Key the Metal Idol

وقتی می گویم بهترین قسمت این انیمه مقدمه است، اغراق نمی کنم. آواز کاملا زیبا و خواننده حتی اگر اشتباه نکنم دو نسخه انگلیسی و ژاپنی دارد. داستان تا حدودی جالب شروع می شود و هر چه پیش می رود، کم کم از بین می رود. این هنر برای زمانی که ساخته شد خوب است، اما اکنون چیز مهمی نیست. طراحی صدا هم همینطور. بیشتر شخصیت ها تک نت هستند. اگر واقعاً باید این برنامه را تماشا کنید، یا بعد از اپیزود سیزدهم توقف کنید تا رمز و راز را حفظ کنید (اگر این مورد شماست) یا فقط مقدمه ها را تماشا کنید. بهتر از آن، فقط آن را در YouTube: In The Night Key اثر Kijima Sario مشاهده کنید.

اون هست یا نه؟ Key: the Metal Idol داستان دختری جوان یا به عبارت دقیق‌تر یک ربات به نام میما توکیکو یا همان طور که بیشتر مردم به او اشاره می‌کنند، کی است، در تلاش برای تبدیل شدن به «انسان» است. این ماموریت توسط پدربزرگش دکتر میما در بستر مرگ به او داده می شود و بر روی نوار به عنوان آخرین وصیت نامه او با دستورالعمل ساده "ایجاد 30000 دوست" ضبط شده است و بشریت از آن او خواهد شد. با چنین توضیح مبهم و محدودیت های اندک، چگونه می خواهید این خواسته را برآورده کنید؟ تلاش برای ایجاد 30000 دوست فردی؟ شاید یک فرقه راه اندازی کنید و 30000 دنبال کننده جمع کنید؟ یا ممکن است تبدیل به یک بت شوید و 30000 طرفدار پیدا کنید؟ با این کلمات مرگبار است که کی از خانه خود در روستای آرام روستایی دره مامیو به شهر توکیو نقل مکان می کند و در جستجوی انسانیت خود و بی خبر از آزمایش های متعددی است که در انتظارش است، در حالی که راه خود را به سوی توکیو در پیش می گیرد. شهر، رقیبی از گذشته پدربزرگش که شیفته پتانسیل های جنگی روباتیک است، آجو جینساکو، نقشه ای مرگبار را در پیش می گیرد. برای نقل قول یکی از بهترین صحنه‌های خود سریال، «هنوز برای اسپویل‌ها زود است»، بنابراین سعی می‌کنم از ارائه جزئیات بیش از حد مشخص در مورد داستان خودداری کنم، زیرا متوجه شدم که یک خط برای خلاصه کردن سریال به عنوان یک کامل کاملا پیش فرض منحصر به فرد و در عین حال ساده به نظر می رسد، و من مطمئناً با توضیحات کوتاهم به درستی عمل نکرده ام، اما این نوع انیمه ای است که بهتر است با یک لوح خالی وارد شوید، و داستان رمزآلود به طور فزاینده تقریباً 15 قسمت را به خود اختصاص می دهد. تا همه رازها آشکار شوند و رازها آشکار شوند. از نظر داستان‌گویی و فیلمبرداری، می‌توان با سریال‌های شناخته شده و دوست‌داشتنی مانند Serial Experiments Lain و Boogiepop Phantom مقایسه‌های بزرگی انجام داد، به‌طوری‌که واتانابه تاکاشی هم روی سریال دوم و هم در این سریال کار کرده است، و در حالی که برخی افراد ممکن است راه‌هایی برای آن پیدا کنند. با توجه به هر یک از این مجموعه ها، من معتقدم که هنوز هم می تواند خود را حفظ کند و خود را به عنوان یک داستان اصلی با چیزی برای گفتن تثبیت کند. این نوع سریالی است که هر چه بعد از اتمام آن بیشتر به آن فکر