Mashiro no Oto

در اصل، من قصد داشتم این انیمه را کنار بگذارم، زیرا از همان ابتدا برایم جالب نبود. من قبلاً هرگز در مورد مداحی اصلی این نمایش نشنیده بودم و این چیزی بود که من را خاموش کرد، اما دقیقاً همین باعث شد نظرم را تغییر دهم. ایده یادگیری در مورد چیزی، که قبلاً هرگز در مورد آن نشنیده بودم، جالب به نظر می رسید. من از نحوه پیشرفت داستان خوشم آمد. عناصر نمایشی که حول محور آن می چرخید باعث شد که سرعت بازی حس خوبی داشته باشد. انگار در هر اپیزود، همه چیز تشدید می‌شد و اوج می‌گرفت. من از تماشای پیشرفت کاراکترها لذت می بردم، زیرا مانند خودم نمی دانستم ساز چیست، یاد می گرفتم و از آن لذت می برم. اگر من با نحوه بیان داستان دعوا داشتم، این بود که تا پایان آن کمی از هم پاشید. مثل تماشای رقص کسی روی یک پرتو تعادل بود که فرود را نمی چسباند. اگرچه این نباید مهم باشد، و نه تمرکز بر چگونگی داستان. هنر عالی بود من جزییات محیط را خیلی دوست داشتم. محیطی که سازها در آن نواخته می شدند، به همان اندازه جالب بود که خود نواخته می شد. من قبلاً در مورد استودیو سازنده این انیمه نشنیده بودم و همچنین قبلاً انیمیشنی از آنها تماشا نکرده بودم. آنها واقعاً کار خوبی کردند. رنگارنگ و با جزئیات بود. من عاشق صحنه هایی بودم که سازها در آن نواخته می شد. تضاد خوبی داشت موسیقی محور اصلی انیمه بود و به همین دلیل چیزی بود که بیش از همه برای من متمایز بود. سبک موسیقی به خوبی اجرا شد. این ساز را که قبلاً هرگز نشنیده بودم، برای گوش زیبا بود. من هم خیلی دوست داشتم افتتاحیه، پایانی که خیلی جزئی از آن نبودم. شخصیت ها جالب بودند. من توجه زیادی به شخصیت اصلی کردم. در حالی که من واقعاً از سفر او لذت نمی بردم، اما جالب بود که ببینم او چگونه صدای خود را توسعه داده و چرا صدای خود را توسعه داده است. شخصیت‌های دیگر اضافه‌شده خوبی بودند، اگرچه هنوز خیلی زود است که بگوییم زیرا تعداد کمی وجود دارد. من مشتاقانه منتظرم تا ببینم چگونه آنها در آینده تکامل می یابند و صداهای خود را پیدا می کنند. در حالی که به فرود مورد نظر من نمی چسبید، از سواری در طول مسیر لذت بردم. این انیمه برای من همه چیز مربوط به لحظاتی بود که سازها می درخشیدند و پسر می درخشید. این یک انیمه آرامش بخش برای تماشا بود. در حالی که می‌توانید تا حدی آن را با قسمت‌های مشابه‌اش مقایسه کنید، این انیمه برای فصلی که در آن منتشر شد به خوبی متمایز بود. من واقعاً مشتاقانه منتظر هر چیز دیگری در مورد این انیمیشن هستم.

