Colorful (Movie)

این انیمه یک کشف بزرگ بود، یک جواهر پنهان واقعی که من خوشحالم که توانستم آن را پیدا کنم. رنگارنگ با روایتی درخشان و با سختی و در عین حال شیرینی باورنکردنی به موضوعات بسیار مهمی مانند افسردگی، خودکشی یا خودکشی می پردازد. فیلمی که به دو قسمت تقسیم می شود: ساعت اول و ساعت دوم. ساعت اول یکی از غم انگیزترین چیزهایی است که تا به حال دیده ام، جایی که به دلیل اشتباهات مداوم قهرمان داستان، با موقعیت های دلخراشی مواجه می شویم. اما در قسمت دوم، قهرمان داستان، ماکوتو، دستخوش تغییری عمیق می‌شود و به لطف کمک دوست اولش، موقعیت‌های منفی را که خودش ایجاد کرده بود، ترمیم می‌کند. طرح یک فرضیه بسیار جالب دارد و من این نوع فیلم دو قسمتی را که در پاراگراف قبل توضیح دادم دوست داشتم. من همچنین پیچ نهایی را واقعاً موفق یافتم. شخصیت ها بسیار خوب هستند، به خصوص قهرمان داستان، ماکوتو، که تحول خوبی را تجربه می کند. شاید کمی فضای بیشتری به شخصیت‌های فرعی می‌دادم که در نهایت، به هر نحوی، نقش نسبتاً مهمی در داستان ماکوتو دارند. اما این یک چیز کوچک است. من موسیقی متن را دوست داشتم، با آهنگ های مناسب در زمان مناسب که برخی از صحنه ها را واقعا زیبا کرد. حتی انیمیشن، با وجود برخی CGI بسیار بد، بیش از حد عالی است. علاوه بر این، CGI فقط چند بار استفاده می شود، بنابراین چندان قابل توجه نیست. موضوعات پوشش داده شده واقعاً عمیق هستند و من از پیام اساسی در مورد زندگی مردم که نه تنها یک رنگ بلکه می تواند بیشتر داشته باشد، قدردانی می کنم. واقعا توصیه میشه

من می خواهم با این شروع کنم که این فیلم احتمالاً برای همه نیست. اگر به دنبال اکشن سریع هستید، این فیلم نیست. (خلاصه مختصری از ابتدای فیلم عمدتاً بدون اسپویل، اما اگر می‌خواهید کاملاً نابینا شوید اینجا را متوقف کنید): فیلم درباره مردی است که پس از مرگ، در لاتاری برنده می‌شود و به او فرصت داده می‌شود تا در درون خود تناسخ پیدا کند. بدن یک پسر 13 ساله تحت یک "کارآموزی" کوتاه مدت برای تعیین اینکه آیا روح او ارزش تناسخ را دارد یا خیر. برای من، این فیلم یک فیلم کاملاً زیبا بود که به هر کسی که طرفدار «صدای بی‌صدا» است، یا از فیلم‌هایی درباره افسردگی، مرگ، نفرت از خود و غیره لذت می‌برد، توصیه می‌کنم. بنابراین اکنون می‌خواهم به بررسی فیلم و بحث‌هایی که پیرامون آن دیده‌ام بپردازم، و همچنین امتیاز خود را از 10 می‌دهم. این بخش دارای اسپویل خواهد بود، بنابراین اگر نمی‌بینید گذشته را اینجا بخوانید. می خواهند خراب شود به توهشدارداده شده است. **داستان/خلاصه داستان:** داستان این فیلم بسیار منحصر به فرد بود و از همان ابتدا مرا به خود مشغول کرد. من با تردید وارد این فیلم شدم، اما خیلی سریع محو شد زیرا در ابتدای فیلم بلافاصله درگیر شدم. مفهوم این "کارآموزی" که آزمایشی برای شخصیت او باشد، یک پیش فرض واقعا عالی است. همانطور که فیلم ادامه می‌یابد، برخلاف بسیاری از انیمه‌های isekai یا با مضمون تناسخ، طرح مفهومی خود را از دست نمی‌دهد. «رنگارنگ» به