Mou Ippon!

Mou Ippon! یک انیمه ورزشی بسیار عمومی است. تلاشی برای اختراع مجدد چرخ نمی کند، اما هیچ چیز لزوماً اشتباه نیست. فقط یک جنبه از نمایش برجسته نمی شود و در نتیجه بسیار متوسط ​​می شود. با بازی امن، نمایش آسیب می بیند. مشکل این است که این نمایش هیچ چیز خاصی ندارد که بیننده را به خود جلب کند. اجازه دهید ابتدا در مورد خود ورزش، جودو صحبت کنیم. معمولاً وقتی نمایشی در مورد یک ورزش نمایش داده می شود، حداقل باید یک آموزش در مورد این ورزش ارائه دهد. قوانین، نحوه بازی جودو و مواردی از این دست. این نمایش این کار را نمی کند. خوب، خوب، اما آیا تمرکز نمایش روی جودو خواهد بود؟ خوب، بله، و نه. در مقایسه با نمایش های ورزشی خالص، به وضوح تمرکز بسیار کمتری دارد. هیچ هنگ تمرینی وجود ندارد و هیچ استراتژی واقعی به جز مشاهده مسابقات قبلی حریف وجود ندارد. انیمیشن جودو کمی سفت است و فریم های فریز وجود دارد، اما در کل، انیمیشن خوب است. فقط مونولوگ زیادی وجود ندارد، اما خود مسابقات به اندازه کافی طولانی هستند. این فقط کسی نیست که آنها را به پایین "پرتاب" کند و این مسابقه است. با این حال، برای اجرای نمایش نیز کافی نیست. از این گذشته، هیچ "آموزش" واقعی در حال انجام نیست. بسیاری از زندگی روزمره دختران مدرسه ای بر آموزش متمرکز است، اما روی چه چیزی؟ باز هم، نه استراتژی زیاد، نه تمرکز زیادی روی ورزش واقعی جودو. این در خود حریفان منعکس می شود. وقتی متوجه می شوید که مخالفان معرفی نمی شوند، می توانید عدم تمرکز روی شخصیت ها را ببینید. نمایش سعی می کند آنها را در اواسط مسابقه توصیف کند، و به نوعی با موفقیت نیز کار می کند، اما باز هم برای اجرای نمایش کافی نیست. فلش بک no jutsu به طور جادویی یک حریف جدید ایجاد نمی کند. در مورد خود شخصیت های اصلی چطور؟ باز هم، همه آنها بد نیستند. شما یک کاپیتان خجالتی دارید که می‌خواهد خودش را بهبود ببخشد و در عین حال از تیم نیز مراقبت کند، قهرمان داستان غم‌انگیز، یک جودوکار متخصص گوشه‌نشین که در نهایت یاد می‌گیرد احساسات خود را بیان کند، شخصیت بهترین دوست که از یک بازیکن کندو به جودو تبدیل می‌شود. به منظور همراهی با قهرمان داستان، بزرگسالی که می خواهد سال آخر خود را رقم بزند و مربی قابل اعتمادی که در این راه به آنها کمک می کند. هیچ ایرادی در آنها وجود ندارد، اما وقتی در واقع تمرین آنها را نمی بینید، مونولوگ هایشان را نمی بینید، نمی توانند نمایش را اجرا کنند. بامبو تیغه، نمایشی مشابه در مورد کندو به جای جودو، از همین ایرادات رنج می برد. تمرکز واضحی روی کندو وجود دارد، اما هنوز هم کمی ضعیف به نظر می رسد، اما به همان اندازه روی تعاملات برشی از زندگی و کمدی تمرکز وجود دارد. این بخش از جنبه زندگی نوعی تمرکز عجیب بر کندو را جبران می کند. بنابراین برخلاف Bamboo Blade، Mou Ippon فاقد این تعامل تکه‌ای از زندگی است که بامبو بلید انجام می‌دهد، که آن را بیشتر متمایز کرد. اشکالی ندارد که این نمایش کاملاً روی جودو تمرکز کند، که این کار را انجام می دهد، اما باید کامل شود. اگر Ookiku Furikabutte، یک نمایش مشابه که تماماً روی بیسبال متمرکز است با یک تیم سطح پایه دبیرستانی که می‌خواهد به تیم ملی برود، جزئیات بسیار بیشتری را در رشد شخصیت، آموزش و خود مسابقات با وجود داشتن فهرست 9 نفره نشان می‌دهد، مدیر و مربی، پس مشکلی وجود دارد.

