، اما بیشتر این نقد را به انتقاد از جایی که فکر می‌کنم کوتاه است، اختصاص می‌دهم، به‌ویژه در مقایسه با S1، بنابراین می‌خواستم ابتدا همه اینها را بیان کنم. چند چیز وجود دارد که این فصل را از چیزی که من واقعاً عالی می نامم عقب نگه می دارد. اتکای آن به یک روایت از طریق خط به این معنی است که ما زمان زیادی را با این شخصیت‌ها در این صحنه صرف می‌کنیم تا در این نبرد بجنگیم. در واقع، ما بارها و بارها از دیدگاه‌های مختلف و با اطلاعات متفاوت، لحظه‌های یکسان را مرور می‌کنیم، که برای اطلاع‌رسانی صحنه‌ها بسیار مفید است، اما زمانی که گام‌هایمان را دوباره دنبال می‌کنیم و رویدادها را توضیح می‌دهیم، سرعت بسیار آهسته‌تری دارد. این سریال همچنین از آن ظرافت‌هایی برخوردار نیست که سریال‌هایی مانند کهکشان تاتامی وقتی می‌خواهند نکاتی را که بعداً توضیح خواهد داد به شما ارائه دهند. به محض اینکه شخصیت‌ها با چیزی غیرقابل توضیح مواجه می‌شوند، کاملاً مشخص می‌شود که چیست و ما حداقل یک ایده کلی از چگونگی وقوع آن داریم. گاهی اوقات این خوب است، زیرا باعث می‌شود دنبال کردن اکشن و همگام شدن با حرکات مختلف در یک محیط پیچیده آسان‌تر شود. مواقع دیگر، باعث می‌شود که عقب‌گردی بیش از حد و غیرضروری به نظر برسد، و به‌ویژه زمانی که برخی از مفاهیم اینجا کمی مبهم‌تر و تجزیه‌شان دشوار است، به نظر می‌رسد که می‌توانستند زمان را در جای دیگری صرف کنند و مؤثرتر باشند. بنابراین با جهت گیری روایت، ضربه های زیادی وارد می شود. عامل دیگری که بر داستان تأثیر می گذارد، شخصیت های درگیر هستند، به ویژه آنتاگونیست ها و شخصیت های فرعی جدیدی که معرفی می شوند. برخی از آن‌ها به‌ویژه چیدمان خوبی دارند و جالب هستند، برخی احساس می‌کنند فقط برای برانگیختن حداکثر همدردی آنجا هستند (آنها دقیقاً شما را در حدس زدن رها نمی‌کنند)، و برخی احساس می‌کنند... ناسازگار هستند. من بدم نمی‌آید که یک شخصیت شرور خوب داشته باشم، اما به نظر می‌رسد یکی از اصلی‌ترین آنها در این داستان از حالت سرد، محتاط و محاسبه‌گر به احساساتی و تندخو تبدیل شده است. آنتاگونیست ها به وضوح افرادی آسیب دیده هستند، و در حالی که این برای یکی از آنها بسیار خوب عمل می کند، من نمی توانم همین را برای دیگری بگویم، و از آنجایی که بسیاری از طرح های این فصل توسط دومی هدایت می شود، این موضوع کمی غم انگیز است. ما با او به پایان می رسیم اما، همانطور که در ابتدا گفتم، فکر می‌کنم این فصل بیش از اندازه‌ای است که شایسته یک توصیه باشد، از جمله هموار کردن راه برای رویدادهای آینده در فصل آینده. این در حد استاندارد S1 نیست، جایی که من فکر می‌کنم ضربات احساسی بیشتر ضربه می‌زنند و روایت‌های فردی جالب‌تر و منسجم‌تر را با مضامین محکم‌تری به‌عنوان بافت پیوندی ارائه می‌دهند، اما همچنان می‌تواند توانایی‌های قهرمان‌های ما را عمیق‌تر کند و با آن‌ها مقابله کند. کسی که آماده و مایل است از هدایای خود در تضاد شدید با آنها سوء استفاده کند. این یک کارگردانی خوب برای بردن سریال است، فقط آرزو می کنم از این تجربه بیشتر بهره ببریم.