می‌کردم، بیشتر مضامین و ایده‌های تکراری را که از ابتدا تا انتها رایج بودند، با تمرکز جزئی‌تری روی برخی ایده‌ها مانند ماسک آهنی تقریباً همه ما تشخیص می‌دادم. در پشت سر زندگی کنیم، بهترین چهره خود را به دنیا نشان دهیم، در حالی که چهره واقعی خود را پنهان کنیم، و همچنین ایده های اصلی کاوش شده مانند خلق ماشین به شکلی که خدا انسان را آفریده است، و عواقب بالقوه، بدون ذکر هزینه زیاد ممکن است به دنبال، و یا در نهایت وسواس، با کمال و به همین ترتیب آنچه از شما خواسته می شود و در نهایت به چه سرنوشتی تسلیم می شوید. البته، من می‌توانم بگویم واضح‌ترین موضوع کلی، تفسیر فرهنگ بت ژاپن به‌عنوان یک کل است، و به تصویر کشیدن بت‌ها به‌عنوان عروسک‌هایی بر روی ریسمان‌هایی که می‌توان آن‌ها را در هر زمان قطع کرد، اگر آنها نرقصند. آهنگ صاحب آنها در سراسر این سریال است. برای اظهار نظر در مورد انیمیشن، این مجموعه تا اواسط دهه 90 منتشر شد، بنابراین بخشی از انیمیشن در حال حاضر کمی قدیمی به نظر می رسد و برخی از طراحی های شخصیت ها می توانند کمی بی مزه باشند، اما چندین صحنه با کیفیت بسیار بالاتر، به ویژه صحنه های مبارزه، وجود دارد. که بسیار اندک هستند، اما وقتی ظاهر می شوند، کلمه گرافیک دقیقاً مناسب نیست، خشونت بیشتر وحشیانه است. جمعیت همیشه با جزئیات به نظر می رسند، طراحی صحنه و لباس مخصوصاً برای بت ها و ساکورا خوب بود، و اکثر محیط ها و پس زمینه ها هنوز هم دارای کیفیت هستند و بسیار متنوع هستند، اما جایی که واقعاً برتری دارد در ربات ها است. نه تنها هر ربات در مجموع فوق‌العاده طراحی شده است، از ماشین‌های سبک ترمیناتور در صنایع سنگین آجو گرفته تا مجموعه‌ای از موارد عجیب و غریب و نمونه‌های اولیه طراحی شده توسط دکتر میما، نماهای نزدیک و کاوش‌های عمیق در عملکرد درونی خود این ماشین‌ها، نشان دادن چرخ دنده‌هایشان، پیستون‌های شلیک و مایعات در حال چرخش، وقتی روی صفحه می‌تابند همیشه مسحورکننده هستند. صحبت از مسحور کننده، دنباله مقدمه. رشته‌ای کاملا شوم از عکس‌ها که به رویدادهای آینده اشاره می‌کنند و رویدادهایی که مدت‌هاست نیز گذشته است. کی به آرامی در راهروی شطرنجی بی‌پایان می‌چرخد، او از میان حوضچه مایع خارج می‌شود، در حالی که نمای بیرونی انسان شسته می‌شود تا فضای داخلی سرد و فولادی‌اش را آشکار کند، و شهر شبانه‌ای که به‌عنوان چرخ‌دنده‌های عظیم و لرزان به تصویر کشیده می‌شود، در حالی که سایه‌اش پایین می‌افتد. روی یک کلید تنها و او بین هر یک از پره های دندانه دار قدم می زند، بسیار یادآور Steins; OP Gate، همه آنها بسیار ساده و در عین حال بسیار چشم نواز برای دیدن در ابتدای هر قسمت هستند، همراه با آهنگی دلخراش و غم انگیز از تنهایی و آرزوی یافتن، وصل شدن این نمایش تا آخرین لحظات پر از تصاویر ساده و تفسیری است، اما حتی بدون تلاش برای تشخیص پیام‌های درون، می‌توانید به راحتی از زیبایی تصویر بدون در نظر گرفتن آن لذت ببرید. من گفتم که نمایش کمی از نظر طراحی شخصیت کم بود، اما