Ao no Orchestra

این انیمه شبیه به تلاقی «Shigatsu wa Kimi no Uso» و «Hibike! Euphonium» است، اما در هیچ کاری خوب نیست. در بخش درام در مقایسه با "شیگاتسو و کیمی نو اوسو" و در بخش ارکستر/موسیقی در مقایسه با "هایبایک! ایفونیوم" کمبود دارد. بسیاری از قسمت‌ها با کلیشه و توسعه داستان آهسته پر شده است. کاراکترها عمدتاً با اتفاقات گاه و بیگاهی کسل کننده هستند تا داستان کار کند. برای بخش موسیقی آنها می توانستند قطعات بیشتری را به جای تکرار یک قطعه یکسان اضافه کنند. این انیمیشن با CGI ترکیب شده است که اجرای موسیقی را خراب می کند زیرا نمی تواند شدت اجرا مانند "Shigatsu wa Kimi no Uso"، "Kono Oto Tomare" را منتقل کند. یا "Nodame Cantabile" انجام دهید. در کل برای من 5/10 است. اگر CGI کمتری داشت و گزینش‌های متنوع‌تری از قطعات همراه با کمی شخصیت‌پردازی بیشتر داشت، می‌توانست امتیاز بالاتری از من بگیرد زیرا داستان در واقع مناسب است.

انتظار داشتم این انیمه مثل دروغ تو در آوریل باشد. متاسفانه اینطور نیست. در واقع، این فقط یکی دیگر از انیمه های معمولی رام کام اما با موسیقی است. نکات داستانی جالبی وجود دارد. برای یکی، این واقعیت که پدر به جای مرده طلاق گرفته است، ویژگی منحصر به فردی را برای آن به ارمغان می آورد. شاید در قسمت دیگری او برگردد یا چیزی؟ و در مورد هارو که ممکن است در دوران کودکی او را دوست داشته باشد چطور؟ از کجا همدیگر را می شناختند؟ و شخصیت های دیگر در آهنگ تم آغازین؟ اما من هرگز نمی دانم، زیرا ادامه داستان آنقدر متوسط ​​است که تصمیم می گیرد بگوید و نشان ندهد، با گوشتی حتی دردناک تر، که نمی خواهم جلوش را ادامه دهم. و چیزی که باعث شد بفهمم چقدر بد بود؟ زشت ترین CGI از زمان Ex-Arm. کاری ندارم که Ex-Arm بعد از این انیمه اومده باشه خیلی زشته و خیلی بی مورد استفاده شده. مثل اینکه در قسمت اول متوجه یک لحظه عجیب شدم که در آن تصمیم گرفتند دری را برای بسته شدن CGI ایجاد کنند و من گفتم: "اوه، خوب این عجیب است." و بعد قسمت سوم آمد. کل ارکستر و هادی در CGI. شبیه FNAF animatronics در MMD 2013. و چیزی که اوضاع را بدتر می‌کرد، نورپردازی بود که تمام خطوط کلی و هر نقصی را نشان می‌داد و باعث می‌شد که رگه‌های پیراهن‌ها شبیه بادکنک‌های در حال باد کردن شوند. بازوها به صورت مکانیکی حرکت می‌کردند، انگشت‌ها زشت بودند، ابزارها خوب بودند، حدس می‌زنم، اما من ترجیح می‌دهم سازهای صاف و آدم‌های زیبا داشته باشم تا سازهای براق و یک گالری بادام زمینی از عروسک‌های تسخیر شده مادربزرگ. کاملا تهوع آوره اگر قرار است برای بقیه سریال های عجیب و غریب اینطور باشد، پس من طاقت تماشای آن را ندارم. اوه بله، و من با شور و شوق از Canon Pachelbel متنفرم و این واقعیت که آنها تصمیم گرفتند از آن به عنوان یک ضرب عاطفی در قسمت دوم استفاده کنند، باعث می شود که من کاملاً ناامید شوم. حتی بیشتر ناراحت کننده است که در تم پایانی گنجانده شده است. آره من این یکی رو دوست ندارم برو در ماه آوریل دروغ تو را تماشا کن.