حتی قبل از شروع، باید پیشنهاد کنم کل فصل اول را مشاهده کنید. این دو به قدری پیچیده با هم تنیده شده اند که درک آنچه در جریان است تقریبا غیرممکن خواهد بود، در غیر این صورت. نگران نباشید، ارزش تلاش شما را خواهد داشت! تا حد زیادی از آنجایی که این فصل دوم در فصل اول بسیار خوب تنظیم شده است، نویسندگان می توانند درست وارد داستان شوند و زمان زیادی را در مورد آن تلف نکنند. و نوشتنش عالیه این یک داستان خوب است که آنها اینجا می گویند. مثل بچه بودن در روز کریسمس است. نویسندگان یکی پس از دیگری شگفت‌انگیز شگفت‌انگیز را برای ما فراهم می‌کنند. اما آنها احساس می کنند ساختگی یا کلیشه ای نیستند. همه آنها درست با هر چیز دیگری که داستان ارائه می دهد مطابقت دارند. شخصیت ها واقعاً در سری دوم پیشرفت جدی پیدا می کنند. اگرچه در فصل اول بد نیست، اما ممکن است کمی توسعه نیافته به نظر برسند. اما هر چیزی که ممکن است گم شده باشد در این فصل به طور کامل بررسی می شود. این شخصیت‌ها به قدری شکل می‌گیرند که به‌طور مثبتی درشت هستند. کار VA یک بار دیگر قابل ستایش است. حتی ممکن است مسیر این فصل بهتر باشد. قطعات بسیار بیشتری وجود دارد که باید به طور مختصر با هم هماهنگ شوند تا کار کنند. یک بار دیگر، یک کار خیره کننده. دو حلقه محکم می توانند یک زنجیره ناگسستنی ایجاد کنند. اگر فصل دوم را درجه بندی می کردم، حتی بهتر از فصل اول است و به 97/100 امتیاز می دهم، یک A کامل. این قطعاً در قلمروی شاهکار است و کل داستان فصل 2 سزاوار توجه شماست.

لحن بسیار متفاوت از فصل اول بود. پس از یک کلیف هنگر دیوانه کننده در پایان فصل اول، به نظر می رسد که هدف نویسندگان به کلی تغییر کرده است. حتی افتتاح فصل 2 هم یک غوغا بود. از نمایشی که به شدت بر روی داستان و راز متمرکز بود، به یک تریلر کلاسیک تر تبدیل شد. آنها دعواهای زیادی را اضافه کردند (محصولات btw)، فلاش بک هایی از چیزی که 10 دقیقه قبل دیده بودیم... این به خودی خود بد نیست، فقط واقعاً متفاوت است، علاوه بر این، تمام تصمیمات/ایده های اصلی که شخصیت های اصلی دارند درخشان به نظر نمی رسند. آنها مرا بی حرف نگذاشتند. وقتی از چیزی به قدرتمندی سفر در زمان استفاده می کنید، ممکن است به عظمت برسید. آنها تمام سرنخ هایی را که شخصیت ها دارند به تماشاگر نمی دهند. از این رو تصمیمات آنها کاملاً طبیعی یا موجه به نظر نمی رسید. فصل اول بسیار جالب، غافلگیرکننده و جدید بود. فصل دوم کلاسیک بود اما اگر به مبارزه با مشت علاقه دارید، کمی طرح با ته رنگ های تلخ، ممکن است آن را بسیار دوست داشته باشید! بیشتر Fate Zero را به من یادآوری کرد تا Steins Gate "شما نمایش را خیلی بد کردید و با این حال به آن 5/10 دادید" نمایش اصلا بد نیست فقط ناامید کننده بود چون توقعات زیادی داشتم. چند دقیقه رد شدم چون حوصله ام سر رفته بود اما چیز وحشتناکی نبود.