شروع با نظر شخصی: Mou Ippon! توجه بسیار کمی دارد، اما نمی توان گفت غیرمنتظره است. من عاشق تماشای انیمه های ورزشی، طرح شونن معمولی، تعلیق معمولی و غیره هستم. و من به دنبال یک انیمه ورزشی گروهی مناسب با بازیگران زن (ورزش رده زنانه) هستم، اما پیدا کردن آن بسیار سخت است زیرا آنهایی که در آنجا معمولاً ecchi هستند/ هستند. دامنه hentai، یا فقط به اندازه کافی جذاب نیست (بدون هیجان، بدون تعلیق). Mou Ippon! متفاوت است. من با نگرانی وارد شدم، اما به امید ساخت فصل 2 بیرون آمدم. این انیمه دارای عناصر معمولی برای یک انیمه ورزشی خوب است: MC مصمم (معمولاً مثبت) که دارای شخصیت های مرموز برای جذب هم تیمی های حمایت کننده است، مدرسه/تیم های رقیب دوستانه، رفتن به مسابقات، صحنه های "مبارزه" خوب اجرا شده، و طرح شکست/باخت. همه وجود دارد. اما، یک اما بزرگ، Mou Ippon! مطمئناً از یک انیمه ورزشی خوب کوتاه می آید. عناصر کلیدی خوب بودن را دارد، اما به اندازه کافی از آنها استفاده نکرده است. حتی اگر فرمول‌های اکثر انیمه‌های ورزشی یکسان باشد، من از آنها لذت بردم زیرا متفاوت به تصویر کشیده می‌شوند (مبارزه‌های مختلف، طرز فکر متفاوت، ورزش‌های متفاوت) TL;DR از بررسی زیر: نیمه اول نمایش تقریباً باعث شد من آن را کنار بگذارم، کار شلخته با داستان های ضعیف (خسته کننده، بدون حادثه، بنابراین شاید با سرعت 1.5 تماشا کنید). نیمه دوم خوب بود، در واقع به اندازه کافی خوب بود که بتوانم فصل دومی را بخواهم که امیدوارم در نیمه دوم عدالت را رعایت کند، هیجان و تعلیق وجود دارد، سرعت اینجا نیز پایدارتر است. ** TL;DRهایی که در بخش‌های بررسی طولانی در زیر قرار دارند وجود دارد. مرور: داستان همانطور که در بالا اشاره کردم، این نمایش دارای عناصر کلیدی برای ساخت یک انیمه ورزشی گروهی خوب است، اما فرمول مناسبی ندارد. MC یک شخصیت معمولی آفتابی است، و ما گروه کوچکی از هم تیمی ها را داریم که با جذابیت او به تیم/ورزش کشیده می شوند. فرضیه نمایش چیز جدیدی نیست، "تیم جدید" با هم تیمی های جدید تشکیل شده است، مشخصاً افراد ضعیف شروع به کار کردند. سپس پس از تشکیل تیم، آنها "سفر" مسابقات ورزشی مختلف دبیرستانی را با فرمول واضح زیر طی می کنند: گاهی برنده می شوی و گاهی می آموزی". انیمه های زیادی با عناصر و شخصیت های مشابه وجود دارد، بنابراین Mou Ippon! در واقع فرمول "برنده" مختلفی برای ارجاع دارد (شاید فرمول های خوبی را در فصل های آینده اجرا کند، اما نه در اینجا). این نمایش برای نشان دادن رفاقت تیم اصلی، که در ورزش های گروهی مهم است، به خوبی انجام شد، از این جنبه به خوبی عمل کرد، و نشان داد که چگونه MC با هر یک از هم تیمی ها ارتباط برقرار می کند و تأثیر او از آنها که شور و شوق آنها را بیرون می کشد. سفر مسابقات گاهی اوقات برنده می شوید، گاهی اوقات یاد می گیرید خوب شروع