دل ندارد. همچنین، چیزی را پیشنهاد می کند که غیرممکن است. در نهایت، کمی نوشتار ضعیف است. انیمه های موسیقی سخت هستند و اغلب اوقات شما با داستانی غم انگیز در مورد کسی روبرو می شوید که برای یافتن صدای خود، معنای زندگی، راهی برای برآورده کردن آرزوهایش و غیره تلاش می کند. به طور معمول، نمایش شخصیت های دوست داشتنی را به شما ارائه می دهد. ، شخصیت احمق و برخی رقبای عجیب و غریب سالم. شروری که به زور MC را به سمت تبدیل شدن به بهترین نسخه از خود سوق می دهد، حتی اگر نقشه آنها در ابتدا اینطور نبود. Mashiro no Oto تک تک کادرها را برای یک انیمه موزیک خوب و خوب انتخاب می کند. داستان ستسو تحسین و ارادت به صدای پدربزرگش است، موسیقی‌دانی که ظاهراً پس از کسب درآمد کافی برای داشتن یک زندگی دلپذیر، خود را پنهان کرد. همه در شهر او را می شناسند و به shamisen او (نوعی گیتار ژاپنی) گوش می دهند و او به عنوان یک استاد شناخته می شود. پس از مرگ پدربزرگش، ستسو برای یافتن خود سفری را آغاز می کند. این زمانی است که داستان شروع به بی معنا شدن می کند (همچنین، اولین قسمت آن است). ببینید، او بدون هیچ دلیلی به جز ترک دهکده خود به توکیو می رود، با این خانم ملاقات می کند که او را به خانه می برد و او یک دوست پسر دارد، یک موسیقی دان لوس که از او پول می گیرد و به او خیانت می کند، و به موقعیتی می رسد که او را ستسو را در جایی قرار دهید تا موسیقی خود را برای انبوهی از دختران طرفدار هیاهو پخش کند. این شخصیت ها هیچ اهمیتی در نمایش ندارند. هیچ یک. به نظر می رسد آنها برای نوع دیگری از انیمه های موسیقی راه اندازی می کنند، سبک هایی را میکس می کنند، اما نه، آنها فقط آنجا بودند، حدس می زنم. و مادرش از راه می رسد. او این MILF، تاجر بسیار موفقی است و او را مجبور به ساخت یک انیمیشن دبیرستانی می کند تا او با موسیقی خود آشنا شود؟! در واقع هیچ دلیلی وجود ندارد که چرا او به مدرسه می رود، در واقع احساس می کند که مانگاکا در میانه راه از ساخت یک بک جدید به ساختن یک بک جدید، اما فقط با قسمت HS، نظرش را تغییر داد. خوب، او در مدرسه دوستان جدیدی پیدا می کند که واقعاً موسیقی را دوست دارند، درست است؟ نه. او با افرادی ملاقات می‌کند که هیچ علاقه‌ای به *ساخت* موسیقی ندارند، حتی اگر یکی از شخصیت‌ها نوعی صدا دوست باشد. تنها دلیلی که مهارت های نوازندگی او ضروری است این است که یک خانم مسن یک بار نواختن پدربزرگش را شنیده و زندگی او را تغییر داده است. نوه او همکلاسی او است، بنابراین او می خواهد نحوه نواختن شامیسن را یاد بگیرد تا بتواند موسیقی هایی را که برای چندین دهه به دست آورده به مادربزرگش نشان دهد. و آنها، او مشکل را برطرف می کند و در این کار چیزی یاد می گیرد. او می‌آموزد که محصول نهایی را می‌شناسد، نسخه صیقلی‌تر چیزی که شن، خام بوده و دلش به آن علاقه دارد. او پایان مبارزه پدربزرگش را می‌داند تا هنرمندی کارآمد باشد، بر احساساتش مسلط شود و صدایش را کشف کند. این قرار بود بر اساس ساخته شود، اما هی، Tournament Arc. ستسو هرگز به موسیقی دیگران اهمیت نمی داد زیرا فقط به موسیقی پدربزرگش اهمیت می داد. خودشه. او همیشه دنبال استادش بود. برادرش (که باید یک شخصیت بسیار مهم می بود) همین مسیر را دنبال کرد، اما در نهایت به دیوار عدم