Haibane Renmei

Haibane Renmei یکی از ظریف ترین و پیچیده ترین انیمه ها یا هر قسمت سرگرمی است که من تماشا کرده ام. تقریباً هیچ راهی وجود ندارد که بتوانم همه آن را در اینجا ارجاع دهم، با این حال در این بررسی می‌خواهم حداقل برخی از این موارد ظرافت درخشانی را هم در روایت و هم در تصویرسازی نشان دهم. ظرافت Haibane Renmei با FLCL قابل مقایسه است. اگرچه FLCL یک انیمه شگفت‌انگیز است و من دائماً آن را به عنوان یکی از بهترین نمایش‌های نوشته‌شده در آنجا تحسین می‌کنم، اما ظرافت آن به حد افراط رسیده است و تقریباً هیچ راهی برای درک کامل یا درک کامل سریال بدون خواندن تحلیل وجود ندارد. Haibane Renmeifor me موفق می شود تعادل کاملی بین روایتی سرراست که در پشت غول ظرافت پنهان شده است ایجاد کند. درک داستان پیچیده و زیبایی که این انیمه بیان می کند، بدون خواندن یک تحلیل کامل آسان است. (اگرچه من آن را به شدت توصیه می کنم) نمی توانم بگویم که تا به حال از طرفداران پرشور کارهای یوشیتوشی آبه هستم. Texhnolyze به طرز دردناکی کند بود و در حالی که Duvet یک آهنگ فوق العاده بود، Serial Experiments Lain آنطور که فکر می کردم قانع کننده نبود. درست است، من به اتمام هیچ یک از سریال ها نزدیک نشده ام، بنابراین نظر من بی ربط است. با این حال، هایبان رنمی توانست با دنیای فوق‌العاده‌ای و موسیقی زیبای خود من را از صحنه خارج کند. موسیقی متن Haibane Renmei یکی از زیباترین موسیقی هایی است که با تنظیمی آرام و در عین حال پر تعلیق از موسیقی مجلسی فوق العاده ساخته شده است. ED در این انیمه، Blue Flow، همیشه در پایان هر قسمت احساس می‌کردم که به طرز ناخوشایندی قرار می‌گیرد، اما من به خاطر فضای اثیری مسحورکننده‌اش آن را دوست داشتم. هنر این نمایش فوق‌العاده است و در حالی که برخی ممکن است بگویند به خوبی پیر نشده است، من فکر می‌کنم کار فوق‌العاده‌ای در تنظیم داستان انجام می‌دهد. من رنگ گرم و زردی که هنر و برخی صحنه های نمایش دارد را دوست دارم. آرام و به طرز شگفت انگیزی پر از شادی و عشق است. سبک هنری این نمایش نیز از شیرجه رفتن تاریکتر نمی ترسد. صحنه‌هایی مانند بیرون آمدن بال‌های راکا، تغییر ناگهانی سرعت، ترسناک و همچنین دیدنی جذاب هستند. زمان راکا در چاه منزوی و افسرده کننده است در حالی که نقاشی رویایی ریکی با تصاویر آشفته و همه جانبه اش تقریباً کابوس وار است. این نمایش همچنین می تواند جهان سازی جذابی را نیز ارائه دهد. شهر محصور شده ای که هایبان و مردم شهر در آن زندگی می کنند همیشه کمی ناآشنا به نظر می رسد. به نظر می رسد که ما این نمایش را به طور کامل در منظر راکا تماشا می کنیم، همیشه احساس نمی کنیم که در دنیایی که خودمان نمی دانیم قرار می گیریم. توگا، گروهی از مردم که در داخل و خارج از شهر تردد می کنند تا جهان را کشف کنند، مسحور کننده است و به دنیایی که قبلاً مملو از فتنه است روح می بخشد. هایبان