Cyberpunk: Edgerunners

من می خواستم Cyberpunk Edgerunners را تماشا کنم زیرا Cyberpunk 2077 را بازی کردم و آن را دوست داشتم. ناگفته نماند که انیمه توسط Trigger ساخته شده بود که دلیل بزرگی برای تماشای آن بود. اما این که گفته شد، حتی به عنوان یک نمایش مستقل، باورنکردنی بود. به دلیل تفاوت همه آنها، دیدن جهش از یکدیگر برجسته و خنده دار است. انیمه بسیار سرگرم کننده، مهیج، غمگین و پرتنش برای هر کسی که بازی را بازی کرده باشد یا نه. من فوق العاده نامزد بودم و در تمام طول مسیر هیجان داشتم. این کاملاً هیاهو و اکشن پمپاژ آدرنالین را با سطح بسیار هیجانی خود و چسبیدن به اسلحه های خود با متعهد شدن به موضوعاتی که از همان ابتدا تنظیم می کنند، متعادل می کند. یک بسته کامل از احساسات و هیجان با یک بازیگر بسیار جالب و خوب طراحی شده از شخصیت ها.

پیام انیمه قابل تامل است و تاثیر مثبتی روی من گذاشت. من برای جلوگیری از اسپویل جزئیات نمی‌دهم، اما در کل، از آن قدردانی می‌کنم. انیمیشن ها و طراحی شخصیت ها درجه یک هستند و تم سایبرپانک را کاملا به تصویر می کشند. با این حال، جنبه هایی وجود دارد که از آنها لذت نمی برم. به عنوان مثال، شوخی های مکرر خودارضایی هم آزاردهنده و هم غیر خنده دار بود. علاوه بر این، طراحی شخصیت های اصلی یک نقطه ضعف قابل توجه است. در حالی که آن‌ها در قسمت‌های اول قوی شروع می‌کنند، ویژگی‌های شخصیتی آن‌ها به مرور زمان محو می‌شود، که منجر به عدم توسعه و در نهایت بدتر شدن شخصیت می‌شود. در پایان، من این انیمه را توصیه نمی کنم، اما کاملاً بد هم نبود.

Cyberpunk: Edgerunners که توسط استودیوی Trigger ساخته شده است، تناقضات زیادی را پشت سر می گذارد و باعث ایجاد احساسات بسیار ناخوشایند نمی شود. اگرچه استودیو Trigger به خاطر سبک‌های انیمیشن منحصر به فرد و کیفیت فوق‌العاده‌اش مشهور است، اما این بار به وضوح فاقد راهنمایی روشن بود. اول از همه، وقتی به Trigger Studio آزادی خلاقیت کامل می دهید، همیشه یک شمشیر دو لبه است. بله، آنها نابغه های انیمیشن هستند، اما تمایل آنها به غیرعادی بودن و ابراز وجود بیش از حد گاهی فراتر از حد قابل قبول است. در نتیجه، Cyberpunk: Edgerunners به ​​یک جاذبه هیپرتروفی تبدیل شده است که بیشتر بر سرگرمی تمرکز می کند تا داستان سرایی معنادار. فیلمنامه به وضوح فاقد عمق و منطق است. یکی از ویژگی های بارز فیلمنامه نویسان تریگر، تمایل به غیرخطی بودن و غیرمرکزی بودن است که این بار در برابر آنها بازی می کند. در نتیجه، به نظر می‌رسد که بسیاری از لحظات در طرح بدون هیچ ارتباط مهمی از رویدادی به رویداد دیگر می‌پرند. شخصیت‌ها اگرچه واضح هستند، اما سطحی هستند. درگیری ها و انگیزه های درونی آنها اغلب ناتمام یا کاملاً متقاعدکننده به نظر می رسند. بیننده فقط می تواند تصاویر زیبا را بدون اینکه وابستگی عاطفی واقعی به شخصیت ها پیدا کند تماشا کند. نورپردازی و انیمیشن واقعا چشمگیر است، اما در این اثر است که کاستی های Trigger Studio به وضوح نمایان می شود. سازندگان بیش از حد از جلوه های بصری غافل شدند و چیز اصلی را فراموش کردند - بخش معنایی، که باید از ابتدا تا انتها علاقه بیننده را حفظ کند. یکی دیگر از مشکلات Cyberpunk: Edgerunners تکرار مداوم Trigger Studio است. در تلاش برای تحت تاثیر قرار دادن بیننده، آنها اغلب به تکنیک های بصری و راه حل های سبکی که قبلاً استفاده شده است باز می گردند، که به طور فزاینده ای تازگی خود را از دست می دهند. این حس دژاوو در بسیاری از آثار انیمیشنی تریگر وجود دارد و این تصور را ایجاد می‌کند که چیزی از قبل آشنا می‌بینیم که بی‌پایان خود را تکرار می‌کند.