یکی از مواردی که از نظر طراحی بسیار برجسته است، خود کلیدی است، که کمی شمشیر دو لبه است. او به همان اندازه که می آیند روباتیک است، با بی روح ترین حالت و صدای یکنواختی که می توانید تصور کنید. موهایش وز و خاکستری است، پوستش تقریباً شفاف است و فریمش به طرز وحشتناکی نازک است، و چشمانش شیشه ای و تزلزل ناپذیر است. او واقعاً از نظر بصری به یاد ماندنی است، اما همانطور که گفتم، این یک شمشیر دو لبه است. او در تک تک صحنه‌ها آنقدر مرده و روباتیک است که از نظر دوست‌داشتنی تحت الشعاع اکثر بازیگران دیگر قرار می‌گیرد، اما حتی وقتی صحبت از زمان نمایش به میان می‌آید، بیشتر شخصیت‌های دیگر خیلی بیشتر از Key در کانون توجه قرار می‌گیرند. برای جلو بردن داستان با این حال، آنچه شما را به او به عنوان یک شخصیت و سفرش علاقه مند می کند، و دلیلی که من این سوال را در بالا مطرح می کنم، این است که خیلی زود متوجه می شوید... هیچ کس اصلاً باور نمی کند که کی یک ربات است. با وجود اینکه او دقیقاً تعریف ربات است و خود را به عنوان یک ربات به همه و همه معرفی می کند، حتی بهترین دوستش ساکورا فکر می کند که او فقط توهم دارد. هر کس دیگری را باور نمی کند بخشیده می شود، زیرا عموم مردم معتقدند ربات ها چیزی بیش از یک مفهوم در دنیای خود نیستند، و هیچ کس نمی داند که پدربزرگ کی کیست، مگر اینکه ساکورا به خوبی می داند که او کیست. در دره مامیو بزرگ شد. شواهد بسیار بیشتر از شواهد علیه است، با این حال کی به عنوان یک کودک مبتلا به نوعی تروما یا اوتیسم بالقوه درمان می شود، علیرغم اینکه آشکارا بیش از یک دختر نوجوان معمولی است. این فقط یکی از رازهایی است که شما را درگیر شخصیت و داستان او نگه می‌دارد، زیرا حتی به خودتان شک می‌کنید که آیا ربات یک ربات است یا فقط یک دختر بچه گیج. وقتی دیدم این سریال با عنوان "بت فلزی" و دارای برچسب موسیقی است، انتظار آهنگ های بسیار بیشتری از آنچه که واقعا وجود داشت، داشتم، اما خوشبختانه معلوم شد که آنقدرها هم بد نبود، زیرا آهنگ هایی که قرار داده شده بودند با کیفیت استثنایی در هر قسمت موسیقی پس‌زمینه بسیار خوبی وجود داشت، اما در مورد آهنگ‌های اصلی، آهنگ‌های اصلی «لالایی» از شیبهارا چیاکو، «خاطرات شن» از میهو، همچنین توسط شیبارا چیاکو، و آهنگ مورد علاقه شخصی من، OP در بالا ذکر شد، "در شب" توسط کیجیما ساریو. هیچ یک از این سه آهنگ اصلاً آن چیزی نیست که حداقل با شنیدن اصطلاح "موسیقی بت" انتظارش را دارم. آنها غم انگیز، صمیمانه و به زیبایی خوانده می شوند، و صادقانه بگویم، حتی در حین نوشتن این نقد، مدام آنها را تکرار کرده ام، و من هنوز می توانم هر قطعه از سریال هایی را که به آنها متصل شده اند، به وضوح به یاد بیاورم. بازی کردن. طراحی صدا در طول سری از جنبه‌های دیگر نیز بسیار خوب بود، به‌ویژه وقتی صحبت از جنبه رباتیک به میان می‌آید. شنیدن صدای محو شدن در حالی که چرخ دنده‌ها در سر کی بلندتر و بلندتر می‌شوند، قبل از اینکه ناگهان با یک تروق ایستا یا