Concrete Revolutio: Choujin Gensou

Concrete Revolutio فقط نمونه کتاب درسی یک پتانسیل هدر رفته است. انیمیشنی که عمیقاً در ژانر ابرقهرمانی فرو می رود و دائماً در یک وجدان خاکستری عمل می کند مانند «پسران» که توسط Bones ساخته شده است، باید یک رویای خیس برای همه باشد. برداشت خوب بود و اگر آنها به درستی از خط داستانی مراقبت می‌کردند، می‌توانست اوج تخیلی باشد تا این که درهم و برهم غول پیکر باشد. انیمه اپیزودیک است و به سختی می توانید بین خط داستان ارتباط برقرار کنید. اگرچه داستان های قسمت ها بسیار خوب هستند، اما روایت تا حدی از هم گسیخته است. آنها سعی کردند داستان های قبلی را برای فینال بزرگ ادغام کنند، اما تا آن زمان خیلی دیر شده بود. .کل انیمه کاملا متناقض است.ارائه کاراکترها از ناکجاآباد با یک داستان واحد و تبدیل آنها به یک مسیحا، سرعت فوق العاده سریع بدون معرفی مناسب شخصیت ها و خط داستانی. نمایشی برای ابرقدرت‌ها، چیزی است که نمی‌توان از این نوع نمایش انتظار داشت. من بدم نمی‌آید یک کوکتل از محیط بانان فضایی، دختران جادویی، ارواح، سربازان میمون جهش‌یافته، ویژگی‌های عجیب و غریب MHA و همه چیزهای ابرقدرت، اما لعنتی من می‌خواهید بدانید که بازیگران اصلی حداقل چه قدرت‌هایی را در اختیار دارند. نمایش را برای عشق به خدا تا این حد مبهم نکنید. همچنین آیا اضافه کردن یک قاشق غذاخوری جهان‌سازی ضرر دارد؟ همچنین نمایش هر از گاهی گیج‌کننده می‌شود، زیرا خطوط زمانی متعددی در حال اجرا هستند و آنها فقط با خارج کردن آنها از متن، آنها را در قسمت‌های تصادفی پرتاب می‌کنند. افزودن فلاش‌بک‌های عجیب اجرا شده، داستان‌هایی که به صورت موازی اجرا می‌شوند و اتفاقات تصادفی قبل یا بعد از آن رخ داده‌اند. جدول زمانی کنونی بسیار ناراحت کننده است. شما اغلب تعجب می کنید که آیا یک قسمت را پشت سر گذاشته اید زیرا همه چیز همیشه گیج کننده می شود. علیرغم اینکه این قدر زیاد حرف می زنم، من هنوز این انیمه را دوست دارم، زیرا واقعا نمی توانید یک انیمه مبتنی بر قدرت را ببینید که تا این حد به دنیای وحش بروید. شما می توانید یک دولت دستکاری، شورش دانش آموزان، اضطراب در سراسر جو را ببینید. دولت، ابرقهرمانان، غیرنظامیان، قهرمان اصلی خودمان، اداره - هیچ کس استثنا نیست، هیچ کس از نظر اخلاقی کاملاً سفید یا سیاه نیست و به همین دلیل است که این مفهوم بسیار مرتبط تر از چیزهایی است که معمولاً می بینید. مانند خواندن است. The Fourth K اثر ماریو پوزو، یک درام سیاسی که بسیار خوب نوشته شده بود. قسمت های مربوط به خانواده و سه کمدین تایمر کوچک تا آنجایی که من به یاد دارم بسیار خوب بودند. بنابراین من همچنان به همه شما پیشنهاد می‌کنم این را امتحان کنید، فقط به یاد داشته باشید که کل ماجرا عمدتاً تصادفی و اپیزودیک خواهد بود و توضیح زیادی در مورد بسیاری از چیزها وجود نخواهد داشت. برای حداقل حداقل، طراحی شخصیت و انیمیشن 100 است. /100 تا بتوانید فقط نمایش را برای انیمیشن تماشا کنید و چشمان خود را کمی لذت ببرید.

این نمایش یک نمایش ابرقهرمانی اپیزودیک (ish) است که جز هنر خوب چیز دیگری را به میز نمی آورد. وقتی برنامه‌های اپیزودیک را تماشا می‌کنم، دو اتفاق باید بیفتد تا خوب شود. آیا آرک های اپیزودیک آنقدر خوب هستند که خودشان تماشا شوند؟ یا آیا شخصیت ها به اندازه ای خوب هستند که بخواهم آنها را در آرک های اپیزودیک مختلف ببینم؟ این نمایش هیچ کدام را انجام نمی دهد. من واقعاً شخصیت هر یک از شخصیت‌ها را زیاد نمی‌شناسم، زیرا نمایش به خود زحمت نمی‌دهد تا آنها را برجسته کند. در عوض، قرار است به خاطر «اسرار» پرش‌های زمان تصادفی به آینده‌ای که نمایش‌دهنده‌ها انجام می‌دهند، به اعمال آنها اهمیت بدهم. "این وضعیت چگونه اتفاق افتاد؟" آره، نه بدون توجه به اینکه چگونه آن را بچرخانید، شخصیت‌های بی‌نظیر همچنان بی‌تفاوت هستند. مضامین بسیار ساده انگار فلسفی ترین چیز در جهان است. همه رویدادها به دلیل سرعت ضعیف و جهش های زمانی در خط داستان با یکدیگر قطع شده اند. احتمالاً یک داستان کلی وجود دارد که من هرگز در آن عمیق نبودم، اما واقعاً مهم نیست. داستان به طور مداوم با شخصیت‌های تصادفی اتفاق می‌افتد که می‌دانند چه انگیزه‌هایی دارند. من واقعاً اهمیتی به تقسیم بندی دولتی ابرقهرمان باور نکردنی و انگ "ابرقهرمان در مقابل فرد عادی" که نمایش سعی می کند به صورت شما ببرد، ندارم. سعی می‌کند تصویری واقع‌بینانه از نحوه رفتار افراد با ابرقدرت‌ها در جامعه‌ای مانند جامعه ما ارائه دهد، اما در نهایت بسیار ساده‌گرایانه و فاقد هر نوع تخیل و امکان‌سنجی واقعی است. در نهایت مضامین بسیار خسته کننده ای وجود دارد که بارها و بارها مورد استفاده قرار گرفته اند و روایت به صورت شما می کوبد تا به کل چیز "فوق بشری در مقابل انسان" اهمیت دهید، اما هر سرگرمی که می توانست اتفاق بیفتد توسط درام احمقانه ای که وجود دارد از بین می رود. آشکار می شود. آیا واقعاً هیچ ابرقهرمانی با قدرت OP وجود دارد که در وهله اول توسط یک آژانس دولتی تصادفی گرفتار شود؟ حتی اگر آنها کشف شوند، آیا واقعاً به این آسانی همکاری می کنند؟ حتی اگر آنها همکاری کنند، آیا همه چیز به وضوح خوب تبدیل می شود؟ چرا بدهای بد واقعی با ابرقدرت ها وجود ندارند؟ چرا در هیچ نبردی هیچ تلفاتی وجود ندارد؟ چرا تمایز بین درست و نادرست به صورت من زده می شود؟ چرا افراد دارای ابرقدرت مورد احترام انسان های معمولی نیستند؟ چرا تمایز سلسله مراتبی واضحی بین افراد صاحب قدرت در مقابل افراد بدون قدرت وجود ندارد؟ هیچ نوع عمقی وجود ندارد، و وقتی می‌خواهد داستانی جدی را با یک پیش‌فرض بسیار احمقانه روایت کند، اعصابم را به هم می‌زند. این کار نمی کند.