می شود، اما فقط 1 فصل وجود دارد، بنابراین مشخصاً بخشی از داستان هنوز راه های بیشتری در پیش دارد، بنابراین من چیز زیادی در این مورد نمی گویم. فقط به امید یک قوس آموزشی برای تحقق بخش "گاهی اوقات یاد می گیری" از این طرح. بنابراین، تنها عنصر کلیدی در داستان که نشان می دهد نمایش درست عمل کرده است: رفاقت. چیزی که خوب پیش نرفت همه چیز دیگر بود. این نمایش مشخص نکرد که جودو چه نوع ورزشی است، اصول، قوانین، منظره معمولی صحنه ورزش جودو. همچنین رابطه مدرسه رقیب دوستانه «دبستانی» را به خوبی برقرار نکرد. فقط به نوعی به وجود آمد. تنظیمات مشابه Haikyuu با یک هم تیمی دارای وضعیت رقابت با یکی از اعضای تیم "رقیب" است (Haikyuu > Karasuno vs AobaJousai: Kageyama vs Oikawa = Mou Ippon! > AobaNishi vs Kasumi: Hiura vs Amane). راستش را بخواهید، هنگام تایپ این نقد، باید نام مدرسه و نام دختر تیم رقیب را جستجو کنم. به همین اندازه آنها موقعیت تیم رقیب اولیه را تثبیت کردند. تاکید چندانی روی آنها وجود ندارد که آنقدر بی‌اهمیت به نظر می‌رسند، با این حال آنها به نحوی روابط دوستانه‌ای دارند و این موضوع را بیشتر مورد سوال قرار می‌دهد. و آنها پیش رفتند تا نشان دهند که حمایت و قدردانی های تیم اصلی رقیب چقدر برای تیم اصلی ما اهمیت دارد... این فقط کار نمی کند، فقط تعامل و رابطه بسیار کمی بین آنها به تصویر کشیده شده است. این نمایش همچنین سعی کرد طعمه های یوری را وارد کند (??). آنها در واقع مقداری سطح عاشقانه فداکاری/فداکاری یکی از شخصیت ها را در تلاش برای پیوستن او به تیم جودو و نزدیک شدن به MC نشان دادند تا "زمان بیشتری را با او سپری کند". دختر مورد نظر یک ورزشکار کندو در سطح ملی بود، کندو همچنین ورزش عشق پدرش است، بنابراین برای خانواده اهمیت زیادی داشت، و او فقط خودش را ریشه کن کرد تا به جودو بپیوندد تا زمان بیشتری را با MC بگذراند. راستش را بخواهید، اگر یک عنصر عاشقانه وجود داشت، و او این کار را برای عشق انجام می داد، حداقل می توانستم این خط داستانی را درک کنم، بالاخره عشق غیرمنطقی است و آنها هنوز دبیرستانی هستند. اما از همان یک قسمت اوایل سریال که دختر کندو به جودو روی می آورد، هیچ پیشرفت عاشقانه ای در این نمایش وجود نداشت. در واقع، نفرین‌آورترین اتفاقات این سریال همگی در نیمه اول سریال اتفاق افتاد. سرعت به هم ریخته بود، شکل گیری تیم به شدت واهی بود، تیم رقیب اولیه نیمه کاره تاسیس شد، ورزش (جودو) به خوبی معرفی نشد. من فقط خوشحالم که به نیمه دوم نمایش رسیدم که در آن اکشن شروع می شود. همانطور که اشاره کردم، رفاقت به درستی انجام شد، و واقعاً در نیمه دوم نشان داده شد، طرح مسابقات ورزشی نیز در اینجا به خوبی همراه با هیجان خوبی همراه بود. اگر آنها مدتی برای نشان دادن دشواری تکنیک‌های خاص اختصاص می‌دادند، هیجان‌انگیزتر بود. 12/20 