Suzumiya Haruhi no Shoushitsu

در حالی که فصل دوم انیمه صبر بسیاری از بینندگان را آزمایش کرده است، ساخت عالی برای فیلم بود. تصویر یوکی که در طول زمان تعطیلات تابستانی احساس بی حوصلگی می کرد، در تمام طول فیلم روی من چشمک می زد. تمرکز بر جهان و افکار یوکی و کیون در راس بود. ناامیدی کیون از خودش پس از از دست دادن کلمه ای که همیشه آن را دردسرساز و خسته کننده می نامید، احساسی بود و بسیار خوب نوشته شده بود، و همچنین ناامیدی او از اینکه هرگز در مورد یوکی فکر نکرد، حتی اگر او در تمام مدت زیر چشمان او بود، بسیار دردناک بود. هاروهی مطمئناً قدرتمندترین موجود است، با این حال کیون نه تنها بر هاروهی بلکه بر کل اعضای پل SOS تأثیر زیادی دارد. این فیلم یک شاهکار بود. شخصیت ها، داستان، سرعت، هنر، موسیقی و صداگذاری، همه چیز بیش از حد عالی بود. و برای سرعت و موسیقی من می خواهم کمی بیشتر از عالی اضافه کنم. سرعت عالی بود، هیچ چیز آنقدر سریع اتفاق نمی افتاد که بیننده گیج شود و هیچ چیز آنقدر کند نبود که بیننده خسته شود. موسیقی واقعاً بی‌نظیر بود، احساسات شما را تحریک می‌کند و خون را در شما پمپاژ می‌کند، مانند آدرنالین است. 10/10

در مورد این شاهکار چه باید گفت؟ فیلم هاروهی سوزومیا باورنکردنیه حتی میتونم بگم خیلی بهتر از سریال انیمه تولید شده که خیلی هم خوبه. تم مالیخولیا و نوستالژی که برای کسانی که این روزها انیمه را تماشا می کنند نیز حضور خود را در فیلم احساس می کند، علاوه بر این که شخصیت ها به ویژه هاروهی و کیون پیشرفت بسیار خوبی دارند. این انیمیشن بسیار خوب و به همان سبک موجود در انیمیشن Kyoto Animation به خصوص در انیمیشن های دهه 2000 تا اوایل دهه 2010 تولید شده است. به هر حال، چیزی که می توانم بگویم این است که من این فیلم را به همه توصیه می کنم، اما تا زمانی که آن را در تمام فصول هاروهی سوزومیا تماشا کرده باشید، از لحظه ای که هر دو فصل انیمه هاروهی را تماشا می کنید، فیلم را متوجه خواهید شد. برای کسانی که در حال حاضر سریال را تماشا می‌کنند یا این روزها هاروحی را به یاد می‌آورند، این حس منحصر به فردی از نوستالژی به آنها می‌دهد یا اینکه "کاش از آن زمان بیشتر دیده بودم، به خصوص از اواخر دهه 2000 تا اوایل دهه 2010". هاروهی قابل توجه است، خیلی بیشتر از یک کار ساده، شاهکاری از صنعت انیمه و مانگا است.

اغلب اوقات مرور یک رسانه که چنین جایگاه ویژه ای در قلب شما دارد دشوار است. انجام یک بررسی کاملاً عینی، فارغ از تمام خاطرات پر از نوستالژی و اضطراب نوجوانان، چالشی است که به دور از درک من است. به همین دلیل است که این کاری نیست که من برای این فیلم انجام دهم. Suzumiya Haruhi no Shoushitsu (ناپدید شدن هاروهی سوزومیا) انیمه مورد علاقه شخصی من در تمام دوران است. گذشته از همه هیاهوهای سریال، نوشتن شلخته، خطوط داستانی مزخرف و هیجان فرهنگی انیمه هاروهی در اواخر دهه 2000 و اوایل دهه 2010، ناپدید شدن هاروهی سوزومیا ماهیت سریال را برای طرفداران در یک حرکت آوانگارد به تصویر می کشد. داستان گویی احساسی دلیلی وجود دارد که ما کلمه "هاروهییسم" را داریم. هاروهی در زمان مناسب در جامعه انیمه‌ها تاثیرگذار بود و طوفانی عالی ایجاد کرد. این اولین انیمه حواس پرت از زندگی بود و راه را برای نمایش های زیادی مانند آن هموار کرد. اینکه بگوییم سریال هاروهی سوزومیا چیزی کمتر از یک پدیده فرهنگی در آن زمان بود، نابخردانه بود و فصل اول آن شایستگی خود را به ما ثابت کرد. با این حال، فصل دوم هاروهی بسیار کمتر موفق خواهد بود. اگرچه فصل دوم هنوز خوب است، اما چیزهای زیادی برای دلخواه باقی مانده است. با یکنواختی "هشت بی پایان" که اراده