Nobunagun

Nobunagun با آنچه که دارد کار شگفت انگیزی انجام می دهد. صحنه اول نوآورانه و کاملاً چشمگیر است، با این حال از آنجا به سرعت شروع به پایین رفتن از تپه می کند. شناسه کلی به آن 8 می دهد. انیمیشن 10: هنر مزخرف است. تعجب نخواهم کرد اگر بفهمم کل سریال 10 دلار برای انیمیشن در کل سریال خرج کرده است، با این حال، نمایش موفق می شود به طور موثر از این 10 دلار به گونه ای استفاده کند که نمایش را لذت بخش کند. نمایش به طور ماهرانه و موثر از رنگ‌های تیره، کنتراست نور و سوئیچ‌های رنگی استفاده می‌کند تا بودجه محدود را پنهان کند و در عین حال حال و هوا را ایجاد کند. استفاده Theshow از پرسپکتیو و زوایای دوربین در صحنه اول به صورت ماهرانه انجام شده است، و به نظر می رسد که یک دوربین واقعی وجود دارد، و انگار در واقع دارم در سالن راه می روم. به طور کلی، در حالی که هنر عالی نیست، نحوه استفاده نمایش از منابع موجود شگفت انگیز است. شخصیت‌های 6: شخصیت‌ها تقریباً متوسط ​​بودند. فقط یک زن و شوهر برجسته بودند، به خصوص از نظر شخصیتی. استفاده از شخصیت های تاریخی را دوست داشتم و قدرت ها به شخصیت مربوط می شد. MC که یک نرد اسلحه بود خیلی باحال بود. داستان 5: داستان ماه بود. خیلی متوسط ​​بود تقریباً هر بیگانه عمومی به زمین حمله کرد. صداگذاری (دوبله انگلیسی) 9: صداگذاری بسیار خوب است. من عاشق استفاده از طیف گسترده ای از لهجه ها از سراسر جهان هستم. MC به خوبی با صداپیشه خود هماهنگ می شود. MUSIC 8: موسیقی به خوبی با موضوع نمایش. کار شایسته ای انجام داد من کاملا از آن لذت بردم. همچنین استفاده از موسیقی در طول نمایش به تنظیم لحن کمک می کند. موسیقی در صحنه های دعوا هم کهنه نبود.

این اولین بررسی من است - پس پوزش می طلبم. این بهترین انیمه ای نیست که تا به حال تماشا کرده ام یا بدترین انیمه ای است که تا به حال تماشا کرده ام. اما، همه می‌گویند که برای هر انیمیشنی که «Evangelion» یا «Madoka Magica» نیست، کلاسیک‌ها را می‌شناسید. به دلیلی مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. اما چه چیزی یک انیمه را خوب یا بد می کند، حد وسط چیست؟ عوامل چیست؟ Nobunagun به همان اندازه که فاکتورهای بد دارد عوامل خوب دارد، خودش را متعادل می کند. Nobunagun آن حد وسط است. این به همان اندازه کلیشه ای است که بگوییم چیزی واقعاً کلیشه ای است، داستانی در مورد یک دختر معمولی که در میانه جنگ گرفتار می شود در حالی که اصلاً انتظارش را نداشت و در نهایت به تیم ملحق می شود و زندگی عادی خود را پشت سر می گذارد و متوجه می شود که او در واقع بهترین از بهترین ها است! من هیچ نظر درستی در مورد داستان ندارم، لزوما بد نیست زیرا فقط ابتدایی است. کلیشه بودن ذاتا بد نیست، من "سراف پایان" را دوست داشتم که کلیشه ای به حساب می آید و اعتراف می کنم که اینطور است. اگرچه این نمایش کلیشه ای است، اما واقعاً داستانی برای دنبال کردن وجود ندارد زیرا هر قسمت متفاوت است و صادقانه می توانید سریال را در هر قسمت شروع کنید. با این حال، من همچنان انیمه و مانگا را دوست دارم که داستان واقعی ندارند. من عاشق "کمپ آرام" هستم و همچنین "دمبل هایی که بلند می کنید چقدر سنگین هستند" را خیلی دوست دارم؟ زیرا آن‌ها صفحه‌گردان‌های واقعی هستند که سرشار از تعادلی از سرگرمی و آموزش هستند که با طنز و برخی لحظات احساسی واقعی در آن‌ها پاشیده شده است. تنها اپیزودهای واقعی که حاکی از وجود پس زمینه است، دو، شاید سه قسمت اول است. که مورد علاقه من هستند. با این حال، من هنوز برخی از قسمت های دیگر را دوست دارم، اما می تواند به سرعت کهنه شود زیرا اکثر شخصیت ها به شدت یک طرفه هستند و همه شبیه هم هستند. شما هرگز واقعاً درک نمی کنید که چرا شخصیت ها اینجا هستند، هرگز نمی توانید داستان آنها را بشنوید، آنها فقط برای کمک به حمایت از شخصیت اصلی ما هستند که تنها شخصیت واقعی با عمق است که بسیار ناامید کننده است. من دوست دارم داستان جک چاک‌دهنده را بدانم، و جالب است که ببینم آیا هیچ یک از معلمان دارنده ژن الکترونیکی هستند یا هستند. من همچنین دوست دارم دشمنان جدید و تعاملات واقعی تر با شخصیت هایی را ببینم که طرفدار نیستند. اما، اگر یک قسمت به جز سه قسمت اول را دیده باشید، همه آنها را دیده اید، تنها چیزی که تغییر می کند یک سکانس نبرد است که معمولاً سرگرم کننده است و با موسیقی متن عالی و جلوه های بصری زیبا همراه است. در واقع، این انیمه یکی از افتتاحیه های انیمه مورد علاقه من را دارد. یکی "احترام به مرده" است که انصافاً بسیار بهتر از آن است که باید باشد. آیا آن را توصیه می کنم؟ نه واقعا، اما من از آن متنفر نبودم. دلیل واقعی هم برای ادامه تماشا ندارم، تا قسمت 5 کسل کننده شد و هرگز واقعاً به پتانسیل کامل خود نرسید.