استعداد کافی برخورد کرد. اما او همچنان بازی می کرد، او هنوز یکی از بهترین های کشور بود، او سومین بهترین بود. اما بله، او یک شخصیت ثانویه است. این رقابت آشکار و تقریباً ناعادلانه است، و همچنین نشان می دهد که پدرش استاد یک سبک است در حالی که مادرش دختر استاد دیگر است. او برای عظمت مقدر شده است و همه می خواهند او را به روش خود به سمت آن سمت سوق دهند. همچنین، به خاطر داشته باشید که هیچ‌کس ارتباطی برقرار نمی‌کند که مادر و پدرش واقعاً با هم هستند. این در واقع به عنوان چیزی غیر مهم کنار گذاشته می شود، حتی اگر یک نقطه اصلی داستان باشد. مثل این است که خواننده ای به نام اریک مرکوری باشید (اما بدتر از آن) و هیچ کس ارتباط برقرار نمی کند. شمیسنی که آن را می نوازد شگفت انگیز است، حتی اگر این موضوع مرا بسیار آزار می دهد که نمایش نیاز به نشان دادن واکنش یا تفسیر دارد تا نشان دهد چیزی خوب است. فقط افراد بیشتری را در سطوح مختلف نشان دهید که در حال بازی هستند و خواهید فهمید که چه زمانی یک نفر خوب است. همه یک گیتار را شنیدند و افرادی که انیمه تماشا می‌کنند آنقدر صدای shamisen را شنیده‌اند که نمی‌دانند چه زمانی خوب است. اما بله، کل "تحت تاثیر احساسات و آب و هوا" بسیار خوب است. فقط توضیح را زیاده روی نکنید، می دانم که برای بیننده است، اما بگذارید بفهمم که آنها خودم سبک خود را در میانه راه تغییر داده اند، بدون اینکه کسی صدا بزند "اوه او سبک خود را در اواسط راه تغییر داد"، واکنش "اوه" در حال حاضر به اندازه کافی خوب است من می دانم که این بخشی از فرهنگ انیمه است که اساساً به شما بگویم چه احساسی دارید، اما این کار از تجربه بسیار زیادی می گیرد. مامانش هیچ حسی نداره باباش هم آنها می خواهند او چیزی را به ارث ببرد، در حالی که می خواهند او راه خودش را دنبال کند، در حالی که واقعاً اینطور نیست. این همان قسمتی است که هنگام نوشتن دست خود را گم می کنید. شما این زنی را می سازید که موسیقی پدرش را دوست دارد و می خواهد پسرش نسخه بهتری از او باشد، که با زنی عوض می شود که می خواهد پسرش به چیز دیگری تبدیل شود، و سپس فضا را به زنی می دهد که می خواهد او باشد. چراغی که در آن مردم می توانند به عظمت پدرش گوش دهند تا در نهایت به زنی که فقط می خواهد او را به جلو هل دهد، او را مشتاق به موسیقی خودش کند، فضا بدهد. پدرش یک داستان بیهوده است، با سس اضافی «چرا». او می خواهد ستسو وارث سبک او باشد، نام او را یدک بکشد و سبک خود را با پیرمرد ادغام کند. او همچنین اصلاً روی آن بازی نمی کند. او در حال حاضر یک وارث دارد که نام و سبک را به ارث برده است، در حالی که یک پسر خوانده و دختر خوانده (چرا انیمه) دارد که در یک مثلث عشق/رقابت با MC هستند. قوس مسابقات بر روی آن تنظیم شده است: آنها فقط در صورتی می توانند بجنگند که یک تیم داشته باشند و این دلیل اصلی است که MC باید به افرادی بپیوندد که دلیلی برای اجرای کنسرت ندارند، کاملا آماتور، وقتی BAM، در واقع یک تورنمنت انفرادی وجود دارد. یعنی نمی گویم چون بد هستند بازی نکنند، فقط ندارند. آنها این عشق به ساز یا موسیقی یا این علاقه به رقابت را ندارند، به جز عشق به MC و به طور کلی مثلث عشق. ساده و اجباری است. آن وقت است که به وسط این متن برمی گردیم. او هرگز به رقابت اهمیت