همیشه در نمایش جالب ارائه می شود. با توجه به تنها دو مکانی که هایبان در آن زندگی می کنند، خانه قدیمی و کارخانه متروکه هستند، واضح است که هایبانه تا حدودی غیرانسانی شده اند و خانه هایی به آنها داده می شود که مردم نمی خواهند. این نمایش Haibane به طور جالبی به موازات کلاغ است، پرنده ای که نمایش زمان زیادی را صرف تمرکز بر روی آن می کند. [اسپویل] در قسمت ابتدایی، تقریباً هیچ شخصیت دیگری به جز هایبان نشان داده نمی شود. شهرها و سایر مناطق نشان داده شده است، اما همچنان احساس انزوا دارد. همانطور که قبلاً ذکر شد، کل محیط دقیقاً منعکس کننده انزوایی است که راکا در تلاش برای تطبیق با Haibane احساس می کرد. شخصیت راکا در سرتاسر سریال، تصویری جذاب از تنهایی و عدم تناسب است. سریال اساساً به چهار "قوس" خلاصه می شود. تلاش برای جا افتادن، افسردگی پس از ناتوانی، در نهایت فهمیدن چگونگی پس از دریافت کمک، و ده کمک به کسی که هرگز نتوانسته است خود را با آن هماهنگ کند. در ابتدای سریال، ما شاهد ماجراهای اپیزودیک راکا هستیم که در حال گشت و گذار در مشاغل مربوط به هایبان دیگر ناپدید شدن کو ابتدا به عنوان یک فرصت ساده برای جا افتادن در دنیای هایبانه، راکا را در مورد اهمیت او در این دنیا دچار شک و تردید می کند. اما پس از مواجهه راکا با کلاغ مرده، او در نهایت می تواند "جا بیفتد" و در تمیز کردن داخل دیوارها کار کند. این تقریباً طعنه آمیز است که چگونه نمایش در ابتدا این تصویر از ریکی را به عنوان این شخصیت مادرانه برای خود درونگرای راکا ترسیم می کند، اما با ادامه سریال، شخصیت راکا رشد می کند و شخصیت ریکی آشکار می شود. [اسپویل] در نزدیکی پایان سریال، شخصیت بسط یافته ریکی به طرز فریبنده ای شخصیت راکا را منعکس می کند. Rakka و Reki هر دو در بیماری مشترکی به نام sin bound مشترک هستند که پرهای فرشته را که روزی که از تخم بیرون آمده بودند از بین می برد. راکا و ریکی هر دو نسبت به این بیماری احساس درد و شرم می‌کنند و نمایش حتی صحنه‌هایی از بریدن پرهایشان را در تلاش برای بازتاب فریبنده شخصیت‌هایشان به اشتراک می‌گذارد. اما همانطور که به زودی در قسمت 10 متوجه شدیم، واکنش آنها به این بیماری و نحوه برخورد آنها با آن کاملا برعکس است و این چیزی است که در نهایت آنها را به عنوان دو شخصیت متفاوت متمایز می کند. باز هم، مانند هر چیز دیگری در این نمایش، تمایز در اینجا ظریف است، اما در آنچه که هدف آن انجام می شود موثر است. در حالی که راکا درد خود را با اجتناب پنهان می کند، او کاملا مخالف این نیست که گاهی اوقات به این موضوع بپردازد. ریکی به‌عنوان نظاره‌گر درد خود عمل می‌کند، مایل است با کسانی که می‌پرسند در میان بگذارد، اما در غیر این صورت کاملاً برخلاف راکا آن را برطرف می‌کند. ریکی در ابتدا از این تمایز بی خبر است و تقریباً از این ایده که تا ابد با او زندگی کند، زیرا آنها بسیار شبیه هم هستند، لذت