Jouran: The Princess of Snow and Blood

تریلر عالی به نظر می رسید، و انیمیشن و سبک هنری و حتی ایده اصلی - ژاپنی Yamato Nadeshiko Assassin یک تاریخ جایگزین را می کشد، دشمنان توکوگاوا شوگونات واقعا جالب به نظر می رسیدند. همه چیز، از قهرمان اصلی تا شوگونات علمی تخیلی، واقعا امیدوارکننده به نظر می رسید. متاسفانه جوران بسیار کمتر از مجموع قطعات آن است. خود داستان برای سلیقه من بیش از حد ملودراماتیک است، از پتانسیل آن استفاده نمی کند (جاسوسان خارجی زود معرفی می شوند اما هرگز توضیح داده نمی شوند) و عناصر طرح خیلی سریع می آیند و می روند. همچنین، عناصر سیاسی نمایش‌ها حاشیه‌ای هستند و ما هرگز در مورد جزئیات سیاسی یا نظامی جهان چیز زیادی یاد نمی‌گیریم. در عوض، تمرکز بر یک طرح نسبتاً ملودراماتیک با پیچش‌ها و چرخش‌های بی‌شمار و تعداد زیادی شرور به سرعت معرفی شده است که به همان اندازه به سرعت اعزام می‌شوند. شخصیت شرور جانومه در چند قسمت اول به عنوان بد بزرگ سریال و شخصیت شرور شخصی برای قهرمان سریال ساوا تنظیم می شود، اما به سرعت با او برخورد می شود و به نظر من نمایش را نسبتاً گیج می کند. علاوه بر این، نمایش عادت دارد مردم را بکشد و بعداً آنها را به زندگی بازگرداند. حتی فینال هم ناامید کننده است زیرا قهرمان زن شمشیر آس، ساوا تقریباً هیچ عاملی در قسمت آخر داستان خودش ندارد. Hell Zombieland Saga Revenge یک داستان Historical Japanese Swordswoman را با یوگیری بهتر انجام داد و آنها یک انیمه بت بودند! به طور کلی، Jouran The Princess of Snow and Blood پتانسیل بالایی داشت، اما به دلیل وسواس زیادی که نسبت به پیچیدگی‌های داستانی داشت و طرح بیش از حد ملودراماتیکش، نتوانست از پتانسیل‌های خود استفاده کند و داستان‌های جالبش را درگیر کند.

Jouran ساعت فوق العاده ای بود، اما من احساس می کنم که چند محصول کوتاه داشت. داستان آن از قسمتی به قسمت دیگر متفاوت است، برخی از آنها فوق العاده هستند و برخی دیگر در مقایسه با داستان کلی در محل کار بسیار ضعیف و تقریباً ارزان هستند. هنر این نمایش، بازیگری، موسیقی متن، همه قطعات هنری مطلق هستند. فکر نمی کنم اگر تلاش می کردند می توانستند آنها را بهتر کنند. با این حال، داستان به طور کلی بالاتر از حد متوسط ​​بود، احساس جالب و منحصر به فرد بود، اما لحظه به لحظه احساس ضعف می کرد. گاهی احساس می‌شد که نیروی محرکه چیزی شبیه به کلیشه‌ای است که «قدرت دوستی: TM» را می‌درخشید و در موارد دیگر بسیار واقعی و خام به نظر می‌رسید. شخصیت اصلی گاهی دوست داشتنی و قابل ارتباط بود و گاهی احساس ضعف و ناله می کرد. تقریباً به نظر می رسد که نیمی از انیمه توسط یک گروه ساخته شده است و نیمی دیگر توسط یک مجموعه دیگر. حتی ممکن است مسائل مربوط به جهت یا بودجه باشد، اما گمان می کنم هیچ راه واقعی برای دانستن وجود ندارد. در کل ساعت فوق العاده ای بود که مشکلاتی هم داشت. البته من انتقاداتی دارم، اما هنوز هم ساعت بسیار لذت بخشی بود و در آینده توصیه می کنم.