Kunoichi Tsubaki no Mune no Uchi

کار خوبی بود، رنگ شخصیت ها ناز بود و دوست داشتید، اما به نظر من داستان اصلا خوب نیست، اگر فصل بعد داشته باشد و عشق پنهانی هم داشته باشد، خوب نیست، بیشتر شبیه (روستای یوری) بود، قسمت داستان خوب نیست نظر شخصی من این بود که این یک سلیقه است، اما کیفیت کار واقعا خوب بود یک نکته مثبت این است که شخصیت ها زیاد هستند و تنوع دارند. خوشم اومد اما هیچ مردی تو داستان نبود همش پنهان بود☹️ و اینکه اصلا دعوای خوبی نداشت داستان قسمت آخر با موجودی ناشناس به نظر این دایی یکیه از نکات منفی .....

از 100 نجیب زاده ای که تماشا می کردند... 87 نفر تحت تاثیر قرار گرفتند! 10 پیدا شد برخی از شخصیت‌ها و گام‌های سه بعدی می‌توانند با افراد غیر معتقد همدردی کنند. این نمایش یک داستان کوتاه و خشک در مورد بلوغ دختر جوانی است که به روشی بسیار رام‌تر از چیزی شبیه به Araburu Kisetsu no Otome-domo yo (ای دوشیزگان در فصل وحشی‌شان) به بلوغ می‌رسد. نمایش فوق العاده ساخته شده است، تنوع و قلب زیادی دارد، و بدون اطلاع از منبع مانگا، متوجه شدم که واقعاً صدای خودش را دارد که در پایان فصل یک قوس شخصیتی زیبا از زندگی را برای ما ارائه کرد. قهرمان من افکار اولیه را با یک اعلامیه تمام می کنم، این یک انیمه برای طرفداران انیمه است. اگر تماشای برنامه‌ای درباره گروهی از لولی‌ها که تلاش می‌کنند در مورد پسرها بیاموزند در حالی که نمایش پاها، زیر بغل‌ها و سینه‌های آن‌ها را نشان می‌دهد باعث می‌شود به طور غیرعادی احساس ناراحتی کنید، نسبت به تماشای این برنامه و عصبانیت در مورد آن. همه چیزهایی که نمایش را تأسیس کرد، تقریباً آنقدر که من نگران آن بودم منحط نبود و عمدتاً راحت بود. بهترین عبارتی که می‌توانم برای توصیف نمایش بیاورم، «ناروتو سبک‌دل» است. من واقعاً نمی‌دانم ناروتو چقدر انقلاب فرهنگی را با افسانه‌های «نینجا» آغاز کرد، اما محل نمایش درباره روستایی از دختران نینجا است که در حال آموزش برای تبدیل شدن به کونویچی کامل هستند. با ابزارهای نینجا و تکنیک‌های جوتسو، تمام جعبه‌ها از جمله تنفس شعله، اتصال سایه‌ها، تبدیل و شبیه‌سازی را بررسی کنید. چیزی برای من در مورد موسیقی بسیار نوستالژیک است. بسیاری از فلوت‌ها و پیانوهای اسلاید معمولی در موسیقی نمایش داده می‌شوند، اما بسیاری از نماها و صحنه‌های تثبیت‌کننده با آهنگ‌های Sanshin و دیگر سازهای سنتی تنظیم شده‌اند که واقعاً مرا به انیمه و بازی‌های موسیقی بازگرداند. جوانی من. OP بسیار خوب ساخته شده بود، سرگرم کننده بود، و عالی به نظر می رسید. هر ED بر اساس و توسط اعضای مختلف بازیگران طراحی شده است و بیننده را تشویق می‌کند که بماند و هر سکانس تیتراژ را تماشا کند تا مطمئن شود که پایانی که در هر قسمت یافت می‌شود را از دست نمی‌دهد. پس از تماشای Cyberpunk: Edgerunners، داستان ساده و با طراوت بود. این در واقع فقط یک داستان در مورد زندگی روزمره دختران جوان در مدرسه با استعداد نینجا است. دقیقاً همین داستان را می توان اساساً در یک مدرسه شبانه روزی امروزی گفت. هر قسمت به دو بخش تقسیم می شد که یکی از آنها معمولاً روی مجموعه خاصی از شخصیت ها تمرکز می کرد. این باعث می شد هر قسمت 24 دقیقه ای، با استفاده از هر ثانیه از زمان اجرا، بسیار پر احساس شود. وسواس تسوباکی برای یادگیری در مورد مردان از طرح هر اپیزود و نتیجه گیری او پیشی نمی گیرد و کنار آمدن با بزرگتر شدن در پایان نمایش، راهی خوب برای پایان دادن به این دوره بود به نحوی که من واقعاً نمی دانم. تا زمانی که سریال نویسی به پایان رسیده باشد، تمایلی به بررسی مانگا ندارم. یادداشت های پایانی و تکرار. نمایش دخترهای بامزه ای بود که کارهای خیلی بامزه ای انجام می دادند. زیبایی شناسی با چند انیمیشن مبارزه و تعقیب و گریز واقعا عالی با چند CG که صادقانه بسیار خوب استفاده شده بود، سرگرم کننده بود. CloverWorks دست به کار شد تا به این پروژه عشقی که سزاوارش بود بدهد.