AI no Idenshi

تا به حال هرگز انیمه ای را ندیده بودم که این همه چیز هیچ کاری انجام ندهد. این یک بررسی عالی از سؤالات اخلاقی مختلف است که در محیط جهان مطرح می‌شوند، اما هیچ هدف نهایی برای پاسخ به این سؤالات وجود ندارد، زیرا بسیاری از طرح‌های اصلی از قسمت اول به جایی نمی‌رسند. من از زمانم با این نمایش لذت بردم، اما توصیه کردن آن دشوار است. بازیگران اصلی به اندازه کافی لذت‌بخش هستند، و قطعاً از یکدیگر متمایز هستند، اما بسیاری از شخصیت‌های فرعی از اپیزود به اپیزود، زمانی که به اندازه کافی در آن حضور داشته باشید، از یک چهره قوی رنج می‌برند. برعکس، از منظر رشد، تماشای این شخصیت‌های جانبی در حال رشد به نظر می‌رسد تمرکز اصلی است، با اینکه خود بازیگران اصلی در قسمت آخر واقعاً با قسمت اول تفاوتی ندارند. نقد نهایی من از خود قسمت پایانی می آید، زیرا تقریباً به نظر می رسد که کل برنامه فقط یک تنظیم برای آشنا کردن شما با جهان است، با صحنه های پایانی که طعمه بسیار "فصل دوم" را احساس می کنند. برخی از نمایندگان lgbt+ وجود دارد، اگر این چیزی است که شما به دنبال آن هستید، اما در بیشتر موارد تأثیر بسیار کمی بر داستانی که گفته می‌شود، از منظر بزرگ‌تر یا فقط از دیدگاه شخصیت‌ها، دارد. خوب است که نماینده ای داشته باشید که احساس راحتی داشته باشد، و تا حدی که اینجا وجود دارد، اما در مورد هنجارها کمی سوال وجود دارد تا کاملا راحت باشید، و اگر به دنبال انیمیشن بزرگ بعدی همجنس گرا یا ترنس خود هستید، این نیست. نمی شود آن را

این انیمه یک تفسیر خوب در مورد اینکه چگونه هوش مصنوعی می تواند زندگی ما را در آینده تحت تاثیر قرار دهد و اینکه آیا این چیز خوبی است یا بد است. بخش خوب در مورد آن این است که چگونه سناریوهای مختلف «چه می‌شد» را بررسی می‌کند. همانطور که گفته شد، یک "طرح انیمه" نیز داشت که واقعاً بد بود... نه نتیجه‌گیری، نه توضیحی، نه افشای نوعی طرح اصلی که به آن اشاره شده بود. در آن منطقه شکست می خورد. با این حال، اگر می‌خواهید ببینید که بشریت در صورت بهتر شدن هوش مصنوعی چه چالش‌هایی می‌تواند داشته باشد، توصیه می‌کنم آن را تماشا کنید. فقط انتظار نداشته باشید که طرح اصلی - قسمت انیمه خوب باشد.

اگر صادق باشم، هورمون‌هایم به من دیکته می‌کنند که این انیمه را ببینم: اگر MC موهای سفید/نقره‌ای داشته باشد، من گیر کردم. من به این کور رفتم و از آنجایی که کل هیاهوی هوش مصنوعی تا حدودی «خوشحال شدم»، انتظار زیادی نداشتم. من به طرز خوشایندی شگفت زده شدم. به نظر می رسد از همان ابتدا در مورد انسان نماها، موجودات هوش مصنوعی انسان مانند و مسائل آنها باشد. اما در حقیقت بیشتر درباره واکنش انسان به هوش مصنوعی و نحوه برخورد ما با «دره عجیبی» است که در آن قرار گرفته‌ایم. ضرب‌المثلی وجود دارد: وقتی به ورطه خیره می‌شوید، آن هم به شما خیره می‌شود. پاسخ ما به چالش ها، عدم قطعیت و «دیگری» بازتابی از این است که چه کسی به عنوان یک فرد و به عنوان یک گونه لباس می پوشد. ما آنقدر خودمان را جذب کرده ایم که حتی ارزیابی ما از هوش مصنوعی به تلاشی برای کشف اینکه چه کسی هستیم تبدیل شده است. داستان: این به داستان های فرعی در هر قسمت تقسیم می شود که با موضوعات مختلف سروکار دارد. گاهی اوقات احساس می‌کردم که با پرداختن بیش از حد و نداشتن زمان کافی برای بررسی کامل هر موضوع، کمی رنج می‌بردم. اما تقریباً هر قسمت برای من خوراکی برای فکر کردن باقی می گذاشت. طرح اصلی جذابیت دارد و من مشتاقانه منتظر فصل 2 هستم. شخصیت ها: مدتی طول می کشد تا تا Hikaru (MC) گرم شوید. او ذهنی بالینی دارد و نسبتاً محتاط است، شخصیت مرد معمولی شما از نظر احساسی در دسترس نیست. دیدن ریزه‌هایی از چیزی عمیق‌تر باعث دلگرمی من شد. ریسا به عنوان قلب کلینیک عمل می‌کند، دوستانه و دوست‌داشتنی است، بدون اینکه در رده زنانه قدم بزنید. بقیه بازیگران در نوع خود جالب و قابل ربط بودند، هدف اصلی برای خدمت به هر داستان فرعی. به طور کلی یک فرض جالب است و آنها به خوبی ارائه کردند. من خیلی بیشتر از آنچه انتظار داشتم از آن لذت بردم، و در حالی که ممکن است برخی از آن لذت نبرند (یا فکر کنند که این کار ادعایی است)، برای من به اندازه کافی تحریک کننده بود که به آن نمره 8/10 بدهم.