می برد. باز هم، شخصیت تماشاگر ریکی او را قادر نمی‌سازد که در این تنهایی از او کمک بخواهد، زیرا او ناامیدانه در حال مشاهده بیماری راکا پس از دریافت بخشش از کلاغش است. (با یک انسان بالقوه در زندگی گذشته اش رفتار منصفانه ای نداشت.) [اسپویلر] این همان چیزی است که صحنه پایانی را بسیار قدرتمند می کند. ریکی خواسته های خودخواهانه و سرسختانه خود را برای رسیدن به رستگاری با استفاده از راکا تزئین می کند. اما راکا این بخشش را به ریکی قرض می دهد که پرنده زندگی گذشته به او قرض داده بود، در حالی که ریکی در نهایت می تواند از تماشای زندگی خود در کناره ها دست بردارد و از او کمک بخواهد. (تئوری تاریک تری وجود دارد که ممکن است درست باشد در جایی که این امتناع از درخواست کمک باعث شد که در زندگی گذشته خود دست به خودکشی بزند و در نتیجه بلافاصله پس از آن گناه کند. علائم دیگر مانند استفاده ریکی از سیگار، تنها خود رفتار مخربی که تا به حال توسط هایبان انجام شده نیز به این امر اشاره دارد.) [اسپویل] یکی از نظریه های جالبی که در ویکی مشاهده کردم، این ایده است که هایبانه هفت گناه کبیره را نشان می دهد. من به طور کامل به آن نمی پردازم زیرا احساس می کنم که این نظریه برای هر اثر ادبی مطرح می شود و ممکن است طبیعی تر از عمدی باشد، اما یک جزئیات برای من بسیار جالب است. این تئوری ریکی را به عنوان تجسم غرور ذکر می کند و هرگز برای این امر کمک نخواسته است. اما چیزی که برایم جالب بود این بود که این نظریه بیان کرد که غرور منجر به گناهان دیگری می شود. من این را جالب دیدم زیرا این مفهومی است که نمی توانم از اشتراک در آن جلوگیری کنم. در سرتاسر نمایش، ریکی حسادت نسبت به راکا، شهوت همراهی، و پرخوری مشابه برای شفقت (کورموری) را به نمایش می گذارد. به هر حال، فقط چیز جالبی یافتم که ارزش صحبت کردن را دارد. به طور کلی، هایبان رنمی یک نمایش زیبا در مورد تنهایی و همنوایی است. غم و اندوه و فقدان را به گونه ای پوشش می دهد که قبلاً هرگز ندیده بودم. همراه با موسیقی متن فوق‌العاده و کارگردانی هنری فوق‌العاده‌اش، به راحتی می‌توان فهمید که چرا یکی از بهترین‌های رسانه محسوب می‌شود. 10/10 - شاهکار

TL;DR: Haibane Renmei یک نمایش اخلاقی است که در ظاهر یک محصول هنری است، البته با چند انیمیشن و موسیقی عالی. اگر به نمایشنامه های اخلاقی علاقه دارید تماشا کنید، اما انتظار بیشتری نداشته باشید. من با تمرکز روی چیزهای خوب شروع می کنم. هنر نمایش دارای سبک طراحی دستی کلاسیک اوایل دهه 2000 است و در کنار موسیقی متن، قطعا حال و هوای خاص خود را به انیمه می بخشد. روند داستان واقعاً کند است، بنابراین زمان زیادی را برای لذت بردن از فضا و آشنایی با شخصیت‌ها فراهم می‌کند، البته اگر از طرح آهسته‌سوخت ناراحت نیستید. متأسفانه، حداقل به نظر من، اکثر شخصیت ها، به جز ریکی، تقریباً فراموش شدنی بودند و هر چقدر هم که فضا خوب باشد، باید