Final Fantasy VII: Advent Children Complete

چند ماه قبل از انتشار Rebirth باقی مانده است، بنابراین مطمئناً Remake را دوباره پخش کردم و AC را دوباره تماشا کردم. و این مرا به این فکر انداخت: چرا تعداد کمی از مردم می‌دانند که چگونه ابر در فیلم به تصویر کشیده شده است؟ چرا این همه نفرت از 'Emo Cloud the Tearful Twink'؟ و در اینجا مونولوگ من (با اسپویلرهای درون بازی) شروع می شود: آیا AC یک فیلم کامل بود؟ نه، چه فیلمی است؟ صادقانه بگویم، اکثر ما یک انیمه/فیلم را بر اساس احساسی که در ما ایجاد کرده قضاوت می کنیم. (می دانم که قرار نیست در بررسی خود در مورد احساسات صحبت کنیم... اما چگونه نمی توانیم؟!) Advent Children به من احساس خوبی دادند. فیلم در جایی ادامه می‌یابد که OGFF7 به پایان رسید، یک شخصیت محبوب کشته شد، بدها (بیشتر) مرده‌اند و بچه‌های خوب قهرمان هستند... پس چگونه ابر می تواند احساس خفگی کند؟ می پرسم: آیا تا به حال یکی از نزدیکان خود را از دست داده ای؟ آیا تا به حال پیروز شده اید، اما از درون احساس می کنید کاملا مرده اید؟ اگر نمی توانید به این سؤالات پاسخ مثبت دهید، احتمالاً آن را دریافت نخواهید کرد. اگرچه Square با این مضمون به سختی وارد شد، با یک موسیقی متن باورنکردنی از آن پشتیبانی کرد و با تصاویر بصری عالی (برای زمانش) دو برابر شد. همه چیز مربوط به خاطرات است، یا بهتر است بگوییم تصور شما از آنها. فیلم این سوال را مطرح کرد: آیا در خاطرات گذشته خود زندگی می کنید یا در لحظه حال؟ برای من غیرممکن است که به اشعار Hollow (پایان FF7R) فکر نکنم و این که چگونه با آن طنین انداز می شود. این یک نوستالژیک خونی است! اگر می‌خواهید مبارزات و هیولاها را ببینید، این فیلم با حرکات قابل تشخیص درون بازی و شکست‌های محدود، موارد زیادی را ارائه می‌کند. اگر می خواهید به سوال "چه اتفاقی برای سربازان مجروح پس از جنگ می افتد" پاسخ دهید، این فیلم ارائه می دهد. و از آنجایی که بر اساس شخصیت‌هایی است که برای ما عزیزان است، تاثیر بیشتری دارد. خود را برای چند تناقض شخصیتی بین فیلم و بازسازی، بالای شبکه ماهیگیری وحشتناک Barret و گرافیک سه بعدی که اکنون قدیمی شده اند، آماده کنید. این فیلم تقریباً 20 سال از عمر آن می گذرد و Square قطعاً از آن زمان پیشرفت کرده است. درود بر سپیروث! برای علاقه مندان، نسخه کامل، زیر بستر را تماشا کنید. بدون BS ترجمه «دیلی دلی» به هدف سازنده نزدیک می شوید. به همه شما تازه وارد به فرنچایز خوش آمدید!

من فقط با نینتندو بزرگ شدم. پلی استیشن نداره بنابراین من تا بزرگسالی FF7 بازی نکردم. من مثل زلدا و امثال اینها هیچ نوستالژی برای آن ندارم. این گفت که من این فیلم را مدت کوتاهی پس از صرف چندین ماه تلاش برای 100٪ بازی (که چیزهای پرورش chocobo برای همیشه طول می کشد) تماشا کردم بنابراین من با منبع اصلی غریبه نبودم. اگر بازی را انجام نداده باشید، گیج خواهید شد. اگر بازی را انجام داده باشید، هنوز هم سردرگم خواهید شد، اما به دلایل مختلف. این یک داستان عجیب است، اما من حدس می‌زنم که با توجه به Final Fantasy، تعجب‌آور نیست. اکنون ابر و دوستان به دلایلی از هم جدا شده اند، اما با حمله یک اژدها دوباره با هم متحد می شوند. این اژدها هم احتمالا سپیروث است... فکر کنم. اساساً اگر تا به حال یک JRPG بازی کرده اید، فقط به آن ربع سوم عجیب و غریب بازی فکر کنید که در آن همه چیز وجودی است و طرف شما باید با موجودات کیهانی که خارج از تار و پود واقعیت وجود دارند با ضربه زدن به آنها با شمشیر بزرگتر مبارزه کند. این انرژی همان قسمتی از بازی را دارد که در آن چیزها دیگر معنا پیدا نمی‌کنند، و این چیزهای زیادی را برای بازی‌ای می‌گوید که در آن شما مجبورید ناباوری خود را تا حدی فقط در محیط به حالت تعلیق در آورید. من از داستان‌های مفهومی بالا متنفر نیستم، اما نمی‌توانی به مفهوم کامل بروی و بعد چیزی را توضیح ندهی. اگر برای درک داستان به یک ویکی خارجی نیاز دارید، احتمالاً به عنوان یک داستان نویس کار خیلی خوبی انجام نداده اید. به هر حال 7/10 یک اژدها در آن بود.