Pluto

پلوتون بلافاصله چنگ زد. اپیزودهای فوق‌العاده‌ای (مخصوصاً قسمت دوم) نوشته شده است، مملو از جهان‌ساز، شخصیت‌های پیچیده، و چشم‌انداز احساسی و سیاسی غنی. Gesicht، قهرمان داستان ما، مرد روباتی سکسی کمی عجیب، کمی غیر واکنشی و رواقی است. سرعتی که داستان در چند قسمت اول پیش می‌رود، شدید و زیبا و تأثیرگذار است. ما با روبات های مقتول، محبوب و آسیب پذیر روبرو می شویم. ما با ربات های محدود، شکسته و بی رحم روبرو می شویم. ما با ربات های کودک پر از شگفتی روبرو می شویم که با حواس تیز نصب شده اند. و ما بارها و بارها با دنیای انحرافی خود روبرو می شویم که از جنگ می چرخد ​​و (بد) با ناراحتی گسترده ای پیرامون قدرت فن آوری و موقعیت اجتماعی به طور فزاینده تاثیرگذار و گیج کننده "روبات" کنار می آید. این نمایش که بر اساس یک کمیک منتشر شده در سال 2003 است، بر تمثیلی واضح از جنگ عراق تمرکز دارد - به صراحت به سلاح های کشتار جمعی اشاره می کند که هرگز وجود نداشتند، اما با این وجود توجیهی برای یک تهاجم بودند - و این احساس شاداب و از نظر احساسی و جالب دارد. ما انسانیت و خشونت افراد آسیب دیده را مورد بازجویی قرار می دهیم - مجرمان، قربانیان، و سلاح های انسان نما که برای اجرای همه آن استفاده می شوند. ما شاهد اجرای زنجیره ای بی پایان از طرح های خشونت آمیز در چرخه ای از سرزنش هستیم - توسط قربانیان غیرنظامی قانونی جنگ، و توسط نازی های نازک پوشیده به طور یکسان (ما یک شخصیت از نوع آدولف هیتلر داریم - این چیز بسیار خوبی است). این و سوالی که پلوتون در مورد انسانیت و دنیای درونی روبات ها می پرسد، بسیار زیبا و متفکرانه ساخته شده است. شما برای Gesicht و دیگران احساس می کنید. اما به سمت انتها سقوط می کند و بسیاری از رشته های آن کمی ناامید می شوند. به نظر می رسد که در مورد ربات ها میلیون ها تناقض وجود دارد. چرا برخی از ربات‌ها کودک هستند و علیرغم ایجاد و مونتاژ آن‌ها مانند هر روبات «بزرگ‌سال» مانند کودکان رفتار می‌شوند؟ چه چیزی یک ربات کودک را کودک می کند؟ من آن را نمی فهمم. این واقعاً تنها زمانی مشکل ساز می شود که شخصیت ها شروع به گفتن چیزهایی می کنند مانند "او لیاقت این را ندارد، چرا او، او فقط یک بچه است" و غیره. مثلاً، منظور شما چیست؟ اون رباته ربات کودک بودن به چه معناست؟ هرگز هیچ وضوحی در این مورد وجود ندارد، و نه برای بسیاری از تناقضات پلوتون در مورد تجربیات درونی روبات ها. آیا آنها چیزهایی را احساس می کنند یا فقط وانمود می کنند که چیزهایی را احساس می کنند؟ آیا می توانند دروغ بگویند یا نه؟ آیا آنها چیزهایی را که از حافظه آنها پاک شده است به یاد می آورند یا نه؟ به نظر می‌رسد که در نهایت پاسخ این است که ربات‌ها هر آنچه را که به عنوان ویژگی‌های انسانی که ندارند مفهوم‌سازی کنند، در واقع در اعماق وجودشان فقط تمام آن ویژگی‌ها و قابلیت‌ها را دارند. آنها در حال تبدیل شدن به انسان هستند و به انسانیت تبدیل می شوند. حالا، خوب است، اما مثل اینکه من بیشتر از نمایش در حال ساخت این ایده هستم. idk بزرگترین مشکل من با پایان نمایش است. در این مرحله، ما به این حیله پی بردیم. ربات دیگری هر قسمت را از بین می برد. اما فکر می‌کردم همه چیز به دلیل آن منتهی می‌شود. در پایان سریال، ما چند افشاگری داریم، اما به نظر می رسد که پاسخ های زیادی نداریم. نتیجه اخلاقی نهایی - اینکه ما اکنون خشونت را متوقف می کنیم و این راه حل است - در چارچوب تمثیل جنگ عراق احساس می شود که تماس گرفته شده است، به دست نیامده و در نهایت توهین آمیز است. خطر آخرالزمانی نیز با توجه به اینکه گفته می شود هر ربات چقدر قوی، قدرتمند و پیشرفته است، به شدت توسط مجموعه کلی بی هدف خنثی می شود. بله، خوب، ما می دانیم که بچه اتم می خواهد وارد شود و فقط آخرالزمان را پایین نگه دارد و بگوید "نه". وزن اوج مورد نیاز را ندارد. به طور کلی، این یک نمایش واقعا لذت بخش است که دارای لحظات زیبا و شخصیت های باورنکردنی است، و حتی با وجود مشکلات مربوط به روند داستان و نتیجه گیری سریال، نمایشی است که بسیار فشرده تر از 99٪ انیمه ها نوشته شده و جذاب تر است. این یک علمی تخیلی زمینی و سخت است که به اندازه کافی به مخاطبان خود اعتماد می کند تا کارهای غیرمنتظره، غیرقابل توضیح و متنوع انجام دهد. برای آن باید آن را توصیه کنم.