داستان جالبی در آن وجود داشته باشد. (بخش اسپویل) داستان جایی است که نمایش برای من ناامید کننده شد. قبل از تماشای آن، انتظار چیزی مانند Lain یا Texhnolyze را داشتم، اما در همان سطح ارائه نشد. اتفاقی که در انیمه می گذرد این است که یک دسته از موجودات فرشته مانند به نام هایبان وجود دارند که در یک منطقه محصور زندگی می کنند و منتظر رستگاری هستند که به صورت فردی به شکل روز پرواز به سراغشان می آید. برخی از هایبان، از جمله قهرمان داستان، راکا، و مرشد/دوست بزرگترش، ریکی، با بال های آلوده به گناه بسته شده اند، به این معنی که آنها نمی توانند نجات یابند و برای همیشه در شهر محصور باقی خواهند ماند. بنابراین، فکر می‌کردم که این نمایش تفسیری بر ادیان مبتنی بر گناه باشد، یا راه جالب دیگری برای براندازی این روایت نجات وجود داشته باشد، اما در نهایت، اتفاقی که می‌افتد این است که ریکی، که از گناهکار بودن هراس داشت. و سعی در قیام علیه مقام هایبانه کرد، به امید به دست آوردن رستگاری، تبدیل به "حیبان خوب" می شود. او ابتدا متوجه نمی شود، زیرا اخلاق او یک تظاهر است، اما با خوب بودن، ناخودآگاه به یک هایبان خوب واقعی تبدیل می شود و با صدا زدن دوستش راکا به رستگاری می رسد. ریکی برای روز پرواز حرکت می‌کند و راکا در دهکده هایبانه می‌ماند، جایی که همه چیز همانطور که هست ادامه دارد. به نظر من این داستان بسیار کسل کننده است و لنگ است که کاملاً به روایت رستگاری پایبند است، بدون اینکه بخواهد کاستی های آن را تصدیق کند. هیچ تعارضی در این وجود ندارد که ریکا به عنوان یک هایبان گناه آلود به دنیا بیاید، مقید بودن او به گناه به طور خودکار به این معنی است که او به نجات نیاز دارد، و نجات بدون شک یک چیز "خوب" است. فرقه ای که Haibane را کنترل می کند مورد بررسی قرار نمی گیرد و اقتدار آن هرگز به چالش کشیده نمی شود. در واقع، رژیم توتالیتر فرقه حتی با نمایشی که اساساً از جایی که شروع شده به پایان می‌رسد، تقویت می‌شود: هایبان برای رستگاری پشت دیوارها منتظر می‌مانند، در حالی که گناه‌بسته‌ها نیز در انتظار رستگاری هستند، فقط سعی می‌کنند بیشتر از گناه نداشتن به دست بیاورند. آی تی. این نمایش چه فایده ای دارد؟ برای من، این فقط از روایت دینی مبنی بر گناهکار بودن انسان (گناه اولیه در مسیحیت و کارما در بودیسم) حمایت می کند و این مفهوم نجات را به عنوان راهی برای رهایی از آن گناه تعیین شده و صعود به وضعیتی بالاتر ارائه می دهد. این هیچ چیز جدید یا پیشگامانه ای نیست و دیدن چنین طرحی در قرن بیست و یکم خنده دار است. در هر صورت، این انیمه هنوز هم از نظر بصری با موسیقی عالی شگفت انگیز است، و در حالی که داستان با من خوشایند نبود، اما همچنان در تلاش برای رسیدن به آن استوار است. تصور می‌کنم اگر کسی روایت نجات را دوست داشته باشد یا حتی از مسیحیت یا بودیسم لذت ببرد، نمایش و نماد مذهبی آن را دوست خواهد داشت.

