Otome wa Boku ni Koishiteru

کاملاً شوکه شدم، به عنوان یک مرد مستقیم، بسیاری از ژانرهای دیگر را تمام کردم، اما سبک هنری این انیمیشن خاص توجه من را به خود جلب کرد. باید بگم که علاوه بر پایان انیمه، انیمه رو خیلی دوست داشتم، اول از همه، من بعضی از شخصیت ها رو خیلی دوست دارم و کل داستان خیلی جالبه. مطمئناً، یک انیمه راحت برای تماشا است و خوشحالم که آن را تماشا کردم، اگرچه او یک پسر است، برخی از لحظات یوری بر اساس جنسیت واقعاً مفید بودند، همچنین دوست دارم که او همیشه عصبانی نبود و واقعاً نقش یک زن را بازی کرد. خوب بدون شکستن شخصیت اغلب. این داستان واقعاً خوبی بود، اما پایان آن کاملاً ناامیدکننده است، من واقعاً دوست داشتم صحنه بوسه را ببینم اما در نهایت آن لحظه توسط دوست دوران کودکی خراب شد من واقعاً پیشنهاد می کنم این انیمه را بعد از دیدن آن تماشا کنید. این باعث شد بفهمم دلم برای این نوع سبک هنری تنگ شده است، نه اینکه بگوییم مرد واقعاً نقش را بازی کرده است، انتظار داشتم از آن مرد عصبانی باشم اما این کار را نکردم، داستان واقعاً خوبی بود و با خوشحالی دوباره آن را تماشا خواهم کرد، شگفت‌انگیز نیست اما قطعا بد نیست به هیچ وجه شخصیت های دوست داشتنی، داستان زیبا، طرح جالب، پایان ویران شده s1

Otome wa Boku ni Koishiteru یک حرمسرا با حجاب نازک با پیچ و تاب نه چندان جالب است: شخصیت اصلی مردی است که به عنوان یک دختر آرایش می کند. باید بگویم، برای یک حرمسرای کمدی با خدمات هواداران، که از کمپفر بیرون می‌آید، به نظر می‌رسد این نمایش در عصر حجر است. علیرغم اینکه کامپفر دارای سکانس‌های اکشن و صرف زمان برای ساختن جهان است، علیرغم تمرکز Otome wa Boku ni Koishiteru بر همین موضوع، همچنان می‌تواند عمق شخصیت و دیالوگ بهتری را خلق کند. هیچ اشاره ای به خلاقیت در این نمایش وجود ندارد، و این چیزی است که کمپفر حداقل سعی کرد انجام دهد. همه چیز در این نمایش بسیار قابل پیش بینی است. ام‌سی به‌عنوان یک دختر داغ معرفی می‌شود که دختران دیگر روی او شلوغ می‌کنند، صحنه‌های اکچی را با هم اتاقی‌هایش دریافت می‌کند، و موفق می‌شود اجباری‌ترین صحنه‌ها را در جایی که «به‌طور طبیعی» ملاقات می‌کند و با اعضای حرمسراش رابطه برقرار می‌کند، به دست می‌آورد. من به Kampfer اشاره می کنم زیرا آنها اساساً یک مفهوم هستند. کمپفر حداقل به نقاط قوت کمدی خود عمل می کند و واقعاً خودش را آنقدر جدی نمی گیرد. این نمایش با وجود داشتن کمدی در تگ هایش و تلاش های ردپایی برای آن در اینجا و آنجا، واقعاً به هدف خود در طنز بودن نزدیک نمی شود. من فقط صحنه های یکنواخت و کلیشه ای می بینم که در سریال های دیگر بهتر اجرا شده است. من می دانم که این در سال 2006 ساخته شده است، اما استوری بورد و سرعت این نمایش بدتر از نمایش های ساخته شده در دهه 1990 است. به سختی هیچ حرکتی در هر صحنه ای وجود دارد، تاکید بیش از حد بر دیالوگ های خسته کننده در مورد شخصیت هایی که به سختی می شناسید. فقط می دانید که این نمایش از یک رمان تصویری اقتباس شده است، با توجه به اینکه واقعاً سرعت نمایش چقدر کند است و بیشتر زمان صرف شده در این نمایش دیالوگ بین شخصیت هایی است که به سختی می شناسید.