تحت تأثیر قرار نگرفته است. جنبه فنی به خوبی انجام شده است: انیمیشن روان و جالب است، شخصیت ها به شیوه ای نیمه واقع گرایانه ترسیم شده اند که به انیمه لحن جدی و بالغ می دهد، پس زمینه ها خوب هستند، موسیقی متن عالی است. به گفته کسی که داستان این انیمه (یا اگر بخواهید مانگا) را ساخته است، "هوش کامل" یک ساختار کاملاً کمی است. واقعا؟ خودشه؟ چقدر کاملاً ضعیف ظاهراً "هوش کامل" در اینجا چیزی نیست جز مجموع تمام هوش های فردی انسان که در جهان وجود دارد (که در نتیجه برابر است با تعداد انسان ها، در انیمه 9.9 میلیارد نفر) و از آنجایی که شما تقریباً به یک عدد نیاز خواهید داشت. تعداد بی نهایت منابع محاسباتی برای شبیه سازی همه آنها به طور همزمان در یک ربات، بدون ذکر ضرورت حل همه تضادهای بین آنها (که تعداد زیادی از آنها وجود دارد، فقط به جهان بینی های مختلف فکر کنید که این 9.9 میلیارد وجود دارد)، نویسندگان سپس نتیجه گیری کنید که "هوش کامل" ممکن است در تئوری وجود داشته باشد، اما در عمل رباتی که آن را دارد هرگز "بیدار نمی شود" (یعنی هرگز با بارگیری از همه آن 9.9 میلیارد هوش فردی شروع به عملکرد واقعی نمی کند) و بنابراین - "کامل" هوش» در عمل نمی تواند وجود داشته باشد. این به طرز خنده‌داری بد است. دقیقاً چقدر آدم‌های بداخلاق پشت این خلقت هستند؟ چیزی که این انیمه یا کل این ایده، داستان و طرح می خواهد به شما بگوید این است که هوش کاملاً و فقط کمی است. بنابراین یک «هوش برتر» نیز کاملاً کمی است، مجموعه‌ای از هوش‌های فردی. بنابراین، بنا به ضرورت، هیچ کیفیت ذاتی برای هوش انسان وجود ندارد و آنچه نیز مهم است، هیچ هوش انسانی ذاتاً برتر از سایر هوش های انسانی وجود ندارد. بنابراین، یک نابغه بتهوون، بودا، یا عیسی یا محمد، مبتنی بر هوشی است که نه بالاتر، نه بهتر از هوش یک جنایتکار خرده پا با بهره هوشی پایین، یا شما چه چیزی دارید. اما این کاملا نادرست است. ناگفته نماند که کل ایده هوش کمی که این انیمه عرضه می کند منطقاً توسط آن ثابت نمی شود. فقط به این دلیل که، همانطور که انیمه آنها را به تصویر می کشد، برخی از باهوش ترین ذهن ها بیان می کنند که چیزی این طرف یا آن طرف است، به این معنی نیست که آنها درست هستند. این باید واضح باشد، نه؟ اما انیمه هرگز، هرگز سعی نمی‌کند در مورد فرضیه‌ای که مطرح می‌کند بحث کند، حتی هرگز سعی نمی‌کند شخصیتی مخالف این ایده بیاورد. در عوض ما باید آن را به صورت اسمی در نظر بگیریم و طوری پیش برویم که انگار یک موضوع حل شده است. که در نتیجه باعث ایجاد مشکلات زیادی می شود. نه، شما «نیازی» ندارید که احساسات، مخصوصاً «احساسات نامتعادل» را در یک هوش وارد کنید تا در واقع آن را به یک هوش کاربردی تبدیل کنید. چون عواطف و عواطف تابع هوش ساده و ساده هستند! به همین دلیل است که هوش انسان نسبت به یک گربه برتری دارد، حتی اگر هم انسان و هم گربه می توانند احساسات مشابهی را تجربه کنند. چرا دقیقاً یک فرد حتی به این «احساسات نامتعادل» نیاز دارد؟ اینطور نیست که نیمی از مردم همیشه متنفر باشند، نیمی دیگر عاشق باشند. انیمه از من می خواهد بپذیرم که چگونه یک "هوش کامل" نه تنها در درجه اول کمی است، بلکه همچنین 9.9 میلیارد هوش فردی به سادگی در حالت "تعادل" بین تمام حالت های ممکن ذهن هستند. اما اکثر مردم صلح آمیز هستند. اکثر مردم عاشق هستند. اکثر مردم جنایت را محکوم می کنند. و غیره. در واقع هیچ تعادلی که انیمه بدان اشاره دارد وجود ندارد. خوب حالا من کمی در ملاحظات خودم در اینجا گم شدم و هنوز نمی توانم خودم را کاملاً منسجم بیان کنم. همین یک ساعت پیش این کار را تمام کردم. من هنوز هم این 5 از 10 را به دلیل ارزش های تولید با کیفیت، موسیقی، چندین قسمت اول قانع کننده، چند شخصیت بسیار خوب و غیره دادم. اما از پایان آن بیشتر اذیت می‌شدم، این که قسمت آخر را بیشتر صرف رد شدن از آن کردم. P.S. ممکن است بعداً نظر را ویرایش کنید. "بعدا" شامل ماه ها، سال ها و چه کسی می داند ...

بسیار شرم آور است که یک رسانه آزاد مانند انیمه که به رویکردهای متفاوتی در داستان سرایی اجازه می دهد، اینقدر ساده و محدود به کسری از چیزی باشد که واقعاً می تواند به آن منشعب شود. شما انواع فانتزی ها و حماسی ها را دارید که در مجموعه ای محکم از انیمیشن ها و صداهای ارگاسم چشم و گوش اقتباس شده اند که مانند هیچ چیز دیگری شما را به خود جذب می کند، اما به نظر می رسد وقف کمی برای داستان های واقع گرایانه وجود دارد که به واقعیت نزدیک تر می شوند. پلوتون، با این حال، یک تریلر پلیسی وحشتناک است که در آینده ای نزدیک علمی-تخیلی با مصیبت های ژئوپلیتیکی شبیه به دنیای واقعی با انبوهی از آمیختگی های وجودی روایت می شود. لنز دریایی Gesicht، یک کارآگاه برتر اندروید را دنبال می‌کند که خود را درگیر تحقیق درباره قتل یکی از دوستان قدیمی جنگی خود می‌بیند، در سفری که نه تنها «انسانیت» او را به چالش می‌کشد. بلکه آگاهی انسانی بینندگان. هم انیمیشن و هم طراحی صدا در سطح جهانی برجسته بودند، و به هیچ وجه بر نبوغ طرح اصلی نمایش سایه نینداختند، بلکه نیرویی باقی ماندند که باید به تنهایی بزرگ شوند. این یکی از آن برنامه‌هایی است که به شما این احساس را می‌دهد که انیمه‌ای را تماشا نمی‌کنید، و در عوض، یک برنامه تلویزیونی واقعی‌تر از بسیاری از اکشن‌های زنده است. ما نمی‌توانیم در مورد این مستر کلاس یک‌بار در دهه بدون توجه به شخصیت‌ها صحبت کنیم، زیرا آنها چیزی جز استثنایی نبودند. به عنوان مثال، Gesicht و Atom با وجود اینکه در اصل روبات هستند، از بسیاری از انسان‌های نمایش «انسان‌تر» هستند، و این لوازم آرایشی و بهداشتی نیستند که بیشتر از همه آن‌ها را به اندازه بیان و تعاملشان می‌فروشند تا جایی که مرز بین یک انسان و ربات چنان مبهم می شوند که سؤالات وجودی به خودی خود در قالب رویدادهای واقعی که در داستان اولویت دارند، ظاهر می شوند. به خصوص برای طرفداران دیگر آثار نویسنده نائوکی اوراساوا مانند Monster. پلوتون سبک منحصر به فرد خود را در به تصویر کشیدن روایتی شبیه به دنیای واقعی در زیر چنین تصویری باورپذیر مجسم می کند که بیان نکردن آن در هر مکالمه دیگری جرم است. این یک کلاسیک است که باید تماشا کرد و برای سال‌های آینده توصیه می‌شود. به طور کلی: 8.64/10.