Kareshi Kanojo no Jijou

صبر کن، صبر کن، می دانم به چه فکر می کنی... این یک انیمه قدیمی است و به زیبایی سبد میوه یا ازدواج مبارک من نیست. من فقط از شما می خواهم که صدای من را بشنوید! یک نظر نامطلوب، این انیمه توسط جامعه انیمه های عاشقانه بسیار دست کم گرفته شده است. این انیمه معمولی دبیرستانی شما از نوع رام کام، لحظات بامزه است. من هرگز این را شاهکار نمی‌دانم، اما اگر چیزی برای تماشای آن زمان نداشتید، این کمدی سرگرم‌کننده 26 قسمتی را تماشا کنید. کاراکترها دوست داشتنی هستند و کمدی به اندازه کافی است. ؛) هر چی میخوای بگو - من اینو دوبله دیدم نه به صورت فرعی...

کارکانو که با نام «شرایط او و او» نیز شناخته می‌شود، اثری از Hideaki Anno شناخته شده است که عمدتاً برای Evangelion شناخته می‌شود. و با اطمینان می توانم بگویم این زیباترین قطعه ای است که تا به حال در میان انیمه های احساساتی پیدا کرده ام. همانطور که از عنوان پیداست، واضح است که داستان عاشقانه بین دانش آموزان دبیرستانی است. ما اغلب به پیدا کردن انیمه های احساساتی، مبتنی بر مدرسه، یا بیشتر با مضمون بزرگسالان عادت کرده ایم که دائماً در ایجاد موقعیت هایی بازی می کند که منجر به نزدیک شدن قهرمانان داستان می شود تا زمانی که به هم برسند. کارکانو یکی از موارد متعددی است که مسیر متفاوتی را طی می کند. در کارکانو، رابطه بین دو قهرمان داستان، سوئیچیرو آریما و یوکینو میازاوا، خیلی زود و در قسمت‌های اول به یک رابطه تبدیل می‌شود. این رابطه کاتالیزوری برای هر دو شخصیت می شود تا از نقاط قوت و ضعف خود آگاه شوند و منجر به پیشرفتی شود که در سراسر اثر، از ابتدا تا انتها ادامه دارد. من معتقدم این نقطه قوت کار است، این واقعیت است که رابطه بین دو قهرمان داستان در تکامل دائمی است. و حتی زمانی که یکی از آنها به دلیل سفر غایب باشد، این پیشرفت هرگز متوقف نمی شود. این تکامل مستمر ما را به سفری در زندگی این زوج می برد و شیرینی فراوانی را به ما نشان می دهد که چاشنی کنجکاوی و کشش جنسی است. نکته‌ای که به‌ویژه برایم جالب بود، خود تحلیلی مستمری است که دو قهرمان داستان انجام می‌دهند، که تقریباً به نظر می‌رسد که روند ژانر ادبی ژاپنی «شوستسو» را بازتاب می‌دهد، که دقیقاً با این خود تحلیلی مستمری که قهرمان داستان دستخوش آن می‌شود مشخص می‌شود. برای مثال می توانم به عنوان نمونه به «کوکورو» اثر ناتسومه سوسکی اشاره کنم. این روند به انیمه سبکی بسیار درون گرایانه می بخشد که در آن حتی کارگردانی نیز زمینه مناسبی پیدا می کند، سبک های مختلف را روی صفحه نمایش در موقعیت های مختلف نشان می دهد، سبک های خاصی را برای نشان دادن لحظات بازتاب شخصیت ها اتخاذ می کند. این لحظات اغلب با سبک مانگا مشخص می شوند، جایی که پانل ها روی صفحه ظاهر می شوند. اجزای بصری و صوتی، به طور کلی، اغلب دقیقاً برای نشان دادن این احساسات استفاده می شوند. با ذکر دو مثال، ظاهر یک مجموعه ساختمانی را در پس زمینه قرمز وحشتناکی برای نشان دادن بازگشت خاطرات بد در ذهن یک شخصیت می بینیم و گاهی از صداهای آشفته شهر (مانند بوق) برای نشان دادن تجمع افکار استفاده می شود. و نگرانی من معتقدم همه طرفداران رسانه باید حداقل یک بار کارکانو را تماشا کنند. این شما را به محیط مدرسه ای می برد که در آن پویایی روابط بین همه شخصیت ها چیزی جز کودکانه است و تمام جنبه های پیچیده ای را که روابط بین عاشقان، دوستان و حتی اعضای خانواده را مشخص می کند، نشان می دهد. و در تمام این موارد، اثر کاملاً موفق می شود با دوز سالم طنز همزیستی کند، که اغلب با ارجاع مستقیم به شاهکار Anno، Evangelion سرازیر می شود. مهم نیست که کار متاسفانه ناقص است. پایان ناگهانی کار، علیرغم تلاش قابل مشاهده کارکنان برای به حداقل رساندن اصطکاک این پایان ناگهانی، که به ویژه در قسمت های آخر، جایی که هیداکی آنو دیگر کارگردانی نمی کند، مشهود است، چندان اهمیتی ندارد. کاهش این اصطکاک موفقیت آمیز بود و 2 قسمت رویایی لذت بخش را به ما داد. تا آنجا که به من مربوط می شود، هر چیزی که قبلاً آمده بود از هر انیمیشن احساسی دیگری که تا به حال دیده ام، پیشی می گیرد.