پیرنگ خود ادامه می‌دهد و به‌عنوان بیننده، در طول زمان با شما همراه است. داستان به آرامی تکه‌های کوچکی از پیشینه همه را آشکار می‌کند که نمی‌تواند باعث شود شما بپرسید که زندگی MC و پسر قبل از این چگونه بوده است. ** انیمیشن:** برای زمان خودش خوب است. این فیلم ماکوتو شینکای نیست، اما هنوز هم بسیار دلپذیر است و رنگ های کسل کننده برای فیلم بسیار مناسب هستند. (چند لحظه CGI هولناک اینجا و آنجا اما بسیار رایج نیست و به راحتی قابل چشم پوشی نیست). **صدا:** موسیقی متن خوب بود. استثنایی نبود، اما برای فیلم مناسب بود و شنیدن آن لذت بخش بود. **موضوعات و پیام ها:** قوی ترین جنبه این فیلم. این فیلم برای مدت طولانی با من خواهد ماند و فکر نمی‌کنم هیچ وقت چیزی را که به من آموخت فراموش کنم. من پیام های سراسری را دوست دارم، مفهوم ثابت کردن خود به دنیا که روح شما ارزش بخشش را دارد. درس های زیبایی در جهان و نحوه رشد MC به عنوان یک شخص. **فیلمبرداری:** فیلمبرداری فوق العاده بود. دوربین احساس پویایی می کرد، مناظر فوق العاده بود. من به تصویر کشیدن جهان و منظره ضرب و شتم او در معبد یا بقایای گذشته (مثلاً قطار) را دوست داشتم. **تأثیر احساسی:** یکی از غم انگیزترین فیلم هایی که تا به حال دیده ام، برای من در این فیلم با "صدای خاموش" گره خورده است. یک فیلم واقعا سنگین با احساسات فراوان از خشم گرفته تا شادی یا افسردگی، حتی انزجار. **لذت کلی:** بهترین فیلمی که در این سالها تماشا کرده ام و بهترین انیمه ای که بعد از "Monster" دیده ام (زمانی که آن را در سال 2004 تماشا نکردم). ** قدم زدن:** آهسته اما عمدی. من شکایت هایی در مورد سرعت بازی شنیده ام، اما این یک درام است و هدف این بود که واقع بین باشیم. **واقع گرایی:** تصویر واقعی افسردگی را برجسته می کند. احساس موعظه یا ساختگی ندارد، به نظر می رسد توسط شخصی نوشته شده است که قبلاً افسردگی خودکشی را تجربه کرده است. **Twist:** فکر می‌کنم من و خیلی‌ها شاهد آمدن این چرخش بودیم، اما فکر می‌کنم عمدی بوده است. من تقریباً در نیمه راه فیلم را دیدم و در 30 دقیقه آخر 100٪ مطمئن بودم. کار کرد و فکر می‌کنم آنها قصد داشتند تا حدودی آن را ببینند. او باید آن را نیز کشف می کرد، بنابراین من آن را به عنوان چیز بدی نمی بینم. من آن را دیدم که در حال آمدن است، زیرا در ابتدا آن را ندیدم، و تجمع آهسته شواهد واقعا رضایت بخش بود. **پایان:** پایان خیلی خوب بود، واقعاً نیازی به گفتن نیست جز اینکه واقعاً احساس خوبی داشت. واقعاً باعث شد دنیا را متفاوت ببینم و به طور کلی پایان آن را دوست دارم. به طور خاص، قسمت Pura Pura درباره اینکه او قبلاً در همان دوره کارآموزی شکست خورده است (که من ندیدم که در راه است) و تمام حسرت و حتی حسادت شما می توانید در او به عنوان کودکی ببینید که فقط می خواست زندگی کند اما فقط پس از دیدن دیگران. **شخصیت اصلی:** اینجاست که نفرت زیادی نسبت به فیلم می بینم. مردم از MC متنفرند، و من دلیل آن را می‌دانم. با این حال، من فکر می کنم او بسیار شبیه شینجی است