TL;DR: Haibane Renmei یک نمایش اخلاقی است که در ظاهر یک محصول هنری است، البته با چند انیمیشن و موسیقی عالی. اگر به نمایشنامه های اخلاقی علاقه دارید تماشا کنید، اما انتظار بیشتری نداشته باشید. من با تمرکز روی چیزهای خوب شروع می کنم. هنر نمایش دارای سبک طراحی دستی کلاسیک اوایل دهه 2000 است و در کنار موسیقی متن، قطعا حال و هوای خاص خود را به انیمه می بخشد. روند داستان واقعاً کند است، بنابراین زمان زیادی را برای لذت بردن از فضا و آشنایی با شخصیت‌ها فراهم می‌کند، البته اگر از طرح آهسته‌سوخت ناراحت نیستید. متأسفانه، حداقل به نظر من، اکثر شخصیت ها، به جز ریکی، تقریباً فراموش شدنی بودند و هر چقدر هم که فضا خوب باشد، باید داستان جالبی در آن وجود داشته باشد. (بخش اسپویل) داستان جایی است که نمایش برای من ناامید کننده شد. قبل از تماشای آن، انتظار چیزی مانند Lain یا Texhnolyze را داشتم، اما در همان سطح ارائه نشد. اتفاقی که در انیمه می گذرد این است که یک دسته از موجودات فرشته مانند به نام هایبان وجود دارند که در یک منطقه محصور زندگی می کنند و منتظر رستگاری هستند که به صورت فردی به شکل روز پرواز به سراغشان می آید. برخی از هایبان، از جمله قهرمان داستان، راکا، و مرشد/دوست بزرگترش، ریکی، با بال های آلوده به گناه بسته شده اند، به این معنی که آنها نمی توانند نجات یابند و برای همیشه در شهر محصور باقی خواهند ماند. بنابراین، فکر می‌کردم که این نمایش تفسیری بر ادیان مبتنی بر گناه باشد، یا راه جالب دیگری برای براندازی این روایت نجات وجود داشته باشد، اما در نهایت، اتفاقی که می‌افتد این است که ریکی، که از گناهکار بودن هراس داشت. و سعی در قیام علیه مقام هایبانه کرد، به امید به دست آوردن رستگاری، تبدیل به "حیبان خوب" می شود. او ابتدا متوجه نمی شود، زیرا اخلاق او یک تظاهر است، اما با خوب بودن، ناخودآگاه به یک هایبان خوب واقعی تبدیل می شود و با صدا زدن دوستش راکا به رستگاری می رسد. ریکی برای روز پرواز حرکت می‌کند و راکا در دهکده هایبانه می‌ماند، جایی که همه چیز همانطور که هست ادامه دارد. به نظر من این داستان بسیار کسل کننده است و لنگ است که کاملاً به روایت رستگاری پایبند است، بدون اینکه بخواهد کاستی های آن را تصدیق کند. هیچ تعارضی در این وجود ندارد که ریکا به عنوان یک هایبان گناه آلود به دنیا بیاید، مقید بودن او به گناه به طور خودکار به این معنی است که او به نجات نیاز دارد، و نجات بدون شک یک چیز "خوب" است. فرقه ای که Haibane را کنترل می کند مورد بررسی قرار نمی گیرد و اقتدار آن هرگز به چالش کشیده نمی شود. در واقع، رژیم توتالیتر فرقه حتی با نمایشی که اساساً از جایی که شروع شده به پایان می‌رسد، تقویت می‌شود: هایبان برای رستگاری پشت دیوارها منتظر می‌مانند، در حالی که گناه‌بسته‌ها نیز در انتظار رستگاری هستند، فقط سعی می‌کنند بیشتر از گناه نداشتن به دست بیاورند. آی تی. این نمایش چه فایده ای دارد؟ برای من، این فقط از روایت دینی مبنی بر گناهکار بودن انسان (گناه اولیه در مسیحیت و کارما در بودیسم) حمایت می کند و این مفهوم نجات را به عنوان راهی برای رهایی از آن گناه تعیین شده و صعود به وضعیتی بالاتر ارائه می دهد. این هیچ چیز جدید یا پیشگامانه ای نیست و دیدن چنین طرحی در قرن بیست و یکم خنده دار است. در هر صورت، این انیمه هنوز هم از نظر بصری با موسیقی عالی شگفت انگیز است، و در حالی که داستان با من خوشایند نبود، اما همچنان در تلاش برای رسیدن به آن استوار است. تصور می‌کنم اگر کسی روایت نجات را دوست داشته باشد یا حتی از مسیحیت یا بودیسم لذت ببرد، نمایش و نماد مذهبی آن را دوست خواهد داشت.