خوب اکثر طرفداران را مورد آزمایش قرار می دهد، به نظر می رسید که هاروهی zeitgeist بالاخره مسیر خود را در جامعه انیمه طی کرده است. فصل بعد یا سریال بعدی برای Suzumiya Haruhi no Yuuutsu وجود نخواهد داشت، نوشته هاروهی قبلا روی دیوار بود. من نمیتونم دوباره اشتباه کنم. وقتی در تابستان (یا زمستان برای شما آمریکایی‌ها، شاید زمانی مناسب‌تر از نظر موضوعی.) سال 2010، ناپدید شدن هاروهی سوزومیا اکران شد، مشخص بود که این فیلم خاص است. ناپدید شدن هاروهی سوزومیا که تنها چند ماه پس از جشنواره فرهنگی در پایان سری اول می گذرد، ما را در ارتفاعات شمالی آشناتر و در عین حال مالیخولیایی تر قرار می دهد. با این حال هنوز روحیه در میان بازیگران بالاست. 16 دسامبر است و تیپ SOS با هاروهی مانند همیشه پرانرژی است. دنیا مثل همیشه است. اما زمان زیادی از پرتاب کیون به سوی گرگ ها نگذشته و در دنیایی جایگزین رها شد. ناپدید شدن داستان هاروهی سوزومیا لحن را برای ساخت شخصیت تنظیم می کند و در عین حال راز بسیار جالب و صمیمانه ای را در مورد شرایطی که کیون در آن قرار می گیرد ارائه می دهد. در حالی که داستان انتقال کیون به دنیای بیگانه مانند برخی ایده ها را در مورد مفهوم واقعیت و دنیایی که در آن زندگی می کنیم. این صرفا وسیله ای برای مطالعه شخصیت در مورد Kyon است، اما کل بازیگران نیز. موقعیت کیون بسیار خارجی و در عین حال آشنا این احساس آشنا و در عین حال ظالمانه را نیز ایجاد می کند. یکی از چیزهایی که من واقعاً دوست داشتم این است که سرعت خاصی در داستان وجود دارد، مانند یک بمب ساعتی که اگر کیون این معما را به زودی حل نکند، همه چیز برای همیشه به این شکل گیر می کند. برای هر اقدامی که Kyon انجام می دهد، سابقه زیادی به دست می دهد. با این حال، در لحظاتی که Kyon متوقف می شود و به دنیای جدیدی که در آن قرار داده شده فکر می کند، طرح واقعاً شروع به درخشش می کند. سوال اصلی که داستان از کیون و بیننده می پرسد این است که "آیا این واقعیت واقعاً حتی تا این حد بد است؟". چیزی که من واقعاً در مورد نحوه ارائه این سؤال دوست دارم این است که چقدر داستان به شما امکان می دهد در مورد آن فکر کنید و فکر کنید. Kyon اساساً مجبور است با سؤال روبرو شود و پاسخ دهد. او مجبور است در مورد آنچه می خواهد صادق باشد. این نتیجه گیری از این پاسخ است که یکی از تاثیرگذارترین صحنه های احساسی را در تمام انیمه ها ایجاد می کند. اما همانطور که گفتم، داستان به سادگی کاتالیزور شخصیت‌ها است و وقتی صحبت از شخصیت‌سازی می‌شود، ناپدید شدن هاروهی سوزومیا واقعاً بازی خود را ارتقا می‌دهد. این داستان قبل از هر چیز در مورد Kyon است، شخصیتی که به نظر من به شدت به یک هویت واقعی نیاز داشت. شخصیت دوسوگرای کیون در این فیلم به‌طور کامل به نمایش گذاشته می‌شود و دیوار بدبینانه‌ای را که او در تمام سریال‌ها ساخته است، در هم می‌شکند. این فیلم خیلی فراتر از انتظارات من برای شخصیت سازی کیون بود و این قوس شخصیتی زیبا و شیرین را به او داد. تلو تلو خوردن ناخوشایند کیونز و تلو تلو خوردن گیج کننده به شخصیت او احساس خطاپذیری می دهد که برای شخصیت او بسیار مورد نیاز بود. چیزی که در رابطه با توسعه کیونز برای من واقعاً برجسته بود، مونولوگ‌های درونی او بود که راه خوبی برای بینش مخاطبان در مورد افکار او بود، شبیه به رمان لایت. باید بگویم که Kyon بخش مورد علاقه من از شخصیت ها بود، اما به ندرت می توان بقیه بازیگران را نادیده گرفت. من می‌خواستم به‌ویژه روی ناگاتو یوکی تمرکز کنم که دومین شخصیت‌پردازی را در فیلم گرفت. پیش از این، من طرفدار ناگاتو یوکی نبودم، او با مدل "ری آیانامی" کودره مطابقت داشت که هرگز جذابیت آن را درک نکردم. من واقعاً دوست داشتم که چگونه او را در جهان متناوب توصیف کردند که این کیفیت داندره بیشتری را به او دادند. این فقط داستان و شخصیت او را بسیار جالب تر می کند. بدون اینکه چیزی خراب شود، نقش یوکی در این فیلم ابعاد زیادی به شخصیت او می‌افزاید و نگاه من به شخصیت او را کاملاً تغییر داد. قوس او یک سکته مغزی استادانه در رشد عاطفی است و در این قوس شخصیتی واقعاً تأثیرگذار، از کلیشه ای استفاده می کند. بقیه بازیگران نیز سهم عادلانه خود را از شخصیت پردازی دریافت می کنند. هاروحی که در بیشتر فیلم (از نظر روحی) غایب است، در پایان فیلم کمی از انسانیت دریافت می کند که من واقعاً از آن قدردانی کردم. رابطه و احساسات کویزومی با هاروهی به نوعی توضیح داده می شود که من واقعاً دوست داشتم ابعادی را به شخصیت اضافه کنم که به نظر من ضعیف ترین شخصیت در تیپ SOS است. قطعا میکورو کمترین زمان را برای این فیلم در اختیار داشت، اما حضور او قطعا مورد توجه قرار گرفت و قطعه جدایی ناپذیر داستان بود. چیزی که از انیمیشن کیوتو انتظار می رفت، واضح است که کیفیت عالی انیمیشن بود، اما موسیقی شگفت انگیز از Satoru Kōsaki. با شروع با انیمیشن، Kyoani به ندرت با کیفیت باورنکردنی خود تحت تأثیر قرار نمی گیرد. فیلم‌ها معمولاً انیمیشن‌هایی با کیفیت بالاتر دارند، اما کیفیت نمایش داده شده از انیمیشن کیوتو واقعاً نفس‌گیر نیست. سیال این است که من انیمیشن را چگونه توصیف می کنم. این همان نوع انیمیشن حرفه ای است که واقعاً فقط از غول صنعتی مانند کیوانی انتظار دارید. من همچنین عاشق تغییرات ظریف کوچک در طراحی شخصیت با نسخه های جایگزین، عبارات متحرک تر و حالات مختلف ایجاد شده با استفاده از انیمیشن هستم. این قطعاً در ناگاتو یوکی بیشتر قابل توجه است، اما با هاروهی نیز قابل مشاهده است. (کمک می کند که لباس ژاکت کش باف پشمی نیز سخت شود). موسیقی برای من یکی از نکات برجسته واقعی بود. Satoru Kōsaki آهنگسازی نبود که قبل از این فیلم در رادار من بود، اما او مطمئناً دنبال آن است. من قبلاً موسیقی متن اصلی هاروهی را کاملاً دوست داشتم بنابراین قطعاً موسیقی متن این فیلم را دوست داشتم. یکی از قطعاتی که من واقعاً دوست داشتم جلد "Gymnopedies" (Gymnopedies Dai 1 Ban) اثر اریک ساتی بود. در زمینه ناپدید شدن هاروهی سوزومیا این کیفیت متفکرانه و متفکرانه را به موسیقی می بخشد. من همچنین قطعه "آماده" را که در اوج احساسی فیلم پخش می شود بسیار دوست داشتم. این قطعه واقعاً به خوبی جوهر آن صحنه را به تصویر می کشد و قطعاً خاطره انگیزترین موسیقی متن است. یکی از آهنگ هایی که من واقعاً از دیدن آن در این لیست شگفت زده شدم، "Je te veux" دوباره توسط اریک ساتی بود. به عنوان یک نوازنده پیانو، من همیشه کیفیت والس رویایی و سرخوشانه قطعه را دوست داشتم. جدا از اینکه در انیمه بسیار زیبا اجرا می شود، همان کیفیت Gymnopedies را دارد. در واقع، من به طور کلی تحت تاثیر رپرتوار موسیقی کلاسیک فیلم قرار گرفتم. در آخر، باید بگویم که عاشق قطعه "Itsumo no Fuukei de Owaru Monogatari" بودم که به این جان ویلیامز عظمت esc را به قطعه "Itsumo no fuukei" بخشید. من را خیلی به یاد هری پاتر و سنگ فیلسوف انداخت. بنابراین برای نتیجه گیری، در حالی که گذر زمان برای سریال هاروهی مهربان نبوده است، ناپدید شدن هاروهی سوزومیا مانند یک شراب خوب کهنه شده است. تاثیر آن بر دنیای انیمه چیزی کم از تاریخی نیست. در زمان خود، مجموعه هاروهی پانتئون انیمه بود و ناپدید شدن هاروهی سوزومیا به عنوان یک یادآوری عمل می کند. واقعاً یکی از بهترین فیلم های انیمیشنی که تا به حال ساخته شده است.