و مردم به اندازه کافی از شرایط او و نگرش او نسبت به زندگی به طور کلی درک نمی کنند. از همان ابتدای فیلم، MC نمی خواست دوباره زندگی کند. زمانی که پورا پورا به او فرصتی داد تا فرصتی دوباره داشته باشد، MC نخواست از این فرصت استفاده کند. او زندگی را تمام کرده بود و نمی خواست به زندگی خود و یا هیچ زندگی دیگری بازگردد. او جهنم را برای مجبور شدن دوباره به زندگی مساعد می دید. پس از اینکه مجبور شد در بدن کسی که نبود زندگی کند، با خانواده ای شاد و سردرگم مواجه شد. او خوشحال به نظر می رسید. اما هر چه بیشتر از خانواده ای که احساس نمی کرد به آن تعلق دارد رونمایی می کرد، آنها را بیشتر تحقیر می کرد. و نه فقط آنها، بلکه خود را نیز تحقیر کرد. او بی دلیل نسبت به مادرش سختگیر نیست زیرا او به پدرش خیانت کرده است. او با او خشن است زیرا از زندگی پسر قبل از خود و این واقعیت که او را به عنوان مادر خود نمی بیند عصبانی است. او همچنین مملو از نفرت از خود است. او این افراد را خانواده خود نمی بیند و خود را لایق دوست داشتن نمی بیند. هر چه می داند، او در زندگی گذشته خود یک قاتل بوده است، زیرا خاطراتی ندارد اما می داند که مرتکب گناه شده است. او از این زن متنفر است زیرا او را شکست خورده می بیند و باعث می شود که پسر قبل از خودکشی خودکشی کند. او همچنین نگران این نیست که یک فرد خوب باشد. او فقط زمان می سوزاند تا بتواند به جهنم برود. من فکر می کنم او شخصیت نامناسبی است، اما نه بی دلیل. او این کارها را انجام می دهد زیرا بی پروا، ناامید و از زندگی به تنگ آمده است. او مورد تمسخر قرار گرفته و پر از نفرت از خود شده است، و اگرچه این توجیهی نیست، اما توضیحی برای اعمال اوست. همچنین این چیزی است که ما می بینیم که او از آن رشد می کند، زیرا او مادرش را می پذیرد و می بخشد و از افرادی که به آنها صدمه زده است عذرخواهی می کند زیرا او زیبایی های جهان را یاد می گیرد و اینکه مردم یک بعدی نیستند. آنها "از یک رنگ ساخته نشده اند، بلکه از یک سری رنگ تشکیل شده اند" که همیشه خوب نیستند، اما زیبا هستند. ای کاش از مادرش عذرخواهی می‌کرد، اما فکر می‌کنم به طور ضمنی گفته می‌شود که به اندازه او بزرگ شده، در نهایت خواهد شد. (در صورت تمایل از این قسمت بگذرید، خیلی وقت است که من اینجا رانده شدم) **شخصیت ها:** شخصیت های این فیلم کاملا واقعی هستند، عمق دارند. هر شخصیت (یعنی دوستان یا خانواده او) این حس احتیاط را در اطراف شخصیت اصلی ما دارد و به نظر می رسد "روی پوسته تخم مرغ" اطراف او راه می رود. با دانستن اینکه او اقدام به خودکشی کرده است، هوای تنش در اطراف او وجود دارد. به نظر می رسد رویکرد صریح او به این بخش از تاریخش همیشه همه اطرافیانش را مبهوت می کند. هر زمان که او در مورد آن با افراد دیگر بحث می کند، آنها هرگز نمی توانند کاملاً به تجربه او به عنوان اقدام به خودکشی اشاره کنند. وقتی به آن اشاره می کند، به عنوان یک موضوع حساس به آن نگاه نمی کند. او همیشه از آن به عنوان یک واقعیت صحبت می کند که به نظر می رسد دیگران