TL;DR: نیمه اول نیمه تمام بود. نمایش عناصر خوبی داشت اما اجرا خیلی ضعیف است. نیمه دوم بر روی "اقدامات" در طول مسابقات بود، بنابراین طرحی متمرکزتر بود که نسبتاً خوب اجرا شد. طعمه های قوی یوری در نیمه اول. ظریف در نیمه دوم (اگر طعمه ها طعمه نبودند و نوعی توسعه عاشقانه وجود داشت، خوب بود، اگر نه، فقط یک خط داستانی دیگر که آنها گنجانده بودند). شخصیت ها MC به معنای واقعی کلمه یک توپ آفتابی است اما بیهوده بلند نیست (مانند ساوامورا از دیا). او فقط خیلی دوست داشتنی است. سپس یک ضربه کناری قابل اعتماد اما ضعیف داریم که همیشه همه اعضای تیم را به سمت "درست" می کشد، هم تیمی با کیفیت کاپیتان. یک فرد جدی با استعداد، و یک ارشد (باید داشته باشد) که تجربه غم انگیزی با تیم (قبل از پیوستن قهرمانان اصلی) داشته است، زیرا پتانسیل/انتظارات او را برآورده نمی کند، و یک مشاور جدی. سپس ما یک دوست دوران کودکی MC داریم که ظاهراً علاقه زیادی به MC دارد و تصمیم گرفت زندگی خود را ریشه کن کند و به جودو برود (بله دختر کندویی که نمایش را برای من مبهم کرد). این قهرمان‌های اصلی همگی با شخصیت‌های متمایزشان تثبیت شده‌اند که به خوبی در داستان نقش بسته‌اند. سایر شخصیت‌های جانبی مانند رقبا/رقبا نیز نسبتاً جالب و متمایز بودند. استوری های پشت سر هم مشکلی نداشت. تعامل بین هر یک از شخصیت های بازیگران اصلی نیز به خوبی انجام شد (به جز قسمت های طعمه یوری). تعامل با شخصیت های جانبی واقعاً به کار بیشتری نیاز دارد، بسیار سطحی است. بنابراین به طور کلی خلق شخصیت ها خوب است. اما توسعه زیاد نیست. توسعه شخصیت بسیار کمی وجود دارد، اما این به این دلیل است که داستان فقط در نیمه دوم نمایش کاملاً محکم می شود. 7/10 TL;DR: طراحی شخصیت مناسب، روابط بین فردی مناسبی که در بازیگران اصلی ایجاد شده است. نیمه اول نمایش، ارتباط کم عمقی با شخصیت های جانبی ایجاد کرد. همچنین نیمه اول نمایش به هدر رفت که توسعه شخصیت واقعی فقط در نیمه دوم اتفاق افتاد. بنابراین بله، توسعه مناسب برای نیمی از نمایش، اما توسعه ضعیف اگر زمان نمایش را در 13 قسمت تقسیم کنید. هنر خوب من چیزی ندارم که برای هنر و سبک انیمیشن با آن استخوان بچینم. البته به اندازه 3 فصل اول هایکیو نیست، اما خوب است. من ظاهر شخصیت ها و طراحی های واقعی را دوست دارم. هنر پس زمینه مناسب است. کیفیت انیمیشن مناسب است (بعضی از مبارزات شدید دارای انیمیشن بسیار خوبی برای نشان دادن حرکات هستند). هیچ چیز زیادی برای نارضایتی وجود ندارد، تنها چیزی که بهتر از سایر انیمه های ورزشی است طراحی واقعی شخصیت ها و تعریف آناتومی است. 9/10 موسیقی/صدا OP و پایان مناسب، زیبا برای دیدن و گوش دادن. هر چند به یاد ماندنی نیست VA ها واقعا خوب بودند، مخصوصا MC. 9/10 راستش نمایش حدود 7.5 است، من برای جبران امتیاز پایین در MAL به 8 امتیاز می دهم.