Beelzebub-jou no Okinimesu mama.

همانطور که دیگران قبلاً ذکر کردند، این بسیار خسته کننده و غیر الهام بخش بود. آنها در 1-2 قسمت اول شما را با برخی از خدمات طرفداران طعمه می کنند، اما بعداً دیگر چیزی از آن نشان نمی دهند، بنابراین حتی آخرین ذره تعاملی که می توانست ایجاد کند حذف شد، و برای تمرکز بر روی چه چیزی، ممکن است بپرسید؟ چیزای ناز فقط پف کن و بخند. این در مورد آن است. هیچ رویداد مرتبطی اتفاق نمی‌افتد، و هیچ پیشرفتی در رمان اصلی (یا هر چیز دیگری) وجود ندارد، بنابراین در نهایت به یک SOL خسته‌کننده جنایی با هنر زیبا و FMC متراکم تبدیل می‌شود. تماشای آن تا انتها از نظر جسمی دردناک بود. این سرگرم کننده نیست، قانع کننده نیست، شخصیت ها فقط صاف و خسته کننده هستند، و - تکرار می کنم - هیچ چیز جالبی برای 12 قسمت کامل وجود ندارد. وقت خود را با این کار تلف نکنید.

بنابراین، این نمایش می‌توانست زیبا و سرگرم‌کننده باشد، اما یکی از خسته‌کننده‌ترین نمایش‌هایی بود که تا به حال تماشا کرده‌ام. من از ابتدا با این نمایش مشکلات زیادی داشتم. یکی از اولین چیزهایی که متوجه شدم این بود که چگونه به شدت از همان سندرم چهره رنج می برد. شخصیت ها آنقدر طرح های ملایمی دارند که به سختی می توانم آنها را از هم تشخیص دهم و شخصیت آنها آن را بهتر نمی کند زیرا سطح بسیار بالایی دارند. این قرار است یک سریال کمدی عاشقانه باشد. در آن به طور کامل شکست خورد. لحظه ای در نمایش وجود نداشت که فکر کنم این خنده دار باشد. کمدی بی جا بود و شوخی ها حتی گاهی ناپسند بود. من در مورد دختر مضطرب صحبت می کنم که ظاهراً ادرار نامحدودی در مثانه اش ذخیره می شود و باید هر پنج ثانیه یکبار ادرار کند. این به هیچ وجه خنده دار نبود و من حتی خودم را در آن می ترسیدم. شخصیت دومی که از آن متنفر بودم، خانمی بود که بیش از حد به پسرهای جوان علاقه داشت، و منظورم پسرهای جوان بود. شما می توانید یک بچه ناز یا چیزی شبیه آن را پیدا کنید، اما اشاره کردن به آنها به عنوان گرم و آشکارا که از نظر جنسی جذب آن شده است، باعث شد که من بخواهم استفراغ کنم. من از هر لحظه ای که این خانم روی صفحه بود پرش کردم. نویسنده به چه چیزی فکر می کرد؟ Beelzebub که شخصیت اصلی بود، هرگز احساس یک شخصیت را نداشت. او با پس‌زمینه ترکیب می‌شد و بیشتر با همه چیز کرکی بازی می‌کرد. هیچ چیز زیادی برای گفتن در مورد او به اندازه او وجود ندارد. عاشقانه جنبه دیگری است که من در مورد این نمایش نفهمیدم. هیچ شیمی بین شخصیت ها وجود نداشت زیرا آنها شخصیتی نداشتند. ممکن است در مورد این واقعیت که من نمی‌توانم به کل این نمایش فکری بکنم هم باید بپردازم. نمایش را فقط به این دلیل تمام کردم که برای باشگاه انیمه ای بود که من در آن هستم. این دوازده قسمت از شکنجه بود که باید پشت سر بگذارم زیرا به معنای واقعی کلمه حواسم به هر چیزی پرت می شد. شما را جذب نمی کند، شما را سرگرم نمی کند. به سختی کاری انجام می دهد. چیز دیگری که مرا آزار می داد این بود که اینجا قرار بود جهنم باشد. شما می توانید جهنم را دوست داشتنی و چیزهای دیگر کنید، اما حداقل نشان دهید که هنوز جهنمی است که ما در آن هستیم، زیرا من مدام آن را فراموش می کردم. موجوداتی با ویژگی های شیطانی تر کجا هستند؟ من به طور مبهم شخصیتی با گوش های خرگوش به یاد دارم، اما آیا چیز دیگری وجود داشت؟ یادتان نرود چون این نمایش بسیار فراموش شدنی است. چیز زیادی برای گفتن در مورد این نمایش وجود ندارد، جز اتلاف وقت. با این کار زحمت نده