Ame wo Tsugeru Hyouryuu Danchi

نمی‌دانم این روزها انیمه‌هایی که چنین طرح جذاب و مضمون معناداری دارند، اما پس از آن به طور کامل جزئیات را از بین می‌برند، چه اتفاقی می‌افتد. در ظاهر، Drifting Home داستانی از دوستی های دوران کودکی و بلوغ است که یاد می گیرید ادامه دهید. بچه های فیلم خود را در یک مجتمع آپارتمانی قدیمی می بینند که قرار است خراب شود - فقط برای آن، و آنها به وسط اقیانوس منتقل شوند. شما فکر می کنید که شخصیت هایی که چنین نزدیکی دارند و جایی برای رفتن ندارند، فرصت زیادی برای کشف پیوندهای بین بچه ها وجود خواهد داشت. و شما اشتباه می کنید در عوض، بیشتر زمان اجرا خود را صرف هر نوع قوس شخصیتی می کند. عناصر فراطبیعی به جای آن مورد بررسی قرار می گیرند، اما به شیوه ای نسبتاً ناقص که هنوز سؤالات بیشتری نسبت به پاسخ باقی می گذارد. به نظر می رسد که این استعاره گم شده است و به جای آن که می توان با آن اشاره کرد، بیش از حد روی آن تمرکز کرد. در مجموع هفت کودک سرگردان هستند که دو مورد از آنها محور اصلی نمایش هستند. من تا آخر عمر نمی توانم نام آنها را به خاطر بسپارم و فقط 4 ساعت بعد از تماشای آن استراحت کردم تا شروع به نوشتن این نقد کنم. بنابراین بله، آنها کوچکترین به یاد ماندنی نبودند. پسر شخصیت اصلی است، وقایع را تقریباً غالباً از چشم او می بینیم. قوس شخصیت او فوق العاده ساده است، با مضمون نمایش بلوغ همراه است، اما به طور خاص از نظر درک دیگران. او واقعاً مانند شخصیت اصلی احساس نمی‌کند، اما به نظر من، نقش اصلی زن از یک قوس جالب‌تر عبور می‌کند. او باید یاد بگیرد که بر سندروم فریبنده، غم و اندوه، احساس گناه غلبه کند و در نهایت به بلوغ برسد و با اجازه دادن به دیگران در مسئولیت خود - باز کردن حرف هایش - پیش برود. قوس او بیشتر شکل گرفت، اما واقعاً در کانون توجه قرار گرفت، یا حتی در مرحله پایانی فیلم شروع شد. شخصیت دختر دیگری وجود دارد که باید یاد بگیرد که از گیر افتادن خودداری کند، و سپس دوستش که به نظر می رسد وسیله ای برای رشد دختران گیر افتاده باشد. دو پسر دیگر بی ربط هستند و اگر آنها می رفتند نمایش تفاوتی نداشت. پسر آخر خیلی عجیب است. این با چیزهای ماوراء طبیعی پیش می رود و نمایش می توانست بدون آن کار کند، زیرا تمرکز زیادی پیدا می کند و چیزی جز یک استعاره تحت اللفظی نیست. انیمیشن و سبک هنری فوق‌العاده زیباست، و موسیقی متن فیلم بسیار خوب ساخته شده است - موسیقی عالی برای لحظات زیادی که آنها را کاملاً تکان‌دهنده کرده است. به طور کلی این فیلم واقعاً هیچ کاری انجام نمی دهد یا هیچ داستانی را روایت نمی کند. باید تصمیم می گرفت که عناصر فراطبیعی را به عنوان یک استعاره نگه دارد یا به طور کامل آنها را در آغوش بکشد - به جای اینکه متعهد به انجام هر یک از این دو به این آشفتگی ناجور باشد.

چه تجربه نفس گیر. این فیلم درباره گروهی از بچه‌ها است که در یک مجتمع آپارتمانی متروکه در دریای بی‌کران شناور می‌شوند و همه آنها یاد می‌گیرند که کار کنند و برای زنده ماندن و فرار با یکدیگر همکاری کنند. تماشای پویایی بین Kosuke و Natsume می تواند خسته کننده باشد و در عین حال مخاطب را درگیر کند. مهربانی و هاله ماوراء طبیعی نوپو او را از بین این بچه ها بهترین می کند و خداحافظی او را مانند مشتی به شکم می زند. دوبله انگلیسی Studiopolis خیلی خاص نیست، کمی عجیب است که بزرگسالان را بشنود که سعی می کنند شبیه کودکان به نظر برسند. پایان ممکن است کمی عجله داشته باشد، اما قابل تحمل است. این انیمیشن خیره کننده است، نورپردازی شگفت انگیز با حرکت سیال برای تعارف. متأسفانه، زمان اجرای دلهره آور 2 ساعته و همچنین سرعت کندتر آن می تواند بینندگان جدید را منصرف کند. با وجود این، دیدن این فیلم لذت بخش بود و بهترین فیلمی است که در این اواخر دیده ام و شایسته امتیاز 8.17/10 است. کمی غم انگیز است که نمره بالاتر نیست.