بخاری که به آن وارد می‌شود قطع شوند، همیشه بسیار رضایت‌بخش به نظر می‌رسد، و با پایان هر قسمت به ناچار به ما داده می‌شود. نمای نزدیک دیگری از ماسک آهنی کی همراه با لحن های متورم و غم انگیز سری ED، "I'm Standing By You" اثر Kijima Sario. تنها مشکل واقعی که فکر می کنم با این سریال داشتم، سرعت بود. در حالی که من کاملاً درگیر داستان و همه چیزهایی بودم که روی میز آورده بود، برخی از قسمت‌ها واقعاً با سرعتی حلزون می‌خزیدند، با صحنه به صحنه دیالوگ و مقدار بسیار کمی از آن محتوای واقعی داشت، علاوه بر این که شاید عرفان بیشتری به آن اضافه می‌کرد. بزرگترین جنایتکار برای این قسمت 14 بود. من این سریال را حدود سه روز پیش تمام می کردم و نظرم را تایپ می کردم، اما خوب و بد، وقتی به تماشای دو قسمت پایانی نشستم، متوجه شدم که هر دوی آنها هستند. هر کدام یک ساعت و 40 دقیقه در حالی که هر قسمت دیگر به طور متوسط ​​24 ~ دقیقه است، دو قسمت پایانی تقریباً طول یک فیلم معمولی است. در ابتدا از داشتن محتوای اضافی بسیار خوشحال شدم، اما قسمت 14، به صراحت بگویم، 100 دقیقه نمایش است. بدون اغراق، تقریباً تمام آن بین دو صحنه تقسیم شده است، به جلو و عقب، شخصیت‌هایی که تمام تاریخ، پیشینه، و پاسخ‌های تقریباً به اندازه کافی برای هر معمایی را که در 13 قسمت قبلی مطرح شده است، بیان می‌کنند. فوق‌العاده آموزنده و منسجم بود، صادقانه به نظر تنبلی بود که در قسمت ماقبل آخر، اطلاعات بسیار زیادی را فاش کرد. انسجام و اینکه تک تک نقاط چقدر خوب به هم وصل شدند چیزی بود که باعث شد من در تمام مدت آنجا بنشینم، هرچند کمی آزاردهنده، اما لطف نجات بخش، زمانی که در نهایت به اوج سریال رسیدیم، آخرین لحظات انفجاری این سریال است. قسمت دوم تا آخر که به فینال منتهی می شود. در حالی که برای رفتن به قسمت آخر بیش از کمی محتاط بودم، به حدی از آن لذت بردم که در واقع دو بار آن را تماشا کردم، با پایانی باشکوه تر از آنچه می توانستم انتظارش را داشته باشم. اپیزودهای 14 و 15 مانند شب و روز هستند، و در حالی که من می‌دانم که اگر بخواهند تعداد زیادی از خطوط داستانی را به هم ببندند و به 15 پایان واقعی بدهند، نمی‌توانم آن را ببخشم. صرف نظر از اینکه چقدر خوب پرداخت شده است، چقدر طول کشیده است. واقعاً فکر نمی‌کردم مرورم اینقدر طولانی شود، اما آنقدر چیزهایی بود که می‌خواستم درباره‌اش صحبت کنم، و آنقدر دوست داشتم، که حتی در حالی که سعی می‌کردم وارد تحولات طرح نشوم، فقط به تایپ کردن و تایپ کردن ادامه می‌دادم. من در ابتدا حتی قصد داشتم در اولین تایپ این را به آن نمره 7 بدهم، اما تصمیم گرفتم که پایان را دوباره تماشا کنم، این را کمی بازنویسی کنم و امتیاز را به 8 برسانم. ممکن است کند و کمی قدیمی باشد. ، اما این سریالی است که چیزی برای گفتن دارد، با هنر محکم، و به اندازه کافی در سایه کمین کرده است تا شما را هر بار بیشتر برگرداند. به شدت دست کم گرفته شده و حتی 4500 نفر آن را تکمیل نکرده اند. باید حداقل 30000 باشه.