نمی داد، زیرا هرگز به خاطر دیگران بازی نمی کرد، هرگز برای گوش دادن به دیگران درآمدی به دست نمی آورد و مهمتر از همه، هرگز به رقابت اهمیت نمی داد (اینجا دو بار است، ikr). او فقط به این دلیل مسابقه می دهد که دوستانش از او می خواهند که با آنها رقابت کند. و این چیزی است که او را وادار می کند که بخواهد برای خودش رقابت کند. تنبل است. علیرغم داشتن مشکلات بسیار زیاد، هنوز از بسیاری از انیمه های موسیقی بهتر است. استفاده بیشتر از موقعیت میراث، کاوش بیشتر در پیگیری موسیقی برادرش، تمرکز بر این که دوستانش به عنوان افرادی که می‌خواهند به او گوش دهند، فقط او را تبلیغ کنند. و مهمتر از آن، نشان دادن اینکه او در جوانی تحت تأثیر موسیقی دیگران قرار نگرفته است یا حتی به شدت نسبت به بازیکنان شگفت انگیزی که ملاقات کرده انتقاد می کند، احتمالاً داستان بهتری را ایجاد می کند. اوه، بله، برای هیچ انیمیشنی غیرممکن است که مبارزه برای موسیقی خوب، روح‌افکن و تپنده قلب را به تصویر بکشد، در حالی که محدودیت‌های خود را به عنوان یک انسان و میل غیرقابل کنترل برای جدا شدن و فرار، تعقیب درک درون را قبل از بیان آن درک کند. هیچ انیمه ای نمی تواند این کار را انجام دهد، هیچ مانگای نمی تواند این کار را انجام دهد و من مطمئن هستم که هیچ نویسنده ژاپنی قادر به انجام آن نخواهد بود. اما Whiplash آن را دارد (اگر فکر می کردید که من نمی توانم مثال بیاورم).

موسیقی فوق العاده است این انیمه صرفاً به عنوان مقدمه ای بر شور و سنت شامیسن و آهنگ همراهش نمی توانست بهتر از این باشد. من همیشه سپاسگزار خواهم بود که این فرصت را برای اولین بار تجربه کنم. و نه فقط یک یا دو اجرا: این نمایش شامل چندین هنرمند ژاپنی است که با هم یا به تنهایی می نوازند، گاهی اوقات ما را با ایده های جدید آشنا می کنند، گاهی اوقات همان قطعه را می نوازند اما از طریق سبک های خاص خود ساخته می شوند. با این حال. موسیقی عالی و آثار هنری خوب پشتیبان توسط داستان و شخصیت ها ناامید شده است. شخصیت اصلی هنرمند مشکل‌ساز اما درخشان در جستجوی صدای خودش است. کلیشه ای در خدمت کلیشه. او ساکت، بد خلق، خود شیفته و به طور کلی برای همه احمق است. اما به نظر می رسد همیشه او را می بخشند زیرا او یک نابغه است. ممکن است مطمئن باشیم که او یک نابغه است زیرا همه بارها و بارها به ما می گویند. هر چند وقت یکبار فیلمنامه در سکانسی قرار می گیرد که او به طور خلاصه مفید است، اما در پایان همیشه درباره اوست. برای تولید چنین قهرمانی دائماً نامطلوب کار سختی می‌طلبد، بنابراین حدس می‌زنم که این چیزی است. شخصیت‌های دیگر عمدتاً گروهی در نمایش جاده‌ای ستسو هستند. همه شخصیت های ep1 به عظمت او اذعان دارند و برای همیشه ناپدید می شوند. اعضای باشگاه شامیسن، دو نفر از آنها که تا به حال حتی به نواختن شمیسن ابراز علاقه نکرده بودند و به این فکر افتادند که چرا پیوستند؟ - از خواری او غرغر کنید اما به خاطر بزرگی او آن را بگیرید. همه دخترا دوستش دارن گربه ها در صورت نزدیک بودن به زباله دانی خودداری می کنند. مادر او یک ابرشرور شهوانی است که در یک محیط شدیدتر مانند زمین گلف Birdie Wing خوب است، اما اینجا خیلی عجیب است. اوه خوب به عنوان جشن موسیقی، یک اوج بلند. به عنوان یک کاراکتر، یک صدای تحریک‌کننده.