را شوکه کند. شخصیت های اصلی این فیلم نسبت به MC احساس ترحم دارند. حتی برادرش که در تمام مدت فیلم با او رفتاری جز سرد نداشت، لحظه ای با او همدلی کرد. برخی از شخصیت ها دارای نقص هستند، برخی اسرار دارند و غیره، اما این چیزی است که باعث می شود آنها احساس انسان بودن کنند. حالا بیایید در مورد چند شخصیت خاص صحبت کنیم. **پورا پورا:** پورا پورا از ابتدای فیلم به عنوان یک فرشته مطرح و تلقی می‌شود، اما او ظرافت یک فرشته را ندارد و بنابراین مانند یک فرشته عمل نمی‌کند. او انکار می کند که او از ابتدا یک فرشته بوده است، اما توضیح بیشتری نمی دهد که او چیست. پورا پورا در طول فیلم حس پشیمانی یا رنج را دارد. او ظاهر و شخصیت کودکی دارد اما در جایگاه اقتدار قرار دارد. پورا پورا در طول فیلم حس دوری دارد، اما کودکانه بودن او آشکار است. **هیروکا:** هیروکا برای اولین بار در نور منفی به بیننده ارائه می شود. اولین باری که او را می بینیم عکس اوست. ما می شنویم که چگونه MC او را دوست داشت، اما او با وجود جوان بودن به راز تن فروشی او پی برد. با این حال، وقتی واقعاً او را ملاقات می کنیم، او بسیار شیرین است. MC از ابتدای فیلم با دیدی بسیار قضاوت آمیز دیده می شود که تنها با حضور او در مدرسه تشدید می شود. هیروکا یکی از اولین افرادی است که با او مهربانانه رفتار می کند که به عنوان بیننده بسیار متناقض است. ما می دانیم که دلشکستگی که MC در نتیجه راز او دریافت کرد، یکی از عوامل خودکشی اوست، اما با این حال او برای او بسیار مهربان و فردی بسیار دوست داشتنی به نظر می رسد. همانطور که داستان پیش می رود، او در مورد راز خود برای MC بازتر می شود. عجیب ترین جنبه این است که فحشا او ناشی از ناچاری نیست، بلکه ناشی از طمع است. این هرگز به طور کامل توضیح داده نمی شود (یکی از معدود ایرادات فیلم به نظر من)، اما بعداً شواهد بیشتری دریافت می کنیم که این یک مسئله سلامت روانی است نه صرفاً طمع یا خودشیفتگی. او به MC می گوید که "چیزهای زیبا را دوست دارد اما همیشه آنها را به زودی نابود می کند." تعبیر من از این موضوع این است که او چیزهایی را دنبال می کند تا احساس بهتری داشته باشد، مثل اینکه او خاص است، اما وقتی آنها را دریافت کرد، کافی نیستند و از سر گناه آنها را از بین می برد. احساس گناه به خاطر نحوه پذیرایی از آنها، یا شاید از ناامیدی که باعث نمی شوند احساس بهتری در او ایجاد کنند. MC یک نقاشی به او می دهد و به او می گوید که آزاد است آن را از بین ببرد، اما او همچنین به او می گوید که او عادی است و احساسات او را تأیید می کند. بعداً متوجه می شویم که او نقاشی را نابود نکرده است. تعبیر من این است که چون او را به عنوان یک شخص مورد خطاب قرار داده و از او تعریف و تمجید کرده است، نه نیازی به زیبایی احساس می کند و نه نیازی به تخریب آن دارد. **سواتوم:** سواتوم در نیمه راه فیلم به شخصیت اصلی تبدیل می شود. او در زمان مبارزه برای MC ظاهر می شود و به او کمک می کند تا یاد بگیرد که دوست داشتن و پذیرفته شدن چگونه است. او یکی از معدود شخصیت‌هایی است که با MC متفاوت رفتار می‌کند یا از دریچه ترحم به او نگاه می‌کند. او همچنین در مدرسه شکست می خورد و به عنوان یک منبع عظیم اطمینان و پذیرش برای MC عمل می کند. او در تنهایی خود به MC کمک زیادی می کند و به او کمک می کند تا فرد بهتری باشد و اهدافی برای تعقیب پیدا کند. او یک شخصیت جانبی است اما احتمالاً کمترین عمق را برای او دارد زیرا من معتقدم هدف او حمایت از MC است. ایرادات او دور از MC نیست، و فکر نمی‌کنم داستان یا عمق زیادی برای کاراکتر او لازم باشد تا اینکه چقدر در فیلم ظاهر می‌شود، با این حال او هنوز هم تأثیر زیادی دارد. ** شوکو:** شوکو واقعاً تنها کسی است که MC را تحسین می کند. او واقعاً تلاش می‌کند تا مطمئن شود حال او خوب است و حتی قبل از اقدام به خودکشی به او خیلی نگاه کرده است. شوکو نسبت به MC و ارتباط زیادی با او نشان می دهد. هر دوی آنها سابقه قلدری و قلدری را دارند و هر دوی آنها بسیار با هم مبارزه می کنند. اما MC این تحسین نسبت به او را درک نمی کند، زیرا او در اثر نفرت از خود کور شده است. او همچنین احساس می کند که به اندازه کافی شبیه پسری است که او را دزدیده است و شوکو را دوست پسر می بیند نه دوست او. مدام سعی می کند او را از خود دور کند، اما او در کنارش می ماند. او تنها کسی بود که پس از کتک خوردن او به ملاقات او رفت. پدر؛ من در مورد او چیز زیادی برای گفتن ندارم. او واقعاً زمان زیادی از صفحه نمایش دریافت نمی کند، اما مقدار کمی که ما دریافت می کنیم فوق العاده تأثیرگذار است. او به MC کمک می کند تا با مادرش همدردی کند و احساس کند به او تعلق دارد، حداقل کمی. **مادر:** به جز خود MC سخت ترین شخصیتی است که در اینجا می توان در موردش نوشت. مادر حتی قبل از اقدام به خودکشی پسرش در حال مبارزه بوده و بوده است. او عمیقاً به پسرش اهمیت می دهد، اما احساس می کند از دست رفته است. مادرش فوت کرد و او خیلی رنج می برد. او مواد مخدر مصرف می کند و با وجود اینکه به ظاهر بیکار است، حتی برای بچه هایش غذا درست می کند. تا اینکه پس از اقدام پسرش برای خودکشی، او تلاش های زیادی برای کمک به پسرش انجام می دهد و مطمئن می شود که او خوب است. او دائماً او را چک می کند و می خواهد مطمئن شود که خوب است. حتی پس از قلدری مداوم MC از او، او همچنان سعی می کند از او مراقبت کند و غذاهای متنوعی درست می کند. او را به همان اندازه تحمل می کند و دوستش دارد. من از برادر می گذرم چون قبلاً زیاد نوشته ام. نتیجه. **رتبه:** 10/10 یکی از فیلم های مورد علاقه من در تمام دوران در کنار "پایان اوانجلیون"، "آبی کامل" و "شبح در پوسته". 100٪ این فیلم را به هر کسی که تا به حال با افسردگی دست و پنجه نرم می کند یا فقط می خواهد یک فیلم غمگین داشته باشد توصیه می کند. برای من این فیلم زندگی را متحول کرده است، بسیار عالی به نظر می رسد، اما فکر می کنم واقعاً دیدگاه من را نسبت به جهان و زندگی به طور کلی تغییر داد. فکر می کنم این فیلم دست کم گرفته شده است و 7.75 حتی به میزان خوب بودن آن هم نزدیک نیست.