Sakigake!! Cromartie Koukou

این نمایش به قدری خنده دار و هوشمندانه است که من را ناراحت می کند که افراد بیشتری آن را ندیده اند. دیدنش رو به شدت توصیه میکنم چون واقعا عالیه تنها دلیلی که نباید آن را تماشا کنید این است که به نوعی طرفدار کمدی نیستید. تصاویر - این نمایش دارای چیزی است که از نظر فنی انیمیشن بد در نظر گرفته می شود. به جای اینکه واقعاً روی صفحه راه بروید یا هنگام صحبت با یکدیگر روبرو شوند، کاراکترها می لغزند و روی صفحه می پرند و مدل های شخصیت بزرگ می شوند تا نشان دهند چه کسی در حال صحبت است. اگرچه این ممکن است در چیز دیگری تا حدودی تنبل به نظر برسد، در اینجا فقط به کمدی اضافه می کند. فکرش را بکنید، اگر تهیه‌کنندگان «مونتی پایتون و جام مقدس» می‌توانستند یک اسب واقعی برای فیلم بخرند، تصور کنید چقدر شوخی‌های درخشان از بین می‌رفتند. پس زمینه های عجیب و غریب و حرکات تند و تیز فقط به شادی نمایش می افزاید. با نادیده گرفتن انیمیشن "فقیر"، طراحی شخصیت ها و دکورها در واقع بسیار خوب هستند. همه از شخصیت های انسانی گرفته تا گوریل و ربات طراحی های جالب و منحصر به فردی دارند. همان‌طور که گفتم، مکان‌هایی که مردم با تمسخرهای خنده‌دار راه رفتن و صحبت‌کردن در سراسر صفحه می‌چرخند، به خوبی ترسیم شده‌اند. صداها - من ژاپنی صحبت نمی کنم، اما صداگذاری در این نمایش بسیار خوب است. همه صداپیشگان صداهای متمایز و بامزه ای دارند که متناسب با شخصیت هایشان است. موسیقی متن فیلم هم خیلی خوبه. احتمالاً بهترین چیز در بخش صوتی در مورد این نمایش، جلوه های صوتی است. وقتی همه چیز به روشی غیرطبیعی در حال حرکت است (مثل موهای حساس یک شخص)، جلوه های صوتی برای همراهی هر حرکت وجود دارد. هر زمان که وسیله نقلیه مادر یا انفجاری رخ می دهد، صدایی که استفاده می شود فردی است که به صورت کلامی از یک انفجار یا موتور تقلید می کند. بیشتر آن صحنه‌ها به‌گونه‌ای پخش می‌شوند که ملودراماتیک هستند، و وقتی صدای صداپیشه‌ای را می‌شنوید که «vroom vroom» را با موتور سیکلت می‌چرخاند، خنده‌دارتر می‌شود. طرح داستان - این نمایش چیز زیادی در راه یک طرح در حال انجام ندارد. اکثر قسمت ها دارای رویدادهای مستقل هستند. بسیاری از این رویدادها چیزی بسیار پیش پا افتاده و قابل ربط خواهند بود، مانند تلاش برای فهمیدن نام آهنگی که در سر شما گیر کرده است یا گیر افتادن در تاکسی با راننده ای که هیچ سرنخی ندارد چه می کند، و همیشه شادی در پی دارد. شخصیت ها - علیرغم اینکه داستان زیادی ندارند، بیشتر شخصیت ها در نقطه ای توسعه می یابند. همه آنها عمدتاً شخصیت های ثابتی دارند که به طور نامحسوس در طول زمان تغییر می کنند. حتی یک قسمت کامل به شرح زندگی گوریل اختصاص داده شده است. طنز - با نادیده گرفتن آنچه قبلاً در مورد چیزهایی که این نمایش را خنده دار می کند، گفته ام، چیزهای زیادی وجود دارد که انجام می دهد. نویسندگانی که این را نوشتند تقریباً متخصص کمدی هستند. شوخی ها هرگز از استقبال آنها بیشتر نمی شوند و صحنه ها فقط تا زمانی که لازم باشد دوام می آورند. هنگامی که آنها از مواد برای یک محیط خارج می شوند، داستان به سرعت به مکان جدیدی با شخصیت های جدید تغییر می کند. جوک های در حال اجرا فقط زمانی مطرح می شوند که کاری با مواد انجام شود. ساختار کلی این نمایش کمی عجیب و غریب است زیرا نویسندگان بیشتر روی خنداندن شما تمرکز کرده اند تا داستانی، و واقعا کار می کند.

دبیرستان کرومارتی وسواس ژاپنی نسبت به دبیرستان و جوانان را تقلید می کند. بازیگران از شخصیت‌های پوچ تشکیل شده‌اند، از روبات‌ها گرفته تا گوریل‌ها تا فردی آشنا و بدون پیراهن. فرمت نمایش همان SitCom است. هر قسمت 12 دقیقه است. با انتخاب یک موضوع، به نقطه مرکزی کمدی آن تبدیل می شود. اگر از کمدی پوچ لذت می برید، پس این مربای شما خواهد بود، حتی تم اصلی هم یک صدای بلند است. این ترکیبی از قوم ژاپنی و اسپاگتی وسترن است. من این نمایش را به همه توصیه می کنم، حتی افرادی که انیمه را دوست ندارند، زیرا این نمایش از مرزهای فرهنگی فراتر می رود و درک کمی نیاز دارد.