Nijiiro Days

این انیمه زندگی چهار دوست را دنبال می کند که شادی ها و چالش های جوانی، دوستی و عشق را پشت سر می گذارند. یکی از جنبه های برجسته Rainbow Days، شخصیت های دلپذیر آن است. هر قهرمان دارای شخصیت و ویژگی های متمایز است که آنها را دوست داشتنی و قابل ارتباط می کند. از طریق ماجراجویی ها، مبارزات و تلاش های عاشقانه آنها، جوهر رفاقت نوجوانان را به زیبایی به تصویر می کشد. تعاملات آنها مملو از شوخ طبعی، شوخی، و لحظات واقعی حمایت تزلزل ناپذیر است. هر یک از قهرمانان داستان سفر عاشقانه خود را تجربه می کنند که مملو از تفسیرهای نادرست، اعترافات صمیمانه و پیچیدگی های عشق جوان است. این سریال در ایجاد تعادل بین لحظات کمدی با احساسات لطیف و صمیمانه کار ستودنی انجام می دهد. گاهی اوقات، برخی از خطوط داستانی شتابزده یا حل نشده احساس می‌شدند، و تمرکز روی عاشقانه تا حدودی جنبه‌های دیگر زندگی شخصیت‌ها را تحت الشعاع قرار می‌داد و پتانسیل‌هایی برای کاوش بیشتر باقی می‌گذاشت. اما این نقص جزئی را می توان نادیده گرفت زیرا طبیعت مثبت و نشاط آور آن، آن را به انتخابی عالی برای کسانی که به دنبال یک انیمه لذت بخش از زندگی هستند تبدیل می کند. به طور کلی، این سریال گرما و لذت را به همراه دارد و شخصیت‌های ساده و طرحی آرام دارد. امیدوارم این کمک کند. تماشای مبارک!

برای هر کسی که تجربه تماشای/خواندن هر نوع شوجو را دارد: با بازی Rainbow Days در اینجا هیچ سورپرایزی نخواهید داشت. من می خواستم این سریال را دوست داشته باشم، صادقانه این کار را انجام دادم! به نظر می رسد همان فرمولی را دارد که اکثر مانگا های شوجو و انیمه های معمولی دارند. من قصد ندارم به تمام جزئیات در مورد اینکه چه چیزی یک شوجو را یک شوجو می کند بپرم. همه ما در این مرحله به خوبی می دانیم! ناامیدی من در این سریال بیشتر در مورد اجرای خط داستانی (ها) و ملال‌آوری مطلق است که به نظر می‌رسد در کل نمایش شناور است. ناتسوکی و آنا قهرمانان کلیشه ای شما هستند و همه دوستان ناتسوکی زیر چتر "دوستان کلیشه ای شوجو" قرار می گیرند. فکر می کنم تنها چیزی که آنها را متمایز می کند این است که هر فرد در نقطه ای از داستان روی آنها تمرکز دارد. تلاش برای تجسم شخصیت ها بسیار ضعیف بود. ما این افراد را در سطح خیلی عمیق نمی شناسیم. مثلا: Mattsun اجرای شما از شخصیت "بازیکن/خوش تیپ" است. کی چان نسبت به هر کسی که اجازه می دهد یک سادیست بامزه است. Tsuyopon دوست اوتاکوی ساکت و بی بیان است (همچنین تنها کسی که یک رابطه ثابت دارد). (زنانی که به گروه دوستان می پیوندند): یوکرین دوست دختر اوتاکوی هاردکور تسویوپون است که عاشق بازی در فضای مجازی است نوزومی خواهر کوچک ماتسون است که عاشقانه شیفته کی چان می شود. ماری بهترین دوست آنا است که خود را «مردی متنفر» معرفی می‌کند، و رک و پوست کنده آزاردهنده‌ترین فردی است که روی زمین راه می‌رود- و با این حال به نحوی با متسون قرار می‌گیرد. هیچ یک از این شخصیت ها در پایان سریال تاثیر ماندگاری از خود بر جای نمی گذارند. بنابراین، چرا من فکر می کنم که خط داستانی آنقدر ضعیف ساخته شده است. شخصیت‌های «کلیشه‌ای» هیچ ایرادی ندارند، اما اگر داستان جالبی به آن‌ها ارائه نکنید، چه فایده‌ای دارد؟ در طول سریال، ما شاهد رشد واقعی برای هیچ یک از آنها نیستیم. حتی پس از خواندن مانگا، من هنوز احساس کردم که تقریباً از هر شخصیت ناامید شده‌